24 Απριλίου 2014

Μιλώντας για τον θάνατο - ερωτήσεις που σοκάρουν

Τι να πεις και πως να εξηγήσεις τον θάνατο σε ένα τρίχρονο που ουσιαστικά δεν έχει γνωρίσει τον μπαμπά του.
Ερωτήσεις που θα ήθελα πολύ να αποφύγω αλλά που δυστυχώς δεν γίνεται.
Το τζιτζίκι έχει αρκετό καιρό που βγάζει αντιδράσεις για τον θάνατο με την μορφή ερωτήσεων.
Και φυσικά οι ερωτήσεις έρχονται σε ανύποπτο χρόνο και ειδικά στιγμές που θεωρείς χαλαρές.
Μετά την πρώτη ερώτηση "μαμά που είναι ο μπαμπάς" άρχισαν να έρχονται οι ερωτήσεις η μία πίσω από την άλλη.

Για ένα διάστημα επαναλάμβανε συνέχεια ότι ο μπαμπάς έχει πεθάνει. Δεν νομίζω ότι αντιλαμβάνεται την έννοια του θανάτου αλλά η τόση επιμονή στο να λέει και να ξαναλέει το ίδιο μου δείχνει ότι προσπαθεί να καταλάβει τι έχει γίνει.Το θεώρησα καλό σημάδι.

Οι επόμενες ερωτήσεις ήρθαν εντελώς ξαφνικά. Ήμασταν στο αυτοκίνητο και πηγαίναμε βόλτα όταν ξαφνικά  με χτύπησε κάτι χειρότερο από κεραμίδα. Κεραυνός εν αιθρία και λίγα λέω.

- Μαμά ο μπαμπάς πέθανε;
- Ναι αγόρι μου ο μπαμπάς μας έχει πεθάνει αλλά μας αγαπούσε πολύ
- Εσύ μαμά θα πεθάνεις;

Κόκαλο εγώ. Μα πως στο καλό του ήρθε τέτοια ερώτηση και τι να απαντήσεις τώρα! Να πεις ότι δεν θα πεθάνω απλά για να τον καθησυχάσω αλλά γνωρίζοντας ότι λες ψέματα ή να απαντήσω με ειλικρίνεια ότι όλοι πεθαίνουμε ; Ή μήπως να μην απαντήσω καθόλου; Φύσηξα ξεφύσηξα ,δαγκώθηκα απάντησα ότι όλοι πεθαίνουμε όταν μεγαλώσουμε πάρα πολύ αλλά εγώ δεν θα πεθάνω τώρα.

Οι  επόμενες ερωτήσεις εξίσου σοκαριστικές .

- Μαμά που πήγε ο μπαμπάς;
- Μαμά γιατί πέθανε;

Άντε απαντήστε με ψυχραιμία σε ένα παιδί που προσπαθεί να καταλάβει τι έχει γίνει! Πόσο στομάχι να έχει κανείς αλλά το κυριότερο πώς πρέπει να απαντήσεις ώστε να μην του δημιουργήσω μεγαλύτερες ανασφάλειες;

Για μένα δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να μιλάω όσο το δυνατόν πιο ανοιχτά και να προσπαθώ να λέω αλήθειες.

Δεν μπήκα στην διαδικασία να μιλήσω για αγγελάκια και αστεράκια και τον Θεούλη γιατί πολύ απλά δε τα πιστεύω εγώ η ίδια.Ίσως θα ακουγόντουσαν πιο όμορφα,σαν ιστοριούλες. Αλλά όταν εγώ η ίδια δεν τα πιστεύω πως να τα υποστηρίξω; Και βέβαια θα υπήρχε και ο φόβος αν του έλεγα ότι πήγε στον ουρανό να αρχίσει να κοιτάει τον ουρανό και να ψάχνει τον μπαμπά του ή να θέλει να γίνει αγγελάκι και να πάει να το βρει.

Οπότε μονόδρομος. Η απάντηση απλή όσο γίνεται δηλαδή "δεν ξέρω που πήγε, το μόνο που ξέρω είναι ότι μας αγαπούσε πάρα πολύ και δεν ήθελε να πεθάνει."

Το ρεσιτάλ αυτό τον θανατικών ερωτήσεων κράτησε λίγες μέρες . Η συνέχεια ήρθε με συνεχόμενες αγκαλιές και φιλιά και με επαναλαμβανόμενη ερώτηση: 


 Μαμά με αγαπάς;

Από τη μια το θεωρώ πολύ μεγάλο και καλό βήμα για το τζιτζίκι το ότι μιλάει και έχει απορίες για το τι έγινε στον μπαμπά του.

Η δικιά μου απορία είναι μόνο μια.

Τι να υπάρχει άραγε μέσα στο μυαλουδάκι του και στην ψυχούλα του;