29 Νοεμβρίου 2013

Η ευθύνη της ευθύνης

Μια από τις "χαρές" της μητρότητας είναι και οι ευθύνες που έχεις. Οι γονείς έχουν εξ' ολοκλήρου την ευθύνη για τα παιδιά τους και ειδικά όταν αυτά είναι μικρά για την υγεία τους,την διαπαιδαγώγησή τους για όλο τους το είναι. Όλο αυτό και μόνο να το σκεφτεί κάποιος μοιάζει ένα τεράστιο βάρος.Και δεν είναι μόνο τα καθημερινά, είναι η τεράστια ευθύνη που έχεις για την διαμόρφωση ενός μέλλοντος μέσα από αυτό.Και όλοι τρέχουμε ,ψάχνουμε, διαβάζουμε για να μπορέσουμε να "αποδώσουμε" καλύτερα σε αυτόν τον ρόλο , τον ρόλο του γονέα.

Και ένας λόγος για να παντρευτείς ή να συζήσεις και να κάνεις παιδιά είναι για να μοιράζεσαι όλες τις ευθύνες.Είναι σαν να υπάρχει ένας άνθρωπος με δύο πόδια που στηρίζεται σε αυτά.Όταν όμως ένας από τους δύο γονείς για τον οποιοδήποτε λόγο αποχωρήσει - διαζύγιο , θάνατος - τότε μένεις να στηρίζεσαι σε ένα πόδι και να προσπαθείς να ισορροπήσεις.

Γίνεται όμως να ισορροπήσεις καλά σε ένα μόνο πόδι; Έχεις μια τεράστια ευθύνη αλλά κανέναν να την μοιραστείς και πολλές φορές ούτε να συζητήσεις. Και εκεί την ευθύνη την νιώθεις μεγαλύτερη γιατί όλες οι αποφάσεις είναι δικές σου και είναι και αποφάσεις που επηρεάζουν την ζωή ενός άλλου και μάλιστα του παιδιού σου που θέλεις το καλύτερο.

Εκεί είναι η κυριότερη δυσκολία όταν είσαι μονογονέας ότι φέρεις και το νιώθεις καθημερινά στο πετσί σου  όλη την ευθύνη.Από την στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί τρέχεις να προλάβεις , να καλύψεις , να αποφασίσεις από το πιο μικρό - τι να φορέσει σήμερα που έχει κρύο - μέχρι τα πιο σύνθετα και πιο σκληρά - οικονομικά, σχέσεις με άλλους κλπ. Και στο τέλος της μέρας εκτός από την τρελή φυσική κούραση, έχεις μόνιμα μια εξάντληση από τις αποφάσεις που πρέπει να παίρνεις συνεχώς μόνος σου και μόνιμα .Και τα άγχη χτυπάνε κόκκινο και άντε να ηρεμήσεις.

Το χειρότερο είναι πως είσαι μόνιμα σε μια εγρήγορση που σου γίνεται συνήθεια και στο τέλος της ημέρας αφού έχουν κλείσει και τα φώτα πολλές φορές συνεχίζεις να είσαι στα κόκκινα και δεν μπορείς να ηρεμήσεις.Και περνάνε μπροστά σου σαν τρέλιερ κινηματογραφικής ταινίας ότι έκανες και αποφάσισες μέσα στην ημέρα και αναρωτιέσαι αν ήταν σωστά.Και μέσα σε όλα αυτά πρέπει να χαίρεσαι και να αισθάνεσαι και "ευλογημένος" γιατί έχεις ένα παιδί που είναι όλο σου το είναι.

Αλλά μήπως τελικά το παρακάνω και εγώ και απλώς όλη αυτή η τρέλα που έχει από μόνη της η λέξη μονογονέας μου έχει γίνει τέτοια συνήθεια ;


22 Νοεμβρίου 2013

Αποθηλασμός

Με αφορμή τον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Θηλασμό  αποφάσισα να γράψω όχι για τον θηλασμό αλλά για το άλλο μεγάλο κομμάτι τον αποθηλασμό που επίσης είναι μια επίπονη διαδικασία όπως και ο θηλασμός. Για να μην με παρεξηγήσει κανείς, και μιλάω πάντα για μένα, ο θηλασμός αν και μια φυσική διεργασία και φυσική ανάγκη και της μητέρας και του παιδιού είναι κάτι δύσκολο.Και είναι δύσκολο γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο για την μητέρα, ειδικά για όσες γίνονται για πρώτη φορά μητέρες και ξεκινά σε μια περίοδο που όλα είναι "ξένα", περίεργα, αγχωτικά, οι ορμόνες χορεύουν και η κούραση καλά κρατεί.Είναι κάτι δύσκολο, ας μην γελιόμαστε, γιατί θέλει τρομερή επιμονή και υπομονή , στήριξη από το περιβάλλον και μια διαφορετική αντίληψη για το τι έχει ανάγκη το παιδί. Και οι ανάγκες του παιδιού δεν εξαντλούνται στο να τρώει κάθε 3 ώρες και μετά να κοιμάται άλλες 3, να το αλλάζουμε και και πάει λέγοντας.

Θήλασα το τζιτζίκι για 27 μήνες με τα πάνω μας και τα κάτω μας , με εμένα να εκνευρίζομαι από τους μακροχρόνιους θηλασμούς και να αναρωτιέμαι πολύ συχνά πότε και πως θα καταφέρω να αποθηλάσω.

Όλα όμως έχουν την ώρα τους και τα παιδιά ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς.Σκεφτόμουν πολύ συχνά πως θα αποθηλάσω και έκανα κάποιες προσπάθειες οι οποίες έπεσαν στο κενό. Ο μικρός δεν ήθελε με τίποτα να αποχωριστεί το τζιτζί του. Θηλάζαμε - και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί ο θηλασμός είναι αμφίδρομη σχέση- το βράδυ για να κοιμηθεί,όσες φορές ξυπνούσε το βράδυ και το πρωί πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι.

Και ω του θαύματος ήρθε η μέρα που ο μικρός αποφάσισε να κοιμηθεί χωρίς ο τζιτζί του.Εκεί είδα την ευκαιρία μου να ξεκινήσω τον αποθηλασμό.Και βέβαια δεν ήταν κάτι εύκολο , κάθε αλλαγή είναι δύσκολη για όλους πόσο μάλλον για ένα παιδί που η ηρεμία του και η σιγουριά του είναι θηλάζοντας. Σιγά σιγά κάθε βράδυ αφού διαβάζαμε τα παραμύθια μας κάναμε την προσπάθεια να κοιμηθεί ο μικρός χωρίς το τζιτζί του.Άλλες φορές εύκολα , άλλες πιο δύσκολα και άλλες φορές  παρατούσα του προσπάθεια γιατί δεν άντεχα λόγω κούρασης και ψυχολογίας που ήταν στα τάρταρα, να αντέξω την γκρίνια. Λίγο "το τζιτζί είναι κουρασμένο και δεν μπορεί τώρα", "όταν θα βγει ο ήλιος θα έχεις ξανά τζιτζί" μετά από ένα μήνα κόψαμε τον ένα θηλασμό.

Συνέχεια ήταν το βράδυ που ξυπνούσε.Και δεν ξυπνούσε το βράδυ  επειδή θηλάζαμε αλλά γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό για τα παιδιά. Ξανά την ίδια διαδικασία και πολλές φορές να μου τραβάει την πυτζάμα με πείσμα και νεύρο. Πολλές αγκαλιές πολλά φιλιά και τα καταφέραμε  και φτάσαμε στον τελευταίο θηλασμό τον πρωινό. Πριν ξεκινήσω και εκεί την διαδικασία άφησα να περάσει λίγο διάστημα ώστε να έρθει πιο ομαλά ο αποθηλασμός έτσι θεώρησα εγώ ότι έπρεπε να κάνω. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα με περισσότερο πείσμα από την μεριά του τζιτζικιού.Τελικά κατάφερα να αποθηλάσω μετά από 4 μήνες.

Η απόφαση να αποθηλάσω εκτός ότι είδα και από την μεριά του μικρού ότι ήταν πιο δεκτικός  στην ιδέα ήταν γιατί είχα κουραστεί πλέον και δεν με ευχαριστούσε.Το διάστημα του αποθηλασμού κράτησε πολύ γιατί έτσι επέλεξα εγώ αλλά κυρίως γιατί έβλεπα και τις αντιδράσεις του μικρού.Κάθε παιδί είναι διαφορετικό με διαφορετικές ανάγκες και αντιδρά εντελώς διαφορετικά σε αλλαγές.

Αυτό είναι και ένα από τα βασικά του θηλασμού ότι λειτουργούμε βάση των αναγκών του παιδιού και όχι βάση κάποιων ωραρίων για φαγητό ,αγκαλιά και ύπνο. Ας "ακούμε" καλύτερα τι θέλει και τι έχει ανάγκη ένα παιδί και ας κλείσουμε λίγο τα αυτιά μας σε ωράρια και διατροφικές υποδείξεις.
Και φυσικά κλείνουμε τα αυτιά σε ειδήμονες που δεν έχουν  ασχοληθεί με τον θηλασμό και απλώς αναπαράγουν ιδέες μια άλλης εποχής.


12 Νοεμβρίου 2013

Μπαμ και κάτω

Μπαμ και κάτω κάπως έτσι έγινε την προηγούμενη βδομάδα.
Εντελώς ξαφνικά και ενώ ήμουν στην δουλειά ξαφνικά γίνεται μια στραβή και νιώθεις ότι χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου.Ταχυπαλμία, δυσφορία, ζάλη,  δεν μπορείς να αναπνεύσεις και ένα μούδιασμα σε σημείο να πάθεις αγκύλωση σε χέρια και πόδια. Νιώθεις ότι χάνεις τον κόσμο και ότι θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου επιτόπου.

Κρίση άγχους , πανικού πείτε την όπως θέλετε.Το θέμα είναι ότι έσπασα και εγώ και πάρτην κάτω.
Από την πολύ καλοπέραση, την τρελή πίεση στο σπίτι , την "ατελείωτη" βοήθεια που έχω και όλα τα απλά και τα καθημερινά που έχουμε όλοι μας.

Βέβαια είχα την τύχη να δω πως είναι από μέσα ένα ασθενοφόρο, δεν είχα ξαναμπεί. Χάλια σας λέω είναι μην το δοκιμάσετε σαν ξεχαρβαλωμένη μεταλλική κουδουνίστρα που όλα χτυπούν και λες ότι θα πέσουν πάνω σου να σε πλακώσουν.Και να προσπαθούν να σε κρατήσουν σε επαφή με το περιβάλλον με το να σου μιλάνε συνέχεια. Άσε βρε αδερφέ να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ τώρα που το βρήκα, που να ξαναβρώ τέτοια ευκαιρία. Αλλά όχι εκεί, τα μάτια ανοιχτά, απαγορεύεται ο ύπνος.
Καροτσάτη μετά στο νοσοκομείο - μεγαλεία σας λέω - με είδαν , τους είδα και άντε στο καλό. Όλα καλά , λέμε τώρα. Το ξεπεράσαμε και αυτό.

Ναι όμως τώρα έχουμε άλλα αγχωτικά. Σε μια τέτοια κατάσταση σε ποιον στηρίζεσαι κοινώς ποιον τρελαίνεις , ποιον παίρνεις τηλέφωνο, σε ποιον αφήνεις το παιδί που δεν υπάρχει κανείς για βοήθεια;
Να μη τα παραλέω ευτυχώς υπάρχει κάποιος για να τον τρελαίνω αλλά πόσο να αντέξει και αυτός;

Και εκεί που τελειώνεις με το ένα αγχωτικό , την κρίση εννοώ, σου βγαίνουν τα άλλα αγχωτικά και πάει φαύλος κύκλος.

Και φυσικά όπως είναι η μαμά, καρμπόν και ο μικρός. Βγαίνουν και σε αυτόν.Άλλο άγχος και εκεί να μην αγχώνομαι για να μην αγχώνεται και ο μικρός .Γιατί ως γνωστόν τα παιδιά έχουν τρομερή διαίσθηση.
Άρα τι έχουμε; Πρέπει να μην αγχώνομαι και να μην είμαι πιο χαλαρή για να μην αγχώνεται και ο μικρός και για να μην δημιουργούνται και άλλες αγχωτικές καταστάσεις και σκέψεις σε μένα που με αγχώνουν περισσότερο και πάει λέγοντας.

Του άγχους το κάγκελο δηλαδή. Ένας φαύλος κύκλος και άντε να τον σπάσεις.