31 Ιουλίου 2014

Τα παραμύθια μας

Παραμύθια λοιπόν. 

Μια λέξη που συνήθως όταν την ακούμε μας έρχονται όμορφες εικόνες στο μυαλό με ζωηρά χρώματα , με πριγκiπισσες, κάστρα, με το όμορφο πριγκιπόπουλο που πάντα το καλό νικάει.

Υπάρχουν όμως και άλλα παραμύθια ή παραμυθιάσματα. Συνήθως ψέματα που μας περιτριγυρίζουν ή που αφήνουμε να μας περιτριγυρίσουν. Όλοι μας η ζωή αν το καλοσκεφτείτε είναι γεμάτη από παραμύθια. Είτε είναι το παραμύθι που ζούμε με όσα όμορφα επιλέξαμε να έχουμε ή είμαστε από τους τυχερούς που ζούμε μια παραμυθένια ζωή ή ζούμε μέσα σε ένα παραμύθι από αυτά που δεν είναι και τόσο αληθινά.

Εξαρτάται πως βλέπουμε την ζωή μας και πως επιτρέπουμε να παραμυθιαζόμαστε και εμείς οι ίδιοι πολλές φορές.Το παραμύθι είναι πιο "γλυκό" και πιο εύκολο να το ζεις από το να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα.

Κάπως έτσι πριν από δύο χρόνια το δικό μου παραμύθι έλαβε τέλος με ένα τροχαίο.
Σαν ένα βιβλίο που ξεκινάς να διαβάζεις και ενώ περιμένεις να βρεις το happy end γυρνάς σελίδα αλλά ξαφνικά είναι η τελευταία του βιβλίου σε χρώμα μαύρο.Σοκάρεσαι στην αρχή με αυτή την σελίδα, με αυτό τον επίλογο.Δεν θέλεις να διαβάσεις άλλα βιβλία, άλλα παραμύθια και τα παρατάς.

Η δίψα όμως " για διάβασμα " όμως κάποια στιγμή επανέρχεται. Ανοίγεις και άλλα βιβλία που στην αρχή μπορεί να έχουν μαύρες σελίδες αλλά μετά αρχίζει το γκρι και κάποια στιγμή έρχονται και τα χρώματα.Τι όμορφα που είναι τα χρώματα στα παραμύθια , στα δικά μας παραμύθια!

Και αφήνεις πάλι τον εαυτό σου να παραμυθιάζεται σε μια νέα πραγματικότητα που βιώνεις.Με πολλά χρώματα!
Κάποιοι όμως έχουν άλλοι άποψη και δεν θέλουν να με βλέπουν να ξεπερνάω αυτές τις μαύρες και γκρι σελίδες.Ίσως πήγα παρακάτω πολύ γρήγορα εγώ για τα δικά τους δεδομένα, ίσως γιατί στο δικό τους παραμύθι εγώ δεν χωράω με τα χρώματα.Κάποιοι άλλοι επιμένουν να μου δείχνουν γκρι σελίδες προσπαθώντας να με παραμυθιάσουν ότι είναι πολύχρωμες.

Αλλά οι σελίδες πλέον του βιβλίου είναι πολύχρωμες και το ξέρω. Υπάρχουν και αρκετές γκρι αλλά τις προσπερνώ γρήγορα. Μου αρέσουν τα χρώματα.


http://colour-rainbow.tumblr.com/post/35404364159/paper-rainbow-by-cathlon-on-flickr

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους συνεχίζουν να μου δείχνουν πολύχρωμες σελίδες και να με "σπρώχνουν" να πάω παρακάτω. 

Το μεγαλύτερο όμως  ευχαριστώ είναι σε όσους προσπάθησαν να μου δείξουν και συνεχίζουν να μου δείχνουν μόνο μαύρες ή γκρι σελίδες. Ίσως  δεν ξέρουν πως είναι το χρώμα. Ίσως έχουν μάθει να παραμυθιάζονται  με την δική τους πραγματικότητα.Χάρη σε αυτούς όμως πεισμώνω ακόμα περισσότερο για να προχωρήσω.

Καλό καλοκαίρι  και εύχομαι σε όλους να μπορέσουν να βρουν τα δικά τους πολύχρωμα παραμύθια.




24 Ιουλίου 2014

Καλοκαιρινές διακοπές

Μύρισε καλοκαιράκι επιτέλους και το μυαλό όλων μας είναι σε τι άλλο, σε διακοπές. Ήλιος, θάλασσα, μπανάκια , ξεκούραση , χαλάρωση.

singleparents vacationsΓια έναν μονογονέα  όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς τόσο ανθηρά.
Η ξεκούραση και η χαλάρωση είναι έννοιες που δεν υπάρχουν στο λεξιλόγιό μας ακόμα και σε περιόδους διακοπών.Δεν γίνεται να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς όταν και στις διακοπές το μόνο που αλλάζει είναι ο τόπος που είσαι .

Και ειδικά στη δική μου περίπτωση είτε θα βρίσκομαι σε παραθαλάσσιο μέρος είτε στο βουνό θα είμαι πακέτο με το τζιτζίκι μου.'Οπερ ξυπνάμε,τρώμε, παίζουμε μαζί. Και δεν υπάρχει η δυνατότητα να τον αφήσω σε γιαγιάδες , παππούδες κάποιες μέρες για να μπορέσω να ξεκουραστώ και εγώ.

Οι επιλογές είναι τρεις - έχω και πολλές επιλογές κιόλας .

Η πρώτη επιλογή κάθομαι στα αβγά μου και δεν πάω πουθενά απλώς πηγαίνουμε για κανένα μπανάκι αυθημερόν.Απορριπτέα.
Η δεύτερη επιλογή είναι να πάω σε κάποιον συγγενή ή σε κάποιο φίλο που έχει σπίτι και κοινώς να του κατσικωθώ για κάποιες μέρες. Καλό ακούγεται.
Η τρίτη επιλογή που στριφογύριζε στο μυαλό μου ήταν να κλείσω κάποιες μέρες είτε σε κάποιο ξενοδοχείο  και να πάμε μαζί με το τζιτζίκι. Αλλά τι διακοπές θα είναι αυτές για μένα; Θα είναι πιο πολύ κούραση και σπάσιμο νεύρων.
Εικοσιτέσσερις ώρες με ένα τρίχρονο σίγουρα δεν θα είναι διακοπές και ξεκούραση.

Παρόλο αυτό δοκίμασα την τύχη μου σε κάνα δύο ξενοδοχεία να δω τι γίνεται.Και βέβαια το ξενοδοχείο να έχει κάποια παιδική χαρά για να παίζει ο μικρός. Γιατί τα luxury και τα spa δεν θα τα εκτιμήσει ο μικρός.
Οικογενειακά ξενοδοχεία στην Ελλάδα; Λίγες επιλογές. Και όταν λέω οικογενειακά εννοώ να έχουν μια παιδική χαρά της προκοπής τουλάχιστον και να μην μένουν μόνο στον τίτλο του "οικογενειακού" παρέχοντας ένα παιδικό καρεκλάκι φαγητού.
Και όταν βέβαια βρίσκεις μετά από ιδρώτα ένα ξενοδοχείο με αυτά που θέλεις αρχίζει το γελίον του πράγματος.


Οι χρεώσεις είναι πολύ απλές- απλούστατες ,υπάρχει η δυνατότητα για μονόκλινο , δίκλινο και πάει λέγοντας και το πρώτο παιδί ή τα παιδιά δωρεάν μέχρι κάποια ηλικία.
Θεωρούσα ότι μπορούσα να κλείσω ένα δίκλινο για να έχω διπλό κρεβάτι και να κοιμάμαι με το τζιτζίκι μαζί, με χρέωση μονόκλινου αφού τα παιδιά είναι δωρεάν. Λάθος θεώρηση.
Και σου έρχονται η καταπληκτικές απαντήσεις:
 

- " Θα χρεωθείτε δίκλινο αλλά το παιδί είναι δωρεάν"

- "Μα δεν είμαστε δύο ενήλικες, είμαστε ένας ενήλικας και ένα παιδί".

Και όταν πάει παραπέρα η συζήτηση και ρωτάς για πρωινά κλπ η χρέωση είναι για δύο ενήλικες κανονικότατα. Αλλά το παιδί είναι δωρεάν.

Κωμικοτραγικός διάλογος που δεν βγάζει πουθενά.


Έτσι ωραία λοιπόν το πήρα απόφαση ότι και στις  φετινές μας διακοπές θα κατσικωθούμε σε κάποιον μέχρι τουλάχιστον να μας βαρεθούνε και αυτοί .  Να 'ναι καλά που υπάρχουν και αυτοί και θα μας ανεχθούν.

Σημείωση προς όλους του τουριστικού κλάδου.
Υπάρχει μια πολύ μεγάλη αγορά -δυστυχώς αυξανόμενη - αυτή των μονογονέων που έχουν κάποιες ιδιαιτερότητες.Ίσως είναι μια ευκαιρία για διαφοροποίηση του τουριστικού προϊόντος και στόχευση της συγκεκριμένης αγοράς. Λέω εγώ τώρα.





9 Ιουλίου 2014

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΙΩΣΗ

Ήρθε το καλοκαίρι μια χαρά, θα κάνουμε τα μπάνια μας , θα ξεκουραστούμε και φυσικά θα γλυτώσουμε και από τις ιώσεις και τα φάρμακα.
Αμ δε! Εσύ είσαι που λες αυτό!

Καλοκαιριάτικα μας έπιασε μια πολύ ωραία ίωση . Την πρώτη μέρα κάναμε δύο φορές εμετό και συνεχίσαμε με πυρετό και στο τέλος και βήχα. 'Ολα τα είχε η μαριορή ο φερετζές της έλειπε.
Όπως μου είπε η παιδίατρός μας - που θα με περάσει για υστερική που την παίρνω κάθε λίγο στο τηλέφωνο και στο τέλος θα βλέπει το νούμερο μου και θα με συνδέει με ψυχίατρο κατευθείαν - κυκλοφορεί γαστρεντερίτιδα και ίωση που εμάς μας χτύπησε με πυρετό που δεν έπεφτε.Αντιπυρετικό κόντρα στο αντιπυρετικό ο πυρετός εκεί. Και δύο βράδια δεν έλεγε να πέσει με τίποτα και η μόνη λύση βούτηγμα στην μπανιέρα.

Και το ωραίο είναι πως δεν είχα και που να αφήσω τον μικρό. Τον έσερνα και εγώ η σκύλα η μάνα δεξιά και αριστερά .Την μια τον στέλνω στο παιδικό αν και το βράδυ είχε ανεβάσει πυρετό, την άλλη δεν τον έστειλα αλλά πήγαμε για λίγο μαζί στην δουλειά μου παρόλο που είχε δέκατα, την τρίτη να πάμε να ψωνίσουμε στα γρήγορα στο σούπερ μάρκετ πάλι με δέκατα. Τι μάνα είμαι τέλοσπάντων! Φτου μου και ξανά φτου μου. Να σέρνω συνέχεια άρρωστο παιδί μια εδώ και μια εκεί. Που να συνέλθει έτσι ο μικρός!

Ευτυχώς βρήκα γυναίκα για να τον κρατάει - μετά από ενάμιση μήνα ψάξιμο που δεν έβρισκα και μπόρεσα και τον άφησω στο σπίτι.Να βράσω την κρίση μας και την ανεργία μας αλλά άλλη φορά θα θίξω αυτό το θέμα.

Και ευτυχώς μετά από 3 μέρες κλεισμένοι εντελώς στο σπίτι συνήλθαμε,βέβαια με την βοήθεια αντιβίωσης.Θαυματουργή τελικά αυτή η χημεία.

Και καθόμασταν και δυο στο σπίτι και βράζαμε στο ζουμί μας.
Και τι ωραία είχα οργανώσει Σαββατοκύριακο μπανάκι να πάμε στον φίλο του . Γιατί το τζιτζίκι μου απέκτησε και κολλητό !

Αλλά όταν κάνεις σχέδια κάποιος γελάει. Θα του πω τίποτα βέβαια τίποτα που μας χαλάει τα σχέδια συνέχεια.

Ας ελπίσουμε ότι από εδώ και εμπρός το καλοκαίρι θα κυλήσει ομαλά.