4 Δεκεμβρίου 2013

Μαμά που είναι ο μπαμπάς;

Και ήρθε η ώρα για ερωτήσεις και δύσκολες απαντήσεις.

Ήταν κάτι που το είχα σκεφτεί και ήθελα να συμβεί αλλά όσο και αν το έχεις δουλέψει στο μυαλό σου πάντα σε ξαφνιάζουν και σε τρομάζουν τέτοιου είδους ερωτήσεις.

Σίγουρα είναι καλό γιατί το τζιτζίκι φαίνεται να αντιμετωπίζει καλά το θέμα του θανάτου και θέλει να μιλήσει.Τι να εξηγήσεις όμως και πως να εξηγήσεις σε ένα παιδί 2,5 χρονών το θάνατο;
Αλλά μάλλον για μένα είναι πιο δύσκολο να εξηγήσω ένα τέτοιο θέμα.

Επειδή δεν είναι είμαι της θρησκείας δεν μπήκα καν στην σκέψη να πω ότι τον πήρε ο θεούλης και άλλα τέτοια.Οπότε απλά ξεκίνησα να του λέω ότι ο μπαμπάς έχει πεθάνει , δεν θα ξανά έρθει αλλά μας αγαπούσε πολύ.
Πολύ σκληρό όταν το ακούς ή εμένα μου φάνηκε έτσι.Είναι το πιο απλό για να πεις σε ένα παιδί σε τέτοια ηλικία αλλά ακούγεται τόσο ψυχρό.

Φάνηκε ότι προς στιγμήν καλύφθηκε με τις απαντήσεις και δεν ρώτησε κάτι άλλο.Πριν από μερικούς μήνες είχα κάνει την πρώτη συζήτηση για τον θάνατο με το τζιτζίκι. Τότε φάνηκε ότι δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για τον θάνατο , φαινόταν ότι τον ενοχλούσε , ότι ήταν θυμωμένος. Και τότε ήταν που η παιδοψυχολόγος μου είχε πει ότι η κατάστασή μου ήταν σαν ένα δωμάτιο που το είχα κλειστό και ασυμμάζευτο.

Όπως φαίνεται  μαζί με το τζιτζίκι ανοίξαμε το δωμάτιο και το συμμαζέψαμε και μάλλον προχωράμε σιγά σιγά και σε ανακαίνιση.

Το ευχάριστο είναι πως ξεκίνησε να ρωτάει που σημαίνει ότι δεν κρατάει μέσα όλο αυτό το βάρος και όλες αυτές τις απορίες που έχει. Γιατί ας μην γελιόμαστε τα παιδιά ακόμα και σε αυτήν την ηλικία καταλαβαίνουν ή μάλλον αισθάνονται πολύ καλά τι συμβαίνει. Απλώς δεν έχουν την ικανότητα να το εκφράσουν.

Κάναμε ένα ακόμα βήμα μπροστά.Πρέπει να είμαι προετοιμασμένη τώρα και για άλλες ερωτήσεις που θα έρθουν κάποια στιγμή και πρέπει να είμαι σε θέση να τις απαντήσω.