21 Σεπτεμβρίου 2015

Ο φόβος της λήθης

Ο χρόνος κυλάει και κυλάει πολύ γρήγορα τελικά.



 Θυμάμαι πριν 3 χρόνια που βιαζόμουν να περάσει ο καιρός , να "φύγω" μακρυά από το γεγονός, να ηρεμήσω, να ξεχάσω.

Η ώρα αυτή ήρθε.Έχω ξεφύγει από την μαυρίλα , είμαι μακρυά και ...... αρχίζω και ξεχνάω.

Αρχίζω και ξεχνάω  τον ήχο της φωνής του, τα μικρά εκείνα "σημάδια" που κάνουν τον άλλον ιδιαίτερο. Ξεχνάω πολλές φορές και λεπτομέρειες από γεγονότα. Σπάω πολλές φορές το κεφάλι μου να θυμηθώ αλλά μάταια. 'Ολα αρχίζουν να φαίνονται μακρινά  αχνά σαν σε ομίχλη.

Και με τρομάζει τώρα που ξεχνάω. Και με κάνει και θυμώνω πολύ με εμένα.

Πως μπορώ και ξεχνάω; Είναι δυνατόν;

Πως είναι δυνατόν να ξεχνάω τον άνθρωπο που αγάπησα και έκανα οικογένεια μαζί του;

Που περάσαμε τόσα μαζί; Που ένιωσα τόση χαρά  μαζί αλλά και πόνεσα τόσο πολύ;

Πως είναι δυνατόν;

Φοβάμαι που ξεχνάω, δεν θέλω.Προσπαθώ να ανατρέχω στη ζωή που είχαμε μαζί για να ζορίσω τον εαυτό μου να μην ξεχάσει.Και όσο τον ζορίζω τόσο φοβάμαι ότι ξεχνάω πιο γρήγορα.

Το ξέρω ότι η διαδικασία του πένθους έχει διάφορα στάδια.

'Ενα κομμάτι που συνδέεται με τον θάνατο είναι οι αναμνήσεις . Εικόνες και συναισθήματα που έχουμε μέσα μας με αυτόν που έφυγε.

Άρα αφού αρχίζουν και φεύγουν κάποιες αναμνήσεις φεύγει μακρυά και ο θάνατος.

Αλλά έρχεται η λήθη , η λησμονιά.

Και αρχίζω και πιστεύω ότι τώρα πιο πολύ πονάει η λήθη παρά ο θάνατος.

7 Σεπτεμβρίου 2015

Η έννοια του μπαμπά

Μπαμπάς εδώ , μπαμπάς εκεί , εμείς δεν έχουμε μπαμπά.

Ο δικός μας ο μπαμπάς έχει πεθάνει, έτσι τα έφερε η ζωή πάει και τελείωσε.Εμείς απλώς είμαστε διαφορετικοί. Το έχουμε αποδεχτεί ως τώρα.

Όταν δεν έχεις κάτι η δεν το ξέρεις απλά δεν σου λείπει, δεν έχεις την ανάγκη του. Το ακούς γύρω σου , το βλέπεις στα άλλα παιδιά αλλά δεν κάνει και καμιά ιδιαίτερη διαφορά τουλάχιστον μέχρι πρότινος. Το τζιτζίκι δεν είχε μνήμες , εικόνες με την ζωή με τον μπαμπά.
Ο μπαμπάς ήταν μια λέξη που άκουγε από τα άλλα παιδάκια κυρίως αλλά χωρίς να συνειδητοποιεί ακριβώς τι είναι αυτός ο μπαμπάς,

Και ξαφνικά βλέπουμε μια ταινία στον κινηματογράφο που  ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της έχει να κάνει με εικόνες από από την ζωή μιας οικογένειας.Ο μπαμπάς είναι παρών , παίζει με το παιδί, τρώνε όλοι μαζί, πάνε βόλτες,το αγκαλιάζει κλπ κλπ.

Και το τζιτζίκι σαν να προβληματίστηκε και μπορώ να πω ότι στεναχωρήθηκε κιόλας.

Αλλά τι είναι αυτός ο μπαμπάς ; Τι κάνει ; Πως γίνεται κάποιος μπαμπάς ; Τις βλέπω τις απορίες στο βλέμμα του.

Η μαμά ναι μεν "αρκετή" μέχρι τώρα. Αλλά το τζιτζίκι μεγαλώνει και μαζί του αρχίζουν και ξεπηδούν οι ελλείψεις και οι μεγαλύτερες ανάγκες του.

Ώρα να ανασκουμπωθώ και να σηκώσω τα μανίκια πάλι γιατί προμηνύεται πολύ δουλειά.