30 Ιανουαρίου 2014

Φόβος και ανασφάλεια

Εδώ και καιρό ψάχνω τα λόγια για να γράψω για αυτά τα δύο συναισθήματα που μας κατακλύζουν εμένα και το τζιτζίκι.

Από την στιγμή που έμεινα μόνη μου παλεύω με αυτά τα δύο συναισθήματα . Με τον φόβο για το τι θα γίνει αν εγώ .... , τι γίνεται με το αύριο , πως θα τα καταφέρω. Μια μόνιμη ανασφάλεια όταν δεν έχεις να στηριχθείς κάπου , όταν και οι δικοί σου δεν σε στηρίζουν και αντιθέτως κάνουν ότι μπορούν για να σε σπρώξουν παρακάτω, όταν άνθρωποι επιλέγουν να μην είναι μέρος της ζωή σου , όταν δεν έχεις κάποιον να σου κρατήσει το χέρι σφιχτά και απλώς να σου πει ότι όλα θα πάνε καλά.

Από την άλλη ένα παιδί που έχασε πριν καλά καλά προλάβει να γνωρίσει τον πατέρα του, που έχασε μαζί με αυτόν και άλλους συγγενείς - γιατί εγώ είμαι έτσι ή αλλιώς -  που έχασε την ισορροπία του και την ασφάλειά του.

Συναισθήματα ακατανόητα που μπερδεύουν το τζιτζίκι που δεν μπορεί να καταλάβει γιατί "εξαφανίστηκε" ο μπαμπάς του . Προσπαθώ να μιλάω για τον θάνατο με το παιδί όταν έχει απορίες δηλαδή που πήγε ο μπαμπάς, γιατί πέθανε,που σε εμάς  μπορεί να ακούγονται μακάβρια αλλά για ένα παιδί είναι απλώς ανεξήγητα πράγματα και δημιουργούν πολλές απορίες.

Όλα αυτά συν του ότι στο σπίτι μου δεν επικρατεί ηρεμία επιτείνουν την ανασφάλεια και τον φόβο του μικρού και φυσικά και την δική μου.Και όσο εγώ δεν μπορώ να ηρεμήσω και φοβάμαι για το αύριο τόσο ο μικρός αισθάνεται αυτή την ανασφάλειά μου. Αν και για να πω την αλήθεια και να κουκουβαγίσω τα έχουμε καταφέρει μια χαρά μέχρι εδώ και ειδικά το τζιτζίκι μου.

Και το μόνο που ζητάω πλέον είναι λίγη ηρεμία και λίγη σιγουριά για να μπορώ να τα μεταδώσω στον μικρό. Που έχει και δικαιολογημένα τον φόβο μήπως και εγώ φύγω κάποια στιγμή, μην χαθώ.
Δεν είναι λίγες οι φορές που στο πρόσωπό του αναγνωρίζω τον φόβο, την αγωνία και την ανάγκη του για προστασία.

Και φοβάμαι ακόμα περισσότερο για τον φόβο αυτό που του τον  μεταδίδω και αρχίζει και γίνεται φαύλος κύκλος.Τον παρατηρώ όταν κοιμάται που τις περισσότερες φορές είναι τόσο ήρεμος και γαλήνιος και αναρωτιέμαι τι να έχει μέσα στο μυαλουδάκι του.

Το μόνο που θα ήθελα είναι να μπορούσα να πάρω όλη αυτή την ανασφάλεια και τον φόβο μακριά , να  μπορούσα σε μια στιγμή να εξαφανίσω όλα αυτά τα περίεργα και άσχημα που μπορεί να αισθάνεται και να του χαρίσω μια πιο ήρεμη ζωή.


24 Ιανουαρίου 2014

Περί αλλεργιών και δερματικών

Από πέρσι τον χειμώνα ταλαιπωρούμασταν με διάφορα αλλεργικά, δερματικά, βρογχοσπασμούς και τα συναφή.Πλακωμένοι στα εισπνεόμενα και στις κρέμες βρίσκαμε λύση τουλάχιστον για λίγο διάστημα. Και είχαμε βγάλει και διάγνωση ότι ήμασταν αλλεργικοί όπως όλα τα παιδάκια πλέον.

Πορεύτηκα για λίγο με αυτή την λύση αλλά συνέχιζε να με τρώει το θέμα των αλλεργιών και βέβαια με εκνεύριζε πολύ τα τόσα φάρμακα που έπρεπε να παίρνει ο μικρός. Πριν φύγουμε για τις καλοκαιρινές μας διακοπές σκέφτηκα να ξεκινήσω ομοιοπαθητική στον μικρό μήπως και δούμε άσπρη μέρα.Δεν ξέρω αν ήταν η ομοιοπαθητική που έκανε δουλειά ή η θάλασσα πάντως το καλοκαίρι ήμασταν πολύ καλά.

Και ήρθε ο Σεπτέμβρης με τα σχολεία. Και άρχισε πάλι σιγά σιγά η πτώση. Κάτι μύξες εδώ, κάτι βηχαλάκια εκεί και όσο πήγαινε και χειροτέρευε το τζιτζίκι. Η ομοιοπαθητική δεν βοήθησε αν και θέλει πολύ χρόνο να έχει αποτελέσματα.

Πήρα την απόφαση να επισκεφτούμε πνευμονολόγο.Μας έδωσε να κάνουμε και άλλα RAST μέχρι και για κατσαρίδες κάναμε μήπως βρούμε σε τι είναι αλλεργικός αλλά δεν έδειξαν τίποτα. Οπότε φύγαμε με το γνωστό πακετάκι με τα εισπνεόμενα, αντισταμινικά και τα λοιπά.

Και βέβαια πάλι δεν έφυγα από τον γιατρό ανακουφισμένη με την διάγνωση. Δεν μπορώ να το χωνέψω ότι σχεδόν όλα τα παιδιά είναι αλλεργικά, ασθματικά, με ατοπική δερματίτιδα και πρέπει να παίρνουν συνεχώς τόσα φάρμακα άσχετα αν λένε οι γιατροί ότι είναι ακίνδυνα ( Υπάρχει φάρμακο ακίνδυνο ειδικά όταν το παίρνεις πολύ καιρό;)

Επιμένω λοιπόν και ψάχνω και βρίσκω άλλον αλλεργιολόγο. Εκεί λοιπόν είδαμε διαφορά.Άκουσα για πρώτη φορά άλλα πράγματα που κατέρριψαν με μιας όσα μου έλεγαν τόσο καιρό. Καταρχήν η ατοπική δερματίτιδα που είχαμε είναι κάτι κληρονομικό - είναι γραμμένο στο DNA του τζιτζικιού που προέρχεται από εμάς. Τα ατοπικά παιδιά δεν σημαίνει ότι είναι και αλλεργικά αλλά υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να γίνουν αλλεργικά.Και αυτό γιατί η φλεγμονή του δέρματος αφήνει απροστάτευτο τον οργανισμό και μπορεί να εισχωρήσουν διάφορα μικρο σωματίδια που αιωρούνται στην ατμόσφαιρα και ο οργανισμός να το αναγνωρίσει σαν απειλή και τότε γίνεσαι αλλεργικός στο συγκεκριμένο.Οπότε προσέχουμε το δέρμα μας να είναι πάντα ενυδατωμένο. Και επιτέλους μας συνέστησε μια κρέμα που πραγματικά κάνει δουλειά!

Όσον αφορά τον βήχα, αυτό που έχουμε είναι αλλεργικό άσθμα μεταλοιμώδους νόσου. - νέος όρος.
Τι είναι λοιπόν. Ο μικρός έχει μια ευαισθησία στο αναπνευστικό. Οπότε κάνουμε πιο εύκολα βήχα και μύξες. Ο κάθε ιός μένει στον οργανισμό  4-6 εβδομάδες. Με το που ξεκινάει ο βήχας εμείς πλακωνόμασταν στα φάρμακα. Μέτα την 4 μέρα βλέπαμε βελτίωση και με το που τα σταματούσαμε  μέσα σε 3-4 μέρες πάλι τα ίδια γιατί μας "έβρισκε" νέος ιός. Την όλη κατάσταση βέβαια επιδεινώνει και το χάλι και της ατμόσφαιρας και η υγρασία.

Αυτό που ήθελε σε πρώτη φάση να διαπιστώσει  ο γιατρός ήταν αν ο μικρός έχει άσθμα ή όχι. Και επειδή είναι μικρός για σπειρομέτρηση το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν όταν τον έπιανε πάλι κρίση βήχα θα του έδινα το εισπνεόμενο. Αν μέσα σε μισή ώρα ο βήχας βελτιωνόταν δραματικά θα μιλούσαμε για άσθμα .Σε αυτή την περίπτωση θα έπρεπε να είμαστε αναγκαστικά με κορτιζονούχα εισπνεόμενα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ξεκινήσαμε με ένα φάρμακο που είναι βρογχοδιασταλτικό και κυκλοφορεί και σε σκόνη και σε χαπάκια. Μετά από 15 μέρες περίπου μας ήρθε και η ίωση και ξεκίνησε ο βήχας και μαζί του ξεκινήσαμε και εισπνεόμενο. Μέσα σε μιάμιση μέρα είχε σταματήσει ο βήχας. Ευτυχώς δεν έχουμε άσθμα.Το περάσαμε στο φτερό . Επίσης πριν από μερικές μέρες είχαμε πάλι βήχα και πάλι το περάσαμε εντελώς στο φτερό.

Όπως φαίνεται το "σύστημα" δούλεψε και μειώσαμε δραστικά τις ποσότητες των φαρμάκων.
Δεν ξέρω παρακάτω τι θα γίνει αλλά βγάζω το καπέλο στον γιατρό για τα εξής: Ήμασταν στο ιατρείο του για δύο ώρες με το ρολόι και μου εξηγούσε περί αλλεργιών χωρίς να βαριέται.Είναι ο πρώτος γιατρός που παραδέχεται ότι όταν η επιστήμη δεν γνωρίζει τα βαφτίζει όλα "αλλεργίες" και "ατοπίες" και πλακωνόμαστε στα φάρμακα εντελώς μπακαλίστικα και όποιο "πιάσει".

Όποτε γονείς το νου σας. Πάντα σε επαγρύπνηση και πολύ ψάξιμο.

Τα παραπάνω ισχύουν μόνο για την δική μας περίπτωση και δεν είναι ιατρικές οδηγίες αλλά ένα έναυσμα για ψάξιμο .







14 Ιανουαρίου 2014

Mα πότε θα "καθαρίσουμε";

Νευράκια τσαταλάκια η μαμά.

Από τον Αύγουστο που  μας πέρασε προσπαθώ να καθαρίσω το τζιτζίκι αλλά αρνείται πεισματικά. Το τι βρακί έχω καθαρίσει μαζί με παντελόνια , φανελάκια δεν λέγεται. Ούτε όταν ήταν μωρό τόσο πράγμα και κακό- μεταφορικά και πραγματικά!!!

Ξεκινήσαμε τον Αύγουστο που ήμασταν σε διακοπές. Χαλαρά με τα μπάνια μας και χωρίς να φοράμε βρακί. Απλώς ένα απόγευμα μετά από προτροπή της ξαδέρφης μου αποφάσισε ότι ήθελε να "ποτίσει" τα λουλουδάκια. Τι χαρά, τι γέλια , τι χοροπηδητά!! Συνεχίσαμε και όταν γυρίσαμε στο σπίτι να ποτίζουμε λουλουδάκια και να φοράμε κανονικά βρακάκια πλέον και μόνο το βράδυ να του φοράω πάνα. Είχαμε ψιλό ατυχήματα με τα τσίσα μας και ΜΟΝΙΜΑ ατυχήματα με τα κακά μας.

Είχαμε πάρει ένα  γιογιό πριν κανένα χρόνο και το είχα στο σαλόνι για να εξοικειώνεται ,να κάθισε κανά δύο φορές μόνο για να κάνει τσίσα, μετά δεν το ήθελε με τίποτα. Το κάναμε καπέλο , βάζαμε  τα αυτοκινητάκια μέσα και τις μπάλες μας.Πήραμε καθισματάκι για την τουαλέτα αλλά τα ατυχήματα συνεχίζονται μέχρι και σήμερα με το τζιτζίκι να αρνείται πεισματικά να πει πότε να πάμε στην τουαλέτα πλην ελαχίστων περιπτώσεων. Τον πάω εγώ όσο πιο συχνά γίνεται αλλά πόσο συνδεδεμένη να είμαι με την ουροδόχο κύστη του και με το έντερο του;

Στον παιδικό επίσης δεν λέει αλλά εκεί δεν είχαμε κανένα ατύχημα. Πολλές φορές δεν θέλει καν να πάει στην τουαλέτα και ψιλό γκρινιάζει μέχρι που κρατιέται τόσο που αρχίζει και μου λέει ότι πονάει η κοιλιά του.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να λέω , να λέω , να εξηγώ αλλά αυτός τον χαβά του. Τι με το καλό, τι με πιο αυστηρό ύφος τι με δωροδοκίες αυτός τίποτα. Δεν λέω,δεν λέω. Τελευταία άρχισε κάπως να βελτιώνεται η κατάσταση στην αρχή λέγοντάς του ότι ο Άι Βασίλης δεν φέρνει δώρα στα παιδιά που κάνουν επάνω τους τσίσα και συνεχίσαμε με το ο Άι Βασίλης παίρνει τα δώρα πίσω αν κάνεις κακά στο βρακί σου. Δεν είναι και η καλύτερη μέθοδος αυτή το ξέρω αλλά έχω απηβδύσει η γυναίκα!

Το περίεργο είναι ότι το βράδυ δεν κάνει τσίσα σχεδόν ποτέ. Τελευταία δεν θέλει κιόλας το καθισματάκι για την τουαλέτα - είναι μεγάλος ο "κύριος".

Ακούω και διαβάζω ότι "σε μια βδομάδα καθαρίσαμε " και τρελαίνομαι!

Έχετε καμιά ιδέα τι άλλο μπορώ να κάνω ή πως να το χειριστώ;



8 Ιανουαρίου 2014

Νέα χρονιά, νέες ελπίδες

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι μας με υγεία και λεφτά - δεν είμαι καθόλου υπεράνω και αυτά τα δύο πάνε μαζί.

Πέρασαν οι γιορτές ξεκουραστήκαμε αυτή την φορά πραγματικά μετά από 2 σχεδόν χρόνια.Αυτή τη φορά οι γιορτές ήταν όπως θα έπρεπε να ήταν. Δηλαδή σπιτική ατμόσφαιρα , γέλια, χριστουγεννιάτικο δέντρο , κάλαντα και γενικώς χαλαρά και γιορτινά.

Τελικά δεν χρειάζονται και πολλά για να περάσει κάποιος καλά τις γιορτινές μέρες. Λίγα λαμπάκια και ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο και το απαραίτητο  καλή παρέα. Βέβαια πρέπει να θέλεις και εσύ ο ίδιος να περάσεις καλά γιατί αλλιώς δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα.Γιατί η μελαγχολία των γιορτών είναι πάντα εκεί για να σου καταστρέψει τις καλές στιγμές και να σε πλακώσει.

Νέος χρόνος λοιπόν νέοι στόχοι, παλιά και νέα όνειρα όνειρα μαζί που περιμένουν για να πραγματοποιηθούν.

Ο παλιός χρόνος έφυγε,ένας δύσκολος χρόνος που όμως προς το τέλος του ίσως να θέλησε να μου δείξει ότι ο νέος θα είναι όλο εκπλήξεις,ανατροπές και γενικώς νέα πράγματα. Όλα αυτά όμως που πάνε πακέτο και με αποφάσεις καλές ή κακές που πρέπει να πάρω. Ο παλιός χρόνος έφυγε δείχνοντάς μου κάτι που είχα ξεχάσει στην πραγματικότητα , την οικογενειακή ζωή, την συντροφικότητα, την "ανεμελιά" που μπορώ να έχω - όσο μπορεί ένας γονέας -  ότι δεν είμαι μόνη μου.

Μέσα από τα μάτια του τζιτζικιού αλλά κυρίως ενός ανθρώπου που με έχει στηρίξει και είναι δίπλα μου στα πάνω μου και στα κάτω μου μπόρεσα και είδα το ποτήρι μισό γεμάτο και όχι μισό άδειο.
Γεμάτο όμως από τι θα αναρωτηθεί κανείς.

Από ελπίδα και από όνειρα από διάθεση για ένα καλύτερο αύριο, από ένα νέο αύριο χωρίς μιζέρια και μαυρίλα, από διάθεση για ζωή.

Αυτά εύχομαι και σε όλους. Να βρουν το κουράγιο, γιατί θέλει κουράγιο να ξεπεράσεις τον φόβο και να δεις την ζωή κατάματα και να την προκαλέσεις.

Ένας νέος χρόνος μάλλον πολλών ανατροπών ευχάριστων ή δυσάρεστων και σίγουρα ένας νέος χρόνος που θα φέρει πολλά - μην με ρωτήσετε παραπάνω απλώς έχω αυτή την αίσθηση.

Η τράπουλα άρχισε να ξαναμοιράζεται και τα φύλλα  άρχισαν να είναι καλύτερα. Ίσως ήρθε η ώρα να μπω για τα καλά στο παιχνίδι.

Καλή χρονιά σε όλους.