17 Δεκεμβρίου 2014

Χριστουγγενιάτικα blues - όχι άλλο δεν θα πάρω

Είναι η κατεξοχήν εποχή της μελαγχολίας και λίγο της κατάθλιψης .
Λίγο πολύ όλους μας πιάνει είτε σαν ένα γλυκό παράπονο ή σαν κάτι πιο σκληρό πιο επώδυνο.

Η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που μόνιμα θέλει κάτι άλλο ή κάτι παραπάνω.Φανταζόμαστε τις γιορτές με πολλά λαμπάκια και πολύχρωμες, με στολίσματα παντού , με γέλια και χαμόγελα και πολλές αγκαλιές μέσα στο σπίτι . Κάτι σαν χολιγουντιανή ταινία που όλα βαίνουν ρόδινα.

Και εκεί είναι που σε χτυπάει η πραγματικότητα όταν κοιτάς γύρω σου. Και δεν βλέπεις αυτό που θα ήθελες.Κάτι σου λείπει ή  μπορεί να λείπουν πολλά. Τα λεφτά, η δουλειά, το γεμάτο τραπέζι και τα πολλά δώρα και φυσικά σου λείπουν οι άνθρωποι. Σου λείπει όλη εκείνη η μαγεία που φαντάστηκες ότι είχες ή που ήθελες να είχες ή ίσως κάποιες φορές κατάφερες να την αποκτήσεις. Και λέω ότι φανταστηκες γιατί αν το καλό σκεφτείς κάθε χρόνο η ίδια μελαγχολία.Άρα δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Και τις εποχές των παχιών αγελάδων πάλι κάτι έλειπε . Το τραπέζι μπορεί να ήταν γεμάτο αλλά ήθελες και το χαβιάρι. Μπορεί να έκανες πολλά δώρα άλλα θα ήθελες να κάνεις πιο ακριβά είτε στους άλλους είτε στο εαυτό σου . Ήθελες να είναι και ο τάδε μαζί σου αλλά δεν τα κατάφερε ή δεν ήθελε.Πάντα κάτι λείπει.Όλα μέσα στο μυαλό μας.
 
Προσωπικά έχω κουραστεί με όλη αυτή την μελαγχολία και την μίρλα. Ήμουν και εγώ έτσι τα προηγούμενα χρόνια βέβαια είχα και λόγο σοβαρό ειδικά τα τελευταία να είμαι μέσα στο κλάψα και την κατάθλιψη. Αλλά με κούρασε αυτή η μιζέρια, δεν την μπορώ άλλο.

Κοιτάω τώρα τα λαμπάκια και χαίρομαι και εγώ σαν μικρό παιδί. Λαχταρώ και εγώ όπως και το τζιτζίκι μου να κάνουμε τα κουλουράκια για τον Άγιο Βασίλη. Περιμένω με ανυπομονησία τις γιορτές γιατί θα είμαι με ανθρώπους που αγαπώ και μ' αγαπούν.Και κάπου στο βάθος περιμένω να χτυπήσει και το τηλέφωνο για να μιλήσω με ανθρώπους που έχουμε χαθεί.

Θα μου λείπουν βέβαια κάποιοι άλλοι και θα αναπολώ προηγούμενες χρονιές αλλά μέχρι εκεί. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν αλλά υπάρχουν και άλλοι τόσοι που είναι δίπλα μου και που θέλουν να είναι μαζί μου.

Φτάνει λοιπόν η μιζέρια. Δίπλα μας, αν κάνουμε τον κόπο να κοιτάξουμε, σίγουρα θα βρούμε κάτι που μας κάνει ευτυχισμένους. Μια ζεστή αγκαλιά και ένα μεγάλο χαμόγελο είναι αυτό που χρειαζόμαστε όλοι μας .

source: Google photos

 Ας μη περάσουν και αυτές οι γιορτές με κλάψα και μιζέρια. Ευκαιρία να ξαναβρούμε τον άνθρωπο μέσα μας.

Χαμογελάστε και αγκαλιαστείτε είναι μεταδοτικό. Ας επιτρέψουμε στους εαυτούς να περάσουμε πραγματικά καλά αυτές τις γιορτές.

Και όπως τραγουδούσαν και οι Beatles " All you need is love".




12 Δεκεμβρίου 2014

Ατοπικη δερματίτιδα- μια αρρώστια του σύγχρονου τρόπου ζωής

Η ατοπική δερματίτιδα είναι μια αρρώστια φαινόμενο του σύγχρονου τρόπου ζωής. Σε αυτό το συμπέρασμα έφτασα εγώ και όχι μόνο βέβαια.Και το κακό είναι πως αυτή είναι η μοναδική ανακάλυψη για αυτή την ασθένεια. Κανένας δεν ξέρει γιατί προκαλείται.

Έχω γράψει και άλλες φορές για την ατοπική δερματίτιδα και τις αλλεργίες που μας ταλαιπωρούσαν για μεγάλο διάστημα . Δυστυχώς κάποια εμπεριστατωμένη άποψη δεν βρήκα παρά μόνο ότι τα αλλεργικά συμπτώματα μύξα, βήχας,ατοπική δερματίτιδα και ευαισθησία στο αναπνευστικό υπάρχουν στο DNA μας και ανά πάσα στιγμή φουντώνουν λόγω ψυχολογικών,περιβαλλοντικών και διατροφικών παραγόντων. Ευτυχώς όπως φαίνεται καθώς μεγαλώνουμε τα συμπτώματα υποχωρούν δραστικά.

Διαβάζοντας όμως λίγο ανακάλυψα ανατριχιαστικά αποτελέσματα. Από ατοπική δερματίτιδα πάσχουν περίπου 50 εκατομ. Ευρωπαίοι. 1 στα 5 παιδιά παρουσιάζουν ατοπική δερματίτιδα με ένα ποσοστό 85% να είναι σε ηλικίες κάτω των 5 χρόνων. Και όλα αυτά λόγω του δυτικού τρόπου ζωής.Το χειρότερο όλων με την ατοπική δερματίτιδα είναι ότι διαταράσσει την καθημερινότητά μας.Η φαγούρα,κύριο χαρακτηριστικό επηρεάζει τον ύπνο αλλά και όλη της ημερήσια δραστηριότητά μας.Φανταστείτε κάποιον να ξύνεται συνεχώς ! Και ειδικά αν είναι παιδί ! Δεν μπορεί να κοιμηθεί καλά που σημαίνει μόνιμος εκνευρισμός για όλη την οικογένεια  αλλά και ένα παιδάκι που προσπαθεί να αντιληφθεί τι του συμβαίνει και γιατί. Είναι μια ασθένεια που δυστυχώς έχει έντονες ψυχολογικές και κοινωνικές επιπτώσεις σε όλη την οικογένεια.

Ψάχνοντας βρήκα σαν μια μικρή ιστοριούλα που με απλό τρόπο μπορούμε να εξηγήσουμε στα παιδιά την ατοπική δερματίτιδα . Είναι η ιστορία του Λίπη και της Κάρα που έχει δημιουργηθεί από την εταιρεία La Roche-Possay.


Λίπι και Κάρα


Επίσης στο site της εταιρείας www.larocheposay.gr/infoatopy υπάρχουν όλες εκείνες οι πληροφορίες για να καταλάβουμε και να μάθουμε τι είναι η ατοπική δερματίτιδα.

Βασικό για την ατοπική δερματίτιδα είναι το δέρμα να μένει καλά ενυδατωμένο και να μην δημιουργούνται φλεγμονές οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε αλλεργίες.

Inventive mommyΈνα από τα πολλά προϊόντα που κυκλοφορούν και στοχεύουν στην ενυδάτωση του δέρματος και στην ανακούφιση από τα συμπτώματα της ατοπικής δερματίτιδας είναι το Lipikar Baume AP της Laroche Possay που δοκίμασα στο τζιτζίκι . Είναι ενυδατική κρέμα που βοηθάει στην αναπλήρωση των λιπιδίων του δέρματος και είναι κατά της φαγούρας και των ερεθισμών.
Η υφή της συγκεκριμένης κρέμας ευτυχώς δεν είναι πολύ βαριά όπως πολλών άλλων σκευασμάτων που κυκλοφορούν, δεν μένει στα ρούχα ή στα χέρια και απορροφάται πολύ καλά από το δέρμα.
Κυκλοφορούν πάρα πολλές κρέμες στην αγορά που μπορείτε να δοκιμάσετε. Το βασικό είναι να ενυδατώνει καλά και να μην προκαλεί παραπέρα ερεθισμούς όπως έτυχε σε εμάς με κάποιες άλλες κρέμες.Και βέβαια πάντα αξίζει να δώσετε μια ευκαιρία σε πιο φυσικές μεθόδους όπως σπαθόλαδο ή κεραλοιφές που έχω δοκιμάσει κατά καιρούς αλλά δυστυχώς δεν δούλεψαν σε εμάς.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν ιατρικές συμβουλές και σε κάθε περίπτωση να απευθύνεστε στον γιατρό σας.


9 Δεκεμβρίου 2014

Μια αγορομάνα εκπαιδεύεται #2 ή αλλιώς βρωμυλίστικες υποθέσεις



Η εκπαίδευσή μου ως αγορομάνα συνεχίζεται με εντατικούς ρυθμούς.
Και τονίζω η δική μου εκπαίδευση όχι του τζιτζικιού.

Το τζιτζίκι σε γενικές γραμμές μέχρι στιγμής δεν είχε επιδείξει καθαρά αγορίστικες συμπεριφορές που να με ξενίζουν ιδιαίτερα ή να με προϊδεάζουν τι μέλλει γενέσθαι εκτός από τα θέματα φυσιολογίας στα οποία έχω αναφερθεί.

Πλησιάζοντας βέβαια  στα τέσσερα αρχίζω και βλέπω το μωράκι ή το παιδάκι να μετασχηματίζεται σε ένα  αγοράκι ή καλύτερα σε ένα μικρό αντράκι. Τον κοιτάω και πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω πως μεγαλώνει και πως αλλάζει συμπεριφορές. Φαντάζομαι όλες οι μαμάδες το έχουμε αυτό .

Και ως πλέον μικρό αντράκι έχει τις δικές του θέσεις και απόψεις.
Τα αγοράκια ως γνωστόν είναι λίγο πιο ζωηρά από τα κοριτσάκια χοροπηδάνε όλοι την ώρα και βέβαια ιδρώνουν ακατάπαυστα.Χοροπήδημα, τρέξιμο και ατελείωτος ιδρώτας.
Και βέβαια σερνόμαστε και κυλιόμαστε στα πατώματα  για τον οποιοδήποτε λόγο. Και  τρελή περιέργεια τι μπορεί να είναι αυτό που έχει πέσει στο πάτωμα ή στο πεζοδρόμιο και φυσικά να το πιάσουμε και να το περιεργαστούμε.Μπλιάξ εντελώς βρωμυλιές.

Και φτάνει το βράδυ και λες τι πιο φυσικό να κάνει ένα μπάνιο για να φύγει όλη αυτή μπίχλα και η ιδρωτίλα και να χαλαρώσουμε με ένα μπάνιο! Λέω εγώ τώρα η μάνα με το δικό μου το μυαλό.Αμ δεν σφάξανε καλή μου!

Από εκεί που τρελαινόταν να κάνει μπάνιο και καθόταν με τις ώρες στο μπάνιο σαν βατραχάκι, έχει αρχίσει η μετάλλαξη. Και να φανταστείτε με ενοχλούσε κιόλας που το μπάνιο γινόταν κάτι σαν λίμνη με τα πλατσουρίσματά του.Τώρα μάνα κάτσε με την βρώμα.

Για να πλένουμε χέρια και  δόντια πρέπει να τον κυνηγήσω  αλλά για να κάνουμε μπάνιο και να ξεβρομίσουμε εκεί τα έχω βρει πολύ σκούρα. Τι σκούρα δηλαδή μαύρα και άραχνα.Βρε καλό μου να κάνουμε μπάνιο να είσαι καθαρός , να μην μυρίζεις και λοιπά πέφτουν στο κενό. Να κουβαλάω όλα τα παιχνίδια του στο μπάνιο τίποτα.Πιο παλιά έπιανε το να είσαι καθαρός και να μην μυρίζεις. Τώρα λέγε ότι θέλεις μάνα και απλώς παίρνω την αφοπλιστική απάντηση:

"Δεν θέλω να κάνω μπάνιο"  

Και όχι απλώς το λέει, το υποστηρίζει και με πάθος.Και η πλάκα είναι όπως όταν τον καταφέρω να κάνουμε μπάνιο  ευχαριστιέται να πλένεται και καλά μόνος και να μου δείχνει ότι τα καταφέρνει.

Αλλά η ωραιοπάθεια παραμένει. Δεν θέλουμε να φοράμε δεύτερη μέρα την ίδια μπλούζα  ή το παντελόνι γιατί λερώθηκαν και βέβαια έχουμε ερωτήσεις του τύπου "Μαμά είμαι όμορφος με αυτήν μπλούζα ή κοίτα μαμά πως κάνω τα μαλλιά μου. "

Διχασμένη προσωπικότητα λέμε!


Και έπεται συνέχεια στην εκπαίδευσή μου!