21 Σεπτεμβρίου 2015

Ο φόβος της λήθης

Ο χρόνος κυλάει και κυλάει πολύ γρήγορα τελικά.



 Θυμάμαι πριν 3 χρόνια που βιαζόμουν να περάσει ο καιρός , να "φύγω" μακρυά από το γεγονός, να ηρεμήσω, να ξεχάσω.

Η ώρα αυτή ήρθε.Έχω ξεφύγει από την μαυρίλα , είμαι μακρυά και ...... αρχίζω και ξεχνάω.

Αρχίζω και ξεχνάω  τον ήχο της φωνής του, τα μικρά εκείνα "σημάδια" που κάνουν τον άλλον ιδιαίτερο. Ξεχνάω πολλές φορές και λεπτομέρειες από γεγονότα. Σπάω πολλές φορές το κεφάλι μου να θυμηθώ αλλά μάταια. 'Ολα αρχίζουν να φαίνονται μακρινά  αχνά σαν σε ομίχλη.

Και με τρομάζει τώρα που ξεχνάω. Και με κάνει και θυμώνω πολύ με εμένα.

Πως μπορώ και ξεχνάω; Είναι δυνατόν;

Πως είναι δυνατόν να ξεχνάω τον άνθρωπο που αγάπησα και έκανα οικογένεια μαζί του;

Που περάσαμε τόσα μαζί; Που ένιωσα τόση χαρά  μαζί αλλά και πόνεσα τόσο πολύ;

Πως είναι δυνατόν;

Φοβάμαι που ξεχνάω, δεν θέλω.Προσπαθώ να ανατρέχω στη ζωή που είχαμε μαζί για να ζορίσω τον εαυτό μου να μην ξεχάσει.Και όσο τον ζορίζω τόσο φοβάμαι ότι ξεχνάω πιο γρήγορα.

Το ξέρω ότι η διαδικασία του πένθους έχει διάφορα στάδια.

'Ενα κομμάτι που συνδέεται με τον θάνατο είναι οι αναμνήσεις . Εικόνες και συναισθήματα που έχουμε μέσα μας με αυτόν που έφυγε.

Άρα αφού αρχίζουν και φεύγουν κάποιες αναμνήσεις φεύγει μακρυά και ο θάνατος.

Αλλά έρχεται η λήθη , η λησμονιά.

Και αρχίζω και πιστεύω ότι τώρα πιο πολύ πονάει η λήθη παρά ο θάνατος.