22 Νοεμβρίου 2013

Αποθηλασμός

Με αφορμή τον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Θηλασμό  αποφάσισα να γράψω όχι για τον θηλασμό αλλά για το άλλο μεγάλο κομμάτι τον αποθηλασμό που επίσης είναι μια επίπονη διαδικασία όπως και ο θηλασμός. Για να μην με παρεξηγήσει κανείς, και μιλάω πάντα για μένα, ο θηλασμός αν και μια φυσική διεργασία και φυσική ανάγκη και της μητέρας και του παιδιού είναι κάτι δύσκολο.Και είναι δύσκολο γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο για την μητέρα, ειδικά για όσες γίνονται για πρώτη φορά μητέρες και ξεκινά σε μια περίοδο που όλα είναι "ξένα", περίεργα, αγχωτικά, οι ορμόνες χορεύουν και η κούραση καλά κρατεί.Είναι κάτι δύσκολο, ας μην γελιόμαστε, γιατί θέλει τρομερή επιμονή και υπομονή , στήριξη από το περιβάλλον και μια διαφορετική αντίληψη για το τι έχει ανάγκη το παιδί. Και οι ανάγκες του παιδιού δεν εξαντλούνται στο να τρώει κάθε 3 ώρες και μετά να κοιμάται άλλες 3, να το αλλάζουμε και και πάει λέγοντας.

Θήλασα το τζιτζίκι για 27 μήνες με τα πάνω μας και τα κάτω μας , με εμένα να εκνευρίζομαι από τους μακροχρόνιους θηλασμούς και να αναρωτιέμαι πολύ συχνά πότε και πως θα καταφέρω να αποθηλάσω.

Όλα όμως έχουν την ώρα τους και τα παιδιά ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς.Σκεφτόμουν πολύ συχνά πως θα αποθηλάσω και έκανα κάποιες προσπάθειες οι οποίες έπεσαν στο κενό. Ο μικρός δεν ήθελε με τίποτα να αποχωριστεί το τζιτζί του. Θηλάζαμε - και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί ο θηλασμός είναι αμφίδρομη σχέση- το βράδυ για να κοιμηθεί,όσες φορές ξυπνούσε το βράδυ και το πρωί πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι.

Και ω του θαύματος ήρθε η μέρα που ο μικρός αποφάσισε να κοιμηθεί χωρίς ο τζιτζί του.Εκεί είδα την ευκαιρία μου να ξεκινήσω τον αποθηλασμό.Και βέβαια δεν ήταν κάτι εύκολο , κάθε αλλαγή είναι δύσκολη για όλους πόσο μάλλον για ένα παιδί που η ηρεμία του και η σιγουριά του είναι θηλάζοντας. Σιγά σιγά κάθε βράδυ αφού διαβάζαμε τα παραμύθια μας κάναμε την προσπάθεια να κοιμηθεί ο μικρός χωρίς το τζιτζί του.Άλλες φορές εύκολα , άλλες πιο δύσκολα και άλλες φορές  παρατούσα του προσπάθεια γιατί δεν άντεχα λόγω κούρασης και ψυχολογίας που ήταν στα τάρταρα, να αντέξω την γκρίνια. Λίγο "το τζιτζί είναι κουρασμένο και δεν μπορεί τώρα", "όταν θα βγει ο ήλιος θα έχεις ξανά τζιτζί" μετά από ένα μήνα κόψαμε τον ένα θηλασμό.

Συνέχεια ήταν το βράδυ που ξυπνούσε.Και δεν ξυπνούσε το βράδυ  επειδή θηλάζαμε αλλά γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό για τα παιδιά. Ξανά την ίδια διαδικασία και πολλές φορές να μου τραβάει την πυτζάμα με πείσμα και νεύρο. Πολλές αγκαλιές πολλά φιλιά και τα καταφέραμε  και φτάσαμε στον τελευταίο θηλασμό τον πρωινό. Πριν ξεκινήσω και εκεί την διαδικασία άφησα να περάσει λίγο διάστημα ώστε να έρθει πιο ομαλά ο αποθηλασμός έτσι θεώρησα εγώ ότι έπρεπε να κάνω. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα με περισσότερο πείσμα από την μεριά του τζιτζικιού.Τελικά κατάφερα να αποθηλάσω μετά από 4 μήνες.

Η απόφαση να αποθηλάσω εκτός ότι είδα και από την μεριά του μικρού ότι ήταν πιο δεκτικός  στην ιδέα ήταν γιατί είχα κουραστεί πλέον και δεν με ευχαριστούσε.Το διάστημα του αποθηλασμού κράτησε πολύ γιατί έτσι επέλεξα εγώ αλλά κυρίως γιατί έβλεπα και τις αντιδράσεις του μικρού.Κάθε παιδί είναι διαφορετικό με διαφορετικές ανάγκες και αντιδρά εντελώς διαφορετικά σε αλλαγές.

Αυτό είναι και ένα από τα βασικά του θηλασμού ότι λειτουργούμε βάση των αναγκών του παιδιού και όχι βάση κάποιων ωραρίων για φαγητό ,αγκαλιά και ύπνο. Ας "ακούμε" καλύτερα τι θέλει και τι έχει ανάγκη ένα παιδί και ας κλείσουμε λίγο τα αυτιά μας σε ωράρια και διατροφικές υποδείξεις.
Και φυσικά κλείνουμε τα αυτιά σε ειδήμονες που δεν έχουν  ασχοληθεί με τον θηλασμό και απλώς αναπαράγουν ιδέες μια άλλης εποχής.