29 Ιουλίου 2013

Ένας χρόνος μετά

Ένας χρόνος μετά! Τι περίεργο. Ένας χρόνος χωρίς εκείνον, χωρίς τα κοινά μας όνειρα, χωρίς την ζωή ΜΑΣ.
Όλα τόσο διαφορετικά .
Πριν ένα χρόνο ξημερώματα χτύπησε το τηλέφωνο.Ήρθαν τα πάνω κάτω και εγώ κοκαλωμένη να προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε και πως συνεχίζω. Βρίζοντας και καταριώντας την μοίρα και με ένα θυμό που ακόμα και σήμερα υπάρχει κάπου μέσα μου.

Πέρασε κόσμος και κοσμάκης εκείνο το διάστημα για να με στηρίξουν, να μου συμπαρασταθούν γιατί έτσι έπρεπε , γιατί απλώς τον ήξεραν και αυτόν και εμένα ,γιατί δεν το πίστευαν . Κάθε καρυδιάς καρύδι εμφανίστηκε εκείνο το διάστημα και όπως ήρθαν οι περισσότεροι έφυγαν.

Και έμεινα μόνη να παλεύω , να χτυπιέμαι , να καταρρέω. Μια περίοδος μαύρη με πολλές μαύρες σκέψεις που ακόμα και τώρα τρέμω  ότι κάποτε σκέφτηκα τέτοια πράγματα. Έπεσα πολύ χαμηλά βρήκα πάτο και έσφιξα τα δόντια μου και ξανασηκώθηκα. Σκύλιασα και είπα πως δεν θα κάνω το χατήρι σε αυτόν που έπαιξε με τη ζωή μου και την έκανε σκατά. ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΖΉΣΩ και το πήρα χαμπάρι ευτυχώς για μένα νωρίς.

Βέβαια σε πολλούς δεν χτύπησε και πολύ καλά αλλά έχω έχω άλλα σχέδια για μένα.
Βίωσα και συνεχίζω να βιώνω στο πετσί μου όλα τα καλά της χηρείας και του μονογονέα από τον ρατσισμό μέχρι της τρέλα του ελληνικού κράτους .

Μέσα σε αυτόν τον χρόνο όμως γνώρισα νέους ανθρώπους και κάποιοι είναι πλέον φίλοι με όλη την σημασία της λέξεως κάποιοι αποδείχτηκαν φίλοι και κάποιοι άλλοι αποδείχτηκαν λίγοι. Γνώρισα μια νέα Αντιγόνη και πόσο μεγάλη διάθεση για ζωή έχω , πόσο σκληρή μπορώ να είμαι - αυτό δεν είναι πάντα καλό - και τελευταία συνειδητοποίησα πόσο αισιόδοξη είμαι και αυτό το χρωστάω σε έναν άνθρωπο που χαμογελάει συνέχεια παρά τα όσα του έτυχαν. Ναι για σένα το λέω!!!

Ένας χρόνος μετά με στήριγμα το τζιτζίκι μου που αν δεν υπήρχε δεν ξέρω τι θα έκανα και εγώ, συνεχίζουμε να προχωράμε και κοιτάμε μπροστά.

Ένας κύκλος έκλεισε και τυπικά και έχει ανοίξει η πόρτα για έναν νέο. Ξέρω ότι τα πράγματα δεν θα είναι ρόδινα αλλά δεν με πειράζει εγώ προχωράω με άλλη διάθεση. Είμαι σίγουρη ότι σε πολλούς δεν θα αρέσει γιατί είναι νωρίς , γιατί δεν πρέπει γιατί , γιατί ,γιατί.....
Αλλά τι να κάνουμε "σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε".

Η ζωή τρέχει και μαζί της θα τρέξω και εγώ.



19 Ιουλίου 2013

Ένα διαφορετικό Σάββατο

Το Σάββατο που πέρασε ήταν πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα.
Όπως έχω πει η μαμά βρίσκεται σε τρελή φάση ή μάλλον σε φάση που ξαναξεκινάω και έχω διάθεση για νέα πράγματα.

Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσα να αντισταθώ στην πρόταση να πάω στην 10η μοτοσυγκέντρωση που οργάνωσε ο μοτοσικλετικός όμιλος Σοχού μαζί με μοτοσυκλετιστές της Βορείου Ελλάδος. Καλά διαβάσατε συγκέντρωση μοτοσικλετιστών. Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου!!!
Όπως έχω ξαναπεί δεν είμαι και η πιο συμβατική μαμά του κόσμου και με την ταχύτητα και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό  έχω μια ιδιαίτερη σχέση.

Η συγκέντρωση ήταν για τις 5 το απόγευμα στον Λευκό Πύργο αλλά ως γνωστόν σε τέτοιες συγκεντρώσεις κανείς ποτέ δεν είναι στην ώρα του.





Το πρόγραμμα  είχε πορεία από τον Λευκό Πύργο με συνοδεία αστυνομίας παρακαλώ μέχρι τον Σοχό. Φανταστείτε έναν κακό χαμό από μοτοσυκλέτες να διασχίζουν την Τσιμισκή και στην συνέχεια την Εγνατία.




Προσωπικά πέρασα υπέροχα , είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο ωραία και ξένοιαστα και ειδικά χωρίς τον μικρό που παρεμπιπτόντως μου έκανε την χάρη και ήταν πολύ ήσυχος με τους παππούδες στο σπίτι.

Και βέβαια το επισημαίνω ότι όλα γίνονται με ασφάλεια. Δηλαδή απαραίτητα κράνος χωρίς αυτό δεν ανεβαίνουμε σε μηχανή.



Απαραίτητο επίσης μπουφάν γιατί εκτός από το κρύο το βράδυ - είχε ψοφόκρυο στον Σοχό - σε προστατεύει και από πάσης φύσεως ζωντανά που θα πέσουν επάνω σου.
Και να ψιλοκράξω λίγο που πας βρε μαντάμ με το σορτσάκι και την παντόφλα πάνω στην μηχανή;

Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά που συνοδεύτηκε με μουσική στο στάδιο του Σοχού,  σουβλάκι και μπυρίτσες - βέβαια όταν οδηγούμε δεν πίνουμε .

Το λέω ακόμα για μια φορά. Δεν χρειάζεται να είμαστε προκατειλημμένοι - αναφέρομαι κυρίως στις μαμάδες που είμαστε λίγο φοβικές - με τον μηχανοκίνητα σπορ είτε αυτό είναι αυτοκίνητο είτε μηχανή ΕΦΌΣΟΝ τηρούνται όλα τα μέτρα ασφαλείας.

Άντε και καλές μας βόλτες.


11 Ιουλίου 2013

Στιγμές

Οι μέρες , οι μήνες , τα χρόνια περνάνε και όλα γύρω μας αλλάζουν μερικές φορές βίαια και γρήγορα και άλλες φορές οι αλλαγές είναι ανεπαίσθητες σαν να μην αλλάζει τίποτα.

Ο κόσμος όλος το παιδί, και μέσα από το παιδί τις περισσότερες φορές αντιλαμβάνομαι ότι ο χρόνος κυλάει και κυλάει γρήγορα.Η ζωή προχωράει και δεν περιμένει κανέναν. Είναι μέρες που τον παρατηρώ και λέω ότι άλλο παιδί είναι σήμερα λες και μεγάλωσε ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ανυπομονώ να μεγαλώσει το τζιτζίκι ειδικά όταν ήταν πολύ μικρούλης και δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι μετά από 3 , 5 , 8 μήνες μετά από 1 χρόνο και ούτω κάθε εξής. Πως θα είναι όταν μεγαλώσει , σαν χαρακτήρας , οι σχέση μου μαζί του και άλλα τέτοια μεταφυσικά. Και σίγουρα όταν μεγαλώσουμε αρκετά τότε η διχασμένη προσωπικότητα της μάνας θα ονειροπολεί στιγμές που ήταν μικρούλης , που άρχισε να περπατά, να μιλά, που μου έπιανε το χέρι για να περπατήσουμε.

Και τι καταφέρνουμε; Χάνουμε τις στιγμές. Εκείνες τις στιγμές τις μικρές που κάνουν την ζωή όμορφη και δημιουργούν αναμνήσεις. Τις στιγμές εκείνες που λες ότι η ζωή αν και σκατά είναι όμορφη ακριβώς γι αυτές τις λίγες στιγμές.

Ο χρόνος όμως δεν περνάει μόνο πάνω από τα παιδιά. Περνάει και από πάνω μας. 'Αλλες φορές σαρωτικός τόσο που να μην με αναγνωρίζω όταν κοιτιέμαι στον καθρέφτη και άλλες φορές τόσο  αργά και βασανιστικά .'Ενα είναι το σίγουρο ότι μεγαλώνω και εγώ και αλλάζω.

Δεν με έχει πιάσει ηλιακό σύνδρομο - αχ είμαι μεγάλη και τι κάνω και άλλα τέτοια -  απλώς και εγώ μεγαλώνω και αλλάζω. Εμφανισιακά , συναισθηματικά, όλα μαζί .Τις περισσότερες φορές δεν μας παρατηρούμε - είμαστε απορροφημένοι με παιδιά και με το τρέξιμο της καθημερινότητας.Και όμως  αλλαγές γίνονται κάθε μέρα και τις χάνουμε. Χάνουμε ζωή και δική μας και με τα παιδιά μας.Χάνουμε στιγμές και το μόνο που απομένει στην καθημερινότητα είναι ένας αναστεναγμός και ένα ψυχοπλάκωμα. Και στο τέλος της ημέρας μένει μια κούραση εκνευριστική.

Κάθε μέρα έχουμε να περιμένουμε και κάτι καινούριο, είτε καλό είτε κακό. Προσπαθούμε να το χαρούμε, να το σβήσουμε, να το αλλάξουμε αλλά ότι και να κάνουμε πρέπει να το ζήσουμε. Ζούμε και μεγαλώνουμε. Μεγαλώνουμε και ζούμε με χιλιάδες στιγμές.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων ,οι στιγμές μας.




2 Ιουλίου 2013

Η μαμά αρχίζει να γίνεται γυναίκα

Λοιπόν ήρθε η ώρα μου όπως φαίνεται.Ο διακόπτης είναι πάλι στη θέση On. Έχω τρελή διάθεση , γελάω , τραγουδάω , χορεύω ( προς στιγμή μόνο μέσα στο σπίτι μην με περάσουν και για τρελή).
Έτσι ξαφνικά ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα με εντελώς άλλη διάθεση βάζοντας πίσω ότι στραβό ανάποδο έχει γίνει όλο αυτόν τον χρόνο. Και η πρώτη σκέψη είναι ότι πλέον ξαναζώ , ξαναρχίζω.

Δεν ξέρω τι έγινε ή πως έγινε και γιατί έγινε τώρα αλλά το μυαλό μου πλέον βγήκε από τη φάση χήρα και είναι πλέον στη φάση γυναίκα.Και εδώ αρχίζει το πολύ ωραίο. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι είμαι γυναίκα και πρέπει να με προσέχω και πολύ μάλιστα.

Είναι  2,5 χρόνια που είμαι μαμά και όπως όλες οι μαμάδες του κόσμου προτεραιότητα μας είναι το παιδί , το νοικοκυριό και όλα όσα μας κάνουν να είμαστε πολλές φορές υστερικές από το άγχος , την κούραση και την πίεση.Ξεχνάμε την γυναικεία φύση μας και επικεντρωνόμαστε στις ανάγκες των άλλων. Και ξαφνικά ξυπνάμε ένα πρωί κοιτιώμαστε στο καθρέφτη και δεν αναγνωρίζουμε ποιες είμαστε. Τις περισσότερες φορές ατημέλητες , με τρελό μαλλί και κάτι μαύρους κύκλους που φτάνουν μέχρι το πάτωμα από την αϋπνία και την κούραση και αναρωτιόμαστε ποια είναι αυτή απέναντί μας.

Πως είναι δυνατόν η μητρότητα αυτό το υπέρτατο δώρο που σχεδόν όλες οι γυναίκες προσπαθούν να το έχουν να σε φτάνει σε αυτό το σημείο; Πως γίνεται και ξεχνάμε ή μάλλον να παρατάμε τον εαυτό μας στο όνομα της μητρότητας και της συζυγικής ζωής;

Δεν ζω σε άλλον πλανήτη είμαι μητέρα, εργαζόμενη και μόνη. Αλλά πάνω από όλα είμαι γυναίκα και πλέον σκοπεύω να διεκδικήσω ξανά αυτόν τον ρόλο.Βαρέθηκα να είμαι στην μιζέρια και να κοιτιέμαι στον καθρέφτη και να μην με αναγνωρίζω.Δεν είμαι αυτή εγώ , δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω και το βασικότερο θέλω να το αλλάξω και θα το αλλάξω. Ναι, υπάρχουν προβλήματα που δεν έχω λύσεις ακόμα και κάθε μέρα τα βλέπω μπροστά μου αλλά πλέον τα βλέπω με άλλο μάτι. Ποιος άνθρωπος δεν έχει προβλήματα; Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε με περισσότερα ή λιγότερα προβλήματα.

Καλή η μητρότητα και ο έρωτας, γιατί για έρωτα μιλάμε με το παιδί, αλλά τζιτζίκι μου όλα και όλα.Η μαμά είναι και γυναίκα πρέπει να αναστηλωθεί, τελεία και παύλα.Κουράστηκα να ασχολούμαι μόνο με σένα.Θέλω να μπορώ να κοιτιέμαι στο καθρέφτη και να με θαυμάζω - είμαι και ψώνιο και μου αρέσει, πως να το κάνουμε!

Τόσος μεγάλος είναι ο ενθουσιασμός μου που την μία στιγμή είμαι για βόλτα και την άλλη στιγμή είναι μέσα σε ινστιτούτο αισθητικής και είμαι και 100 χιλιόμετρα εκτός σπιτιού ( βλέπετε δεν έχω κανέναν να μου κρατήσει το παιδί εντός περιοχής οπότε και εγώ ξενιτεύομαι.)

Όπως φαίνεται και το τζιτζίκι μου όχι απλώς "συμφωνεί" με αυτήν την αλλαγή της μαμάς αλλά χαίρεται . Έχει αλλάξει και η δικιά του ψυχολογία. Μάλλον και ο ίδιος ως αντρούλης δεν θέλει να βλέπει την μαμά σε χάλια . Όταν η μαμά είναι καλά είναι και το παιδί έτσι δεν είναι;

Τελικά καλή μητρότητα αλλά ακόμα καλύτερη είναι η διάθεση της μαμάς που καλώς ή κακώς πρέπει να έχει ηθικόν ακμαιότατον. Ακόμα καλύτερα η μαμά  πρέπει να είναι γυναίκα και κάποιες φορές ίσως να πρέπει να είναι πρώτα γυναίκα και μετά μαμά.