4 Ιουνίου 2013

Μιλώντας για τον θάνατο στο παιδί

Ήρθε η ώρα η δύσκολή για την μανούλα ή μάλλον η στιγμή εκείνη που δεν ξέρεις τι να πεις.
Πριν από ενάμιση μήνα χοντρικά είχα σκεφτεί να πάρω ένα βιβλίο για το τζιτζίκι που να είχε θέμα το θάνατο για να αρχίσουμε να εξοικειωνόμαστε με το θέμα - όσο μπορεί ένα παιδί.
Με το που του διάβασα το βιβλίο σαν να στεναχωρήθηκε , σαν να θύμωσε , σαν να εκνευρίστηκε κάτι από όλα. Και εκεί που είχε αρχίσει να κοιμάται στο κρεβάτι του τσουπ πάλι πίσω με την μαμά και βέβαια το συγκεκριμέρνο βιβλίο ούτε να το δει. Όταν τον ρωτούσα αν θέλει να το διαβάσουμε φώναζε όχιιιιιιι.

Τα alert της μαμάς άρχισαν να αναβοσβήνουν. Ήρθε η ώρα να κάνω μια καλή συζήτηση με παιδοψυχολόγο.Το ραντεβού ορίστηκε και αρχίσαμε την συζήτηση. Η συζήτηση εκτός από τις γενικές πληροφορίες στράφηκε σε μένα. Πως είμαι , τι κάνω, πως το αντιμετωπίζω, κανονική ψυχανάλυση. Το συμπέρασμα ήταν ότι εγώ έχω το θέμα και όχι ο μικρός. Όπως χαρακτηριστικά είπε η παιδοψυχολόγος νομίζω ότι προχωράω αλλά στην ουσία εγώ είμαι στάσιμη και προχωράνε οι άλλοι.Σαν να υπάρχει ένα δωμάτιο στο σπίτι το οποίο είναι βρώμικο και ακατάστατο και απλά έχω κλείσει την πόρτα και δεν μπαίνω καθόλου. Αυτό το δωμάτιο πρέπει σιγά σιγά να το καθαρίσω και να το τακτοποιώ.

Έλα όμως που είναι πολύ δύσκολο για μένα!! Όσο και αν φαίνομαι ότι είμαι σχετικά καλά και τα καταφέρνω όσο σκληρή και αν είμαι τελικά τα φαινόμενα απατούν. Κοινώς έχω τα μαύρα μου τα χάλια.
Θα μου πείτε δεν το ήξερες; Πίστευα ότι είχα αρχίσει να προχωράω αλλά όπως φαίνεται είμαι στάσιμη.
Αν εγώ δεν προχωρήσω σίγουρα δεν μπορεί και το παιδί να αποδεχτεί την κατάσταση. Γιατί ο μικρός κατά κάποιον τρόπο ξέρει ότι κάτι συμβαίνει , τα παιδιά δεν είναι χαζά. Εμένα όμως με έπιανε κρύος ιδρώτας μόνο στο άκουσμα της λέξης "μπαμπά".
- Πρέπει να σπάσεις να μιλήσεις στο παιδί για να προχωρήσετε και οι δύο. Και κακώς τόσο καιρό δεν έκανες κάποια συζήτηση.πρέπει να πεις στο παιδί ότι ο μπαμπάς πέθανε , ότι δεν θα ξανάρθει αλλά σας αγαπούσε. Αν θα το σχετίσεις θρησκευτικά ή όχι είναι επιλογή σου. Αλλά προσοχή μην του πεις ότι είναι εκεί ψηλά και μας βλέπει γιατί αργότερα όταν θα κάνει κάποια ζαβολιά μπορεί να ψάχνει να δει αν ο μπαμπάς τον είδε. Τάδε έφη παιδοψυχολόγος


Μα τόσο καιρό αυτό που προσπαθούσα ήταν να είμαι σκληρή για να μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και τώρα πρέπει να σπάσω; Πως θα γίνει αυτό;
Κρύος ιδρώτας με έπιασε και για μέρες είχα μόνιμα χέρια ιδρωμένα και τρελό άγχος.
Πρέπει να βρω την αφορμή , πρέπει να βρω την αφορμή  αυτό σκεφτόμουν συνέχεια γιατί είμαι και άνθρωπος που θέλω να λύνω τα προβλήματα όχι να τα διαιωνίζω.

Η αφορμή δεν άργησε μάλλον το τζιτζίκι κατάλαβε ότι ήθελα να του μιλήσω και ένα πρωί εκεί που μαγειρεύαμε άρχισα να φωνάζω τον μπαμπά μου. Αρχίζει τότε και το τζιτζίκι να φωνάζει "μπαμπά μπαμπά" .
Εδώ είμαστε σκέφτηκα.
-Που είναι παιδί μου ο μπαμπάς;
-Εκεί και μου δείχνει την φωτογραφία.
Και αρχίσαμε να μιλάμε. Βέβαια σχετικά γρήγορα με έκοψε και άρχισε να μιλάει για καρότα και πατάτες.
Η πρώτη αντίδραση , η άρνηση.

-Είναι πολύ φυσιολογικό θα έρθει τώρα μόνος του και θα ζητήσει να μιλήσετε. Και μακάρι να βγάλει αντίδραση, νεύρα, φόβο οτιδήποτε να μην τα κρατάει μέσα του.

Από εκείνη την μέρα είναι όλο αγκαλιές και φιλιά και όταν λέμε αγκαλιές κεφαλοκλείδωμα κανονικό και συνέχεια με φωνάζει μανούλα , μαμάκα αν δεν με βλέπει. Φόβος μην με χάσει.

Προχωράμε πάντως, αρχίσαμε να διαβάζουμε και πάλι το βιβλίο που έχει σχέση με θάνατο.Φαίνεται λίγο πιο ήρεμος αλλά ο φόβος να μην με χάσει είναι εκεί.Το βράδυ κοιμόμαστε αγκαλιά και δυστυχώς τελευταία όταν κοιμάται τινάζει τα χέρια και πόδια του - στρες.

Κατά διαστήματα μιλάμε για τον μπαμπά - εγώ πλέον πιο ήρεμη και μπορώ να μιλήσω και μου βγαίνει να κλάψω και μπροστά του.

Τελικά το δύσκολο κομμάτι ήμουν εγώ. Τώρα στην πορεία τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, άγνωστο.
Εδώ είμαστε να το αντιμετωπίσουμε.