24 Σεπτεμβρίου 2013

Μυστικά και ψέματα - μια ψεύτικη ζωή

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...

Τελικά αυτό ήταν η παντρεμένη ζωή μου . Ψέματα, ψέματα , ψέματα . Το μόνο αληθινό που υπήρξε είναι το τζιτζίκι.Ακόμα και συναισθήματα , η αγάπη , τα όνειρα, όλη η κοινή πορεία  αρχίζουν πλέουν και ξεφτίζουν και να γκρεμίζονται όλα μέσα από μυστικά και από ψέματα που υπήρχαν τόσα χρόνια .

Ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο ή καλύτερα ουδέν κρυπτόν από τον θάνατο.

Τελικά όπως φαίνεται ο θάνατος είναι πολύ περίεργο πράγμα.Εκτός από τη απώλεια έχει την ικανότητα να σου φανερώσει πράγματα καλά κρυμμένα που υπήρχαν στη ζωή του άλλου.

Μια δεύτερη ζωή καλά κρυμμένη αρχίζει και βγαίνει στην φόρα,ένας τρόπος ζωής που ήταν καλά κρυμμένος και καμουφλαρισμένος.

Το πρώτο μεγάλο σοκ ο θάνατος . Γι' αυτό δεν υπάρχει συζήτηση ,από μόνο του σε τσακίζει.Και αρχίζεις και ψάχνεις τι υπάρχει και πως προχωράς. Και ένα κουβάρι αρχίζει και ξετυλίγεται. Στην αρχή μαθαίνεις λίγα  πράγματα που ναι μεν δεν ήξερες , που είχαν αποσιωπηθεί αλλά που ευτυχώς δεν ήταν και πολύ σημαντικά ώστε να σου ανατρέψουν την ζωή. Τα προσπερνάς και λες απλώς ότι μικρά ψέματα ήταν, τα δικαιολογείς και πας παρακάτω.Ότι έγινε,έγινε.

Και προχωράς και παλεύεις και αρχίζεις και βάζεις σε μια τάξη την ζωή σου. Και σαν να αρχίζουν και πηγαίνουν όλα καλά και αρχίζεις και κάνεις όνειρα,και αρχίζεις και περιμένεις πράγματα,το μοιραίο ξαναχτυπά. 'Οχι όμως με την μορφή του θανάτου αλλά με αποκαλύψεις που με ένα μπαμ βγήκαν ξαφνικά στη φόρα.

Τα φιρμάνια με χρέη άρχισαν να έρχονται. Χρέη που  θεωρητικά δεν υπήρχαν, που όλα ήταν τακτοποιημένα, που όλα ήταν πληρωμένα. Και ανακαλύπτω ξαφνικά πως πολύ απλά "βγαίναν" λεφτά από το σπίτι και πηγαίναν που; Καλή ερώτηση. Μήπως να καλύψουν άλλα χρέη που ακόμα δεν ξέρω ή μήπως να τσοντάρουν σε άλλους ;( λες και εμάς μας τρέχαν από τα μπατζάκια μας). Το μόνα όπως φαίνεται  τακτοποιημένα ήταν τα καλά κρυμμένα μυστικά και τα ψέματα που κυριάρχησαν στην έγγαμη ζωή μου.

Όλα γκρεμίστηκαν μέσα σε μια στιγμή ανοίγοντας ένα φάκελο που πίστευα ότι θα ήταν για καλό αλλά τελικά εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι.Ένας φάκελος που είχε τη δύναμη να γκρεμίσει έναν γάμο - έστω και μετά θάνατον - και να ανατρέψει την εικόνα που είχα για το έτερον ήμισυ.

Γιατί άλλο να μην λες την αλήθεια για κάποια ζητήματα που και σε αυτή την περίπτωση είναι χοντρό θεματάκι και άλλο να λες ψέματα επί σειρά ετών για θέματα οικονομικά και για την δουλειά.

Όπως φαίνεται ο θάνατος ήταν μια καλή ευκαιρία για γνωρίσω ποιος πραγματικά ήταν ο άνθρωπος που παντρεύτηκα . Γιατί εξίσου ψεύτικα μπορεί να ήταν και συναισθήματα του για εμένα και γενικά ο γάμος μας. Ποιος μπορεί πλέον να με κάνει να πιστέψω το αντίθετο!


Εις αναμονή και άλλων αποκαλύψεων γιατί πλέον δεν έχω καμία αυταπάτη ότι θα υπάρξουν και άλλες αποκαλύψεις. Ένα νέο έργο,παλιάς παραγωγής, ξεκίνησε να προβάλεται.


12 Σεπτεμβρίου 2013

Λίγο ακόμα

Πόσες φορές δεν έχουμε πει όλοι μας αυτή την φράση.

"Λίγο ακόμα να κάτσω"
"Λίγο ακόμα και τελειώνω"
"Λίγο ακόμα να κοιμηθώ"

Λίγο ακόμα , λίγο ακόμα ,λίγο ακόμα αμάν.Αρχίζει και γίνεται βραχνάς γιατί δεν είναι το λίγο ακόμα αλλά το πολύ ακόμα που θέλουμε και εμείς και τα παιδιά.

Το ίδιο θέλει και η μαμά. Αρχίζει να βγαίνει λίγο σαν άνθρωπος και σαν γυναίκα και είναι με το ρολόι στο χέρι. Γιατί δεν μπορείς κυρία μου να μπαίνεις και να βγαίνεις ότι ώρα θέλεις στο σπίτι. Πρώτα πρέπει να πάρεις έγκριση και αφού την πάρεις να ενημερώσεις και τι ώρα θα γυρίσεις. Τι νόμισες ότι θέλεις κάνεις? Μάνα είσαι!!

Και εκεί είναι που αρχίζεις τα γαλλικά ,από μέσα σου γιατί δεν τολμάς να τα ξεστομίσεις, για τον ρόλο της μάνας.Άλλη πονεμένη συζήτηση.

Αφού καταφέρνεις να βγεις από την εξώπορτα ένα ουφφφφ σε κατακλύζει που  επιτέλους σαν άνθρωπος θα βγεις να πεις και δυο κουβέντες με ενήλικες και να χαλαρώσεις λίγο.Το ουφ όμως αυτό είναι εντελώς αγχωτικό. Γιατί στα γρήγορα ετοιμάζεσαι , ντύνεσαι ,στα γρήγορα να φύγεις , στα γρήγορα να επιστρέψεις.Και βέβαια δεν χαλαρώνεις και έτσι απλά. Το κινητό συνήθως σε πρώτη θέση μήπως και σε πάρουν τηλέφωνο και κατά διαστήματα κλεφτές ματιές  στο ρολόι μην ξεφύγεις στην ώρα. Και εκεί που το παίρνεις απόφαση ότι είσαι είσαι επιτέλους έξω και περνάς καλά πρέπει να φύγεις.
Και αρχίζεις και εσύ το "λίγο ακόμα", "πέντε λεπτά ακόμα και θα φύγω".

Και  βέβαια υπάρχουν και  τα βράδια που προσπαθώ να βάλω το τζιτζίκι για ύπνο για να σηκωθώ μετά να κάνω καμιά δουλειά. "Άντε λίγο ακόμα και θα κοιμηθεί , άντε λίγο ακόμα "
Όσο δε για τα βρυκολακιάσματά μας, τουτέστιν τις άγιες εκείνες ώρες που σε έχει πάρει ο γλυκός ύπνος το βράδυ και ξαφνικά ακούς το "μαμάααα" και δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια από την νύστα  και λες πάλι η έρμη η μάνα " πρέπει να σηκωθώ, μισό λεπτό , λίγο ακόμα"

Ή όταν χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί και συνήθως από την κούραση και την νύστα δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και τι μέρα είναι και αρχίζεις " λίγο ακόμα και σηκώνομαι , πέντε λεπτά". Και εκείνα τα πέντε λεπτά λες και θα σου σώσουν την ζωή.'Ωσπου καταλαβαίνεις ότι έχει περάσει ένα τέταρτο και πετάγεσαι από κρεβάτι σαν ελατήριο γιατί έχεις αργήσει και τρέχεις πανικόβλητη.

Μάλλον όλο το άγχος συμπυκνώνεται μέσα σε αυτές τις δύο λεξούλες στο λίγο ακόμα που τουλάχιστον εμένα μου καθορίζουν τη ζωή.




4 Σεπτεμβρίου 2013

Αχ αυτός ο ύπνος # 2

Καλώς επιστρέψαμε από τις διακοπές μας όλα καλά και άγια που λένε. Οι διακοπές μας τέλειες ξεκουραστήκαμε ή μάλλον κουραστήκαμε αλλά ήταν ευχάριστη κούραση.

Στο διάστημα των διακοπών υπήρχε και ένα ευχάριστο "διάλειμμα" για την μαμά .3 ολόκληρες μέρες χωρίς το τζιτζίκι. Το πήρα απόφαση και είπα να τον αφήσω σε συγγενικό μου πρόσωπο για να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω λίγο και εγώ .

Και ενώ μέχρι τότε είχε στρώσει ο ύπνος μας ,ναι δεν κάνω πλάκα είχε αρχίσει να κοιμάται ΌΛΟ το βράδυ, με το που γυρίσαμε από διακοπές άρχισε πάλι η τρέλα. Και τώρα ακόμα χειρότερα. Εκτός το ότι άρχισε να ξυπνάει πάλι 3 - 4 φορές το βράδυ τώρα με ψάχνει και με τρελή αγωνία. Και μόνιμα ή ατάκα στο στόμα " Μαμά δεν θα φύγεις!!' Την πρώτη βδομάδα που γυρίσαμε στο σπίτι ούτε για πλάκα να σηκωθώ από το κρεβάτι , πεταγόταν και αυτός . Και να το κλάμα και ο οδυρμός. Δεν κοιμόταν με τίποτα αν δεν κοιμόμουν και εγώ μαζί του.

Νευράκια τσαταλάκια εγώ. Τι αγκαλιές , τι φιλιά , να προσπαθώ να τον καθησυχάσω ότι δεν θα φύγω , τίποτα. Ύπνος μαζί. Αφού άρχισα να βλαστημάω την ώρα και την στιγμή που τον άφησα. Και είμαστε και συνέχεια μαζί . Ακόμα και για κατούρημα μαζί πάμε.

Όταν ξέρει ότι δεν είμαι μαζί του  όλα είναι μια χαρά. Έτσι και είμαι όμως εγώ ,μόνο εμένα και κανέναν άλλον και συνέχεια να ρωτάει  αν θα φύγω , και να μην φύγω. 

Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα πρέπει να έχω λίγο παραπάνω το νου μου ή αν θα πρέπει να κάνω κάτι . Παιδαγωγός μου είπε πως καλά θα είναι να τον αφήνω πιο συχνά για να μην "κολλήσει" και άλλο και θα είναι πιο δύσκολα τα πράματα. Αλλά που να το αφήνω πιο συχνά που δεν τον κρατάει κανείς;

"Όπως φαίνεται " τα θεματάκια " μας καλά κρατούν. Ευελπιστώ τώρα που ξεκινήσαμε πάλι τον παιδικό να ξαναβρούμε τους ρυθμούς μας . 2,5 χρόνια όμως χωρίς φυσιολογικό ύπνο νομίζω παραπάει. Και μην μου πείτε πως έτσι είναι οι μαμάδες.Γιατί όταν ακούω από μαμάδες ότι τα δικά τους κοιμούνται σερί το βράδυ αναρωτιέμαι μήπως έχω βγάλει κανένα βρικολάκι. Άνθρωπος της νύχτας όπως εγώ και ο μπαμπάς του τι περίμενα δηλαδή;

Ναι ξέρω θα περάσει μέχρι να πάει φαντάρος θα κοιμάται το βράδυ , υπομονή και θα στρώσει αλλά αμάν πια.Μήπως έχετε καμιά λύση;