24 Απριλίου 2014

Μιλώντας για τον θάνατο - ερωτήσεις που σοκάρουν

Τι να πεις και πως να εξηγήσεις τον θάνατο σε ένα τρίχρονο που ουσιαστικά δεν έχει γνωρίσει τον μπαμπά του.
Ερωτήσεις που θα ήθελα πολύ να αποφύγω αλλά που δυστυχώς δεν γίνεται.
Το τζιτζίκι έχει αρκετό καιρό που βγάζει αντιδράσεις για τον θάνατο με την μορφή ερωτήσεων.
Και φυσικά οι ερωτήσεις έρχονται σε ανύποπτο χρόνο και ειδικά στιγμές που θεωρείς χαλαρές.
Μετά την πρώτη ερώτηση "μαμά που είναι ο μπαμπάς" άρχισαν να έρχονται οι ερωτήσεις η μία πίσω από την άλλη.

Για ένα διάστημα επαναλάμβανε συνέχεια ότι ο μπαμπάς έχει πεθάνει. Δεν νομίζω ότι αντιλαμβάνεται την έννοια του θανάτου αλλά η τόση επιμονή στο να λέει και να ξαναλέει το ίδιο μου δείχνει ότι προσπαθεί να καταλάβει τι έχει γίνει.Το θεώρησα καλό σημάδι.

Οι επόμενες ερωτήσεις ήρθαν εντελώς ξαφνικά. Ήμασταν στο αυτοκίνητο και πηγαίναμε βόλτα όταν ξαφνικά  με χτύπησε κάτι χειρότερο από κεραμίδα. Κεραυνός εν αιθρία και λίγα λέω.

- Μαμά ο μπαμπάς πέθανε;
- Ναι αγόρι μου ο μπαμπάς μας έχει πεθάνει αλλά μας αγαπούσε πολύ
- Εσύ μαμά θα πεθάνεις;

Κόκαλο εγώ. Μα πως στο καλό του ήρθε τέτοια ερώτηση και τι να απαντήσεις τώρα! Να πεις ότι δεν θα πεθάνω απλά για να τον καθησυχάσω αλλά γνωρίζοντας ότι λες ψέματα ή να απαντήσω με ειλικρίνεια ότι όλοι πεθαίνουμε ; Ή μήπως να μην απαντήσω καθόλου; Φύσηξα ξεφύσηξα ,δαγκώθηκα απάντησα ότι όλοι πεθαίνουμε όταν μεγαλώσουμε πάρα πολύ αλλά εγώ δεν θα πεθάνω τώρα.

Οι  επόμενες ερωτήσεις εξίσου σοκαριστικές .

- Μαμά που πήγε ο μπαμπάς;
- Μαμά γιατί πέθανε;

Άντε απαντήστε με ψυχραιμία σε ένα παιδί που προσπαθεί να καταλάβει τι έχει γίνει! Πόσο στομάχι να έχει κανείς αλλά το κυριότερο πώς πρέπει να απαντήσεις ώστε να μην του δημιουργήσω μεγαλύτερες ανασφάλειες;

Για μένα δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να μιλάω όσο το δυνατόν πιο ανοιχτά και να προσπαθώ να λέω αλήθειες.

Δεν μπήκα στην διαδικασία να μιλήσω για αγγελάκια και αστεράκια και τον Θεούλη γιατί πολύ απλά δε τα πιστεύω εγώ η ίδια.Ίσως θα ακουγόντουσαν πιο όμορφα,σαν ιστοριούλες. Αλλά όταν εγώ η ίδια δεν τα πιστεύω πως να τα υποστηρίξω; Και βέβαια θα υπήρχε και ο φόβος αν του έλεγα ότι πήγε στον ουρανό να αρχίσει να κοιτάει τον ουρανό και να ψάχνει τον μπαμπά του ή να θέλει να γίνει αγγελάκι και να πάει να το βρει.

Οπότε μονόδρομος. Η απάντηση απλή όσο γίνεται δηλαδή "δεν ξέρω που πήγε, το μόνο που ξέρω είναι ότι μας αγαπούσε πάρα πολύ και δεν ήθελε να πεθάνει."

Το ρεσιτάλ αυτό τον θανατικών ερωτήσεων κράτησε λίγες μέρες . Η συνέχεια ήρθε με συνεχόμενες αγκαλιές και φιλιά και με επαναλαμβανόμενη ερώτηση: 


 Μαμά με αγαπάς;

Από τη μια το θεωρώ πολύ μεγάλο και καλό βήμα για το τζιτζίκι το ότι μιλάει και έχει απορίες για το τι έγινε στον μπαμπά του.

Η δικιά μου απορία είναι μόνο μια.

Τι να υπάρχει άραγε μέσα στο μυαλουδάκι του και στην ψυχούλα του;


15 Απριλίου 2014

Μια μέρα στο μουσείο της Ακρόπολης



Inventive mommy
Αθήνα λοιπόν ταξιδάκι με ευκαιρία των ψηφιακών γειτονιών.

Το θέμα μου ήταν πως έχω πάει τόσες φορές στην Αθήνα και ως "γνήσια" Ελληνίδα δεν έχω πάει ποτέ ούτε στην Ακρόπολη,ούτε σε κάποιο μουσείο. Σε όλα αυτά που οι ξένοι κάνουν ταξίδια να για να δουν και να θαυμάσουν.

Το έβαλα επομένως στόχο σε κάθε ταξίδι μου να πηγαίνουμε με το τζιτζίκι και να επισκεπτόμαστε και κάποιο χώρο πολιτιστικού ενδιαφέροντος.Έτσι για να μαθαίνει και αυτός και να έχει και εικόνες.

Αποφάσισα λοιπόν σε αυτό το ταξίδι μου να επισκεφτούμε το μουσείο της Ακρόπολης.
Αν και πολύ κουρασμένοι από το ταξίδι μας την προηγούμενη μέρα, το μουσείο μας αντάμειψε. Τουλάχιστον εμένα γιατί το τζιτζίκι ενθουσιάστηκε πιο πολύ με τις ηλεκτρικές σκάλες. Τι περίμενα και εγώ να ενθουσιαστεί με το αέτωμα του Παρθενώνα;



Περπατώντας στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου

Inventive mommy

Inventive mommy



Ένας χώρος απίστευτος που το λούζει το φως από παντού. Αν και στην αρχή με ξένισε κάπως το πολύ σύγχρονο κτίριο η συνέχεια ήταν μοναδική. Το πόσο αρμονικά δένουν όλα μαζί το σύγχρονο κτίριο με τα απερίγραπτα εκθέματα.

Στο τζιτζίκι έκανε εντύπωση εκτός από τα αλογάκια ο γίγαντας που ήθελε να κάνει τσίσα .

Πόσο απλά και με πόση φαντασία ερμηνεύουν τα παιδιά!!!


Η είσοδος του μουσείου
Inventive mommyInventive mommy


Από την αίθουσα του Παρθενώνα που περιμετρικά έχει τζαμαρία 
 Inventive mommy 


Θέα από το καφέ του μουσείου




Μια εξαιρετική βόλτα και για την μαμά και το τζιτζίκι.

Είχα εξαιρετικό ξεναγό και εξαιρετική συντροφιά την φίλη μου την Μπαμπία και τον άντρα της που μας φιλοξένησαν και στο σπίτι τους και τους ευχαριστώ πολύ.

Επόμενος στόχος τώρα στο επόμενο ταξίδι στην Αθήνα το Εθνικό μουσείο.




8 Απριλίου 2014

Ψηφιακές γειτονιές



Μια ακόμα συνάντηση με τους ψηφιακούς γείτονες έλαβε τέλος.Μια μάζωξη , ένα συνέδριο, ένα γκαλά ,ένα to now us better, ένα πείτε το όπως θέλετε.
Φαίνεται όμως πως μπορούμε πλέον να το πούμε θεσμό στα ψηφιακά δρώμενα.

Φέτος είχε ένα αέρα λίγο πιο επαγγελματικό , πιο ψαγμένο, πιο στοχευμένο.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να είμαι και πολλές ώρες στο χώρο του Hub γιατί το τζιτζίκι μου ήταν ξεθεωμένο. Τα κατάφερε η μαμά και τον "ψόφισε" στην κούραση και φυσικά όταν ένα τρίχρονο είναι κουρασμένο έχει γκρίνια και μαμακίαση.

Δεν πειράζει όμως, ξαναβρέθηκα με ανθρώπους που είχα να τους δω ένα χρόνο , γνώρισα νέο κόσμο, πήρα πολύ δύναμη από χαμόγελα και αγκαλιές και ναι μπορώ να το πω πλέον με σιγουριά ότι ανήκω  και εγώ στον ψηφιακό κόσμο, είμαι κομμάτι του.


Ένας καφές μια σοκολάτα για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε.
Inventive mommy

 Έξω από τον χώρο τον ομιλιών.

Inventive mommy

.Την ώρα της ομιλίας
Inventive mommy

 Και ο βολβός μας  έχει μπει ήδη σε ποτηράκι και περιμένουμε να ανθίσει.

Inventive mommy


Να ευχαριστήσω θερμά την Νάταλι Λεβή που έκανε ότι μπορούσε με το τζιτζίκι μου για να το απασχολήσει και να μείνει στο playroom και που τον κράτησε κατά την διάρκεια του speed dating παρά το τρέξιμο που είχε. Το τζιτζίκι μου την ερωτεύτηκε ,ευτυχώς για την μαμά, που μπόρεσε και ξέκλεψε λίγες στιγμές.

 
Και τώρα επιστροφή με γεμάτες μπαταρίες.


Keep blogging και ραντεβού του χρόνου!