12 Σεπτεμβρίου 2013

Λίγο ακόμα

Πόσες φορές δεν έχουμε πει όλοι μας αυτή την φράση.

"Λίγο ακόμα να κάτσω"
"Λίγο ακόμα και τελειώνω"
"Λίγο ακόμα να κοιμηθώ"

Λίγο ακόμα , λίγο ακόμα ,λίγο ακόμα αμάν.Αρχίζει και γίνεται βραχνάς γιατί δεν είναι το λίγο ακόμα αλλά το πολύ ακόμα που θέλουμε και εμείς και τα παιδιά.

Το ίδιο θέλει και η μαμά. Αρχίζει να βγαίνει λίγο σαν άνθρωπος και σαν γυναίκα και είναι με το ρολόι στο χέρι. Γιατί δεν μπορείς κυρία μου να μπαίνεις και να βγαίνεις ότι ώρα θέλεις στο σπίτι. Πρώτα πρέπει να πάρεις έγκριση και αφού την πάρεις να ενημερώσεις και τι ώρα θα γυρίσεις. Τι νόμισες ότι θέλεις κάνεις? Μάνα είσαι!!

Και εκεί είναι που αρχίζεις τα γαλλικά ,από μέσα σου γιατί δεν τολμάς να τα ξεστομίσεις, για τον ρόλο της μάνας.Άλλη πονεμένη συζήτηση.

Αφού καταφέρνεις να βγεις από την εξώπορτα ένα ουφφφφ σε κατακλύζει που  επιτέλους σαν άνθρωπος θα βγεις να πεις και δυο κουβέντες με ενήλικες και να χαλαρώσεις λίγο.Το ουφ όμως αυτό είναι εντελώς αγχωτικό. Γιατί στα γρήγορα ετοιμάζεσαι , ντύνεσαι ,στα γρήγορα να φύγεις , στα γρήγορα να επιστρέψεις.Και βέβαια δεν χαλαρώνεις και έτσι απλά. Το κινητό συνήθως σε πρώτη θέση μήπως και σε πάρουν τηλέφωνο και κατά διαστήματα κλεφτές ματιές  στο ρολόι μην ξεφύγεις στην ώρα. Και εκεί που το παίρνεις απόφαση ότι είσαι είσαι επιτέλους έξω και περνάς καλά πρέπει να φύγεις.
Και αρχίζεις και εσύ το "λίγο ακόμα", "πέντε λεπτά ακόμα και θα φύγω".

Και  βέβαια υπάρχουν και  τα βράδια που προσπαθώ να βάλω το τζιτζίκι για ύπνο για να σηκωθώ μετά να κάνω καμιά δουλειά. "Άντε λίγο ακόμα και θα κοιμηθεί , άντε λίγο ακόμα "
Όσο δε για τα βρυκολακιάσματά μας, τουτέστιν τις άγιες εκείνες ώρες που σε έχει πάρει ο γλυκός ύπνος το βράδυ και ξαφνικά ακούς το "μαμάααα" και δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια από την νύστα  και λες πάλι η έρμη η μάνα " πρέπει να σηκωθώ, μισό λεπτό , λίγο ακόμα"

Ή όταν χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί και συνήθως από την κούραση και την νύστα δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και τι μέρα είναι και αρχίζεις " λίγο ακόμα και σηκώνομαι , πέντε λεπτά". Και εκείνα τα πέντε λεπτά λες και θα σου σώσουν την ζωή.'Ωσπου καταλαβαίνεις ότι έχει περάσει ένα τέταρτο και πετάγεσαι από κρεβάτι σαν ελατήριο γιατί έχεις αργήσει και τρέχεις πανικόβλητη.

Μάλλον όλο το άγχος συμπυκνώνεται μέσα σε αυτές τις δύο λεξούλες στο λίγο ακόμα που τουλάχιστον εμένα μου καθορίζουν τη ζωή.