5 Νοεμβρίου 2014

Γενέθλια - Μπαίνοντας στην τέταρτη δεκαετία

Ημέρα ιστορική η σημερινή ένα πράγμα σαν την 25η Μαρτίου ή 28η Οκτωβρίου. Όλο το έθνος αναφώνησε ΌΛΕ και βγήκα εγώ. Καλά τα παραλέω και είμαι όπως πάντα λίγο υπερβολική.

 Inventive mommy

Γενέθλια λοιπόν και αφήνω την τρίτη δεκαετία και ανοίγω την πόρτα σε μια νέα δεκαετία - την δεκαετία των σαράντα.Καλά εντάξει δεν έγινα ακόμα σαράντα- πέσατε όλες να με φάτε - αλλά όπως και να έχει μεγαλώνω.Και για να πω την αλήθεια μου αρέσει, και μου αρέσει πολύ.

Η δεκαετία των τριάντα ήταν μια δεκαετία για μένα πολύ έντονη αν και εδώ που τα λέμε τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου τα πέρασα έντονα, Σκορπιός γαρ τι περιμένεις!

Είχε τα πάντα, από έναν έρωτα που έγινε τελικά αγάπη και κατέληξε σε γάμο μετά από είκοσι χρόνια γνωριμίας και παρέας- ευτυχώς που το αντιληφθήκαμε έστω και αργά με τον άντρα μου.

Είχα ένταση και τρελό πάθος στην συζυγική μου ζωή - σε αυτό δεν παραπονιέμαι καθόλου.

Ήρθε στην ζωή μου ο μεγάλος μου έρωτας , το τζιτζίκι μου.

Και από τα ψηλά στα χαμηλά ήρθε και το πλέον έντονο συναίσθημα και γεγονός, ο θάνατος.Εκεί τα βρήκα πολύ σκούρα ομολογώ και με έκανε να αναθεωρήσω τα πάντα. Τα πιστεύω και τα θέλω μου ήρθαν τα πάνω κάτω.

Πέρασε και αυτό το γεγονός  γιατί η αίσθηση που σου αφήνει ο θάνατος δεν ξέρω αν ποτέ περνάει.

Και κλείνει αυτή η δεκαετία επίσης με χοντρά προβλήματα.

Και τώρα ανοίγω την πόρτα μιας νέας δεκαετίας, των σαράντα.

Δεν ξέρω αν οι σαραντάρες κάνουν δυο εικοσάρες αλλά νιώθω πολύ καλά με την ηλικία μου.

Νιώθω πιο σίγουρη για μένα, ξέρω τι θέλω όπως ξέρω και τι δεν θέλω.

Ξέρω να διεκδικώ και να λέω όχι.

Δέχομαι ότι δεν γίνεται να αρέσω σε όλους, αν και πονάει αυτό.

Ξέρω καλύτερα από ποτέ ποια είμαι και έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου.

Ανασφάλειες πλέον όχι πολλές αλλά όσες υπάρχουν είναι μεγάλες.

Ξέρω πλέον πως είναι να είσαι πραγματικά γυναίκα και να διεκδικώ αυτόν τον ρόλο.

Δέχομαι πλέον ότι δεν μπορώ να φοράω την 12πόντη γόβα που μου αρέσει πολύ πολλές ώρες και μου αρέσει που έχω για επιλογή ίσια παπούτσια.

Εκτός από το πάθος επιζητώ πλέον την συντροφικότητα και έναν ώμο να μπορέσω να ακουμπήσω για λίγο.

Όνειρα ακόμα περισσότερα από ποτέ.

Υπάρχουν κάποιοι μεγαλύτεροι από μένα που μου λένε ότι μπαίνοντας στα σαράντα θα αρχίσω να βλέπω τον εαυτό μου να "πέφτει". Και τι έγινε;

Μεγαλώνω και μου αρέσει και μου αρέσει ο εαυτός μου. Ίσως το πείτε ωραιοπάθεια ή  και ξιπασιά. Μπορεί να είναι και έτσι.

Ένα ξέρω πως όσο και να μεγαλώνουμε πάντα η ζωή θα είναι ωραία κάτι σαν το κρασί που παλιώνει και γίνεται καλύτερο.
Υπάρχουν αρκετές πόρτες ακόμα που έχω να ανοίξω και ανυπομονώ.