19 Ιουνίου 2013

Σε πρώτο πληθυντικό

Ώρα για λίγη γραμματική. Καλά μην τρομάζετε  δεν θα γίνω και Μπαμπινιώτης.
Λοιπόν το πρώτο πληθυντικό είναι το" εμείς". Κάνουμε , τρέχουμε , μαγειρεύουμε , αρρωσταίνουμε και πάει λέγοντας.

Μιλάω στον πρώτο πληθυντικό χωρίς να το έχω αντιληφθεί μέχρι πρόσφατα που ένας γνωστός μου το είπε.Και είχε δίκιο. Ότι και να κάνω ότι και να πω έχει μέσα το "εμείς".Το τζιτζίκι έχει γίνει η προέκταση του εαυτού μου.

Η ζωή μου όλη είναι το παιδί μου.Χωρίς να έχω πάθει - ακόμα καμιά παράκρουση έτσι νομίζω - δεν υπάρχει το "εγώ" σχεδόν πουθενά. Να σηκωθούμε το πρωί , να φάμε, να ντυθούμε ,να πάει ο καθένας μας στην δουλειά του - το τζιτζίκι στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, να βρεθούμε το απόγευμα για να παίξουμε , να κάνουμε μπάνιο, να κοιμηθούμε.

Ακούγεται πολύ ενοχλητικό αλλά μέχρι πριν από μερικές μέρες δεν υπήρχε αυτός ο διαχωρισμός στο μυαλό μου. Από την στιγμή όμως που αντιλήφθηκα το πρώτο πληθυντικό σαν κάτι να με ταρακούνησε. Mε πιάνω στο αυτοκίνητο όταν είμαι μόνη να κοιτάω ή να μουρμουρίζω αυτά που θέλει το τζιτζίκι " Να ένα κόκκινο λεωφορείο, να εκείνο , να το άλλο". Δεύτερη φύση εντελώς. Και αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως η ανάγκη για πρώτο πληθυντικό τελικά δεν τόσο του παιδιού αλλά δική μου.

Ως ένα σημείο φαντάζομαι όλες οι μαμάδες είναι αυτοκόλλητες με τα παιδιά τους. Είναι κάτι φυσιολογικό. Από τη στιγμή που έρχεται στην ζωή αυτό το νέο πλάσμα  λες και έχει βάλει στόχο να σου ανατρέψει όλο το σύμπαν. Είσαι μόνιμα εκεί να προσπαθείς γι' αυτό, να του δώσεις την ασφάλεια και την σιγουριά , την αγάπη σου, την αγκαλιά σου και φυσικά να το ταΐσεις , να το ποτίσεις , να του μάθεις να λειτουργεί και άλλα τόσα απλά και καθημερινά.

Υπάρχει όμως διαχωρισμός του "εμείς" από το "εγώ"? Τελειώνει κάπου ή καλύτερα πρέπει κάπου να τελειώσει ή έστω να μην είναι τόσο έντονο? Ως γονείς ,και στην δική μου περίπτωση ως μονογονέας που λειτουργώ και σαν μπαμπάς, είμαστε εκεί 25 ώρες το εικοσιτετράωρο  για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με το καλύτερο δυνατό τρόπο  όπως το αντιλαμβάνεται ο κάθε γονιός .Όλο αυτό όμως είναι εντελώς εξαντλητικό και είναι σαν μια ρουφήχτρα που σου ρουφάει την ενέργεια αλλά δια μαγείας όλοι εφευρίσκουμε τρόπους και έχουμε και άλλα αποθέματα.Αλλά πόσο μας αρέσει;
Αγκωμαχάμε πολλές φορές για αυτό το "εμείς" χωρίς όμως να δίνουμε λίγο χώρο στο "εγώ"

Ποια είναι όμως εκείνη η στιγμή που μια μητέρα πρέπει να αρχίσει να βρίσκει τις ισορροπίες της; (Όλες οι μαμάδες είμαστε ανισόρροπες από την στιγμή που φέρνουμε στο κόσμο το παιδί και η προτεραιότητά μας είναι αυτό και τα υπόλοιπα πάνε στον βρόντο).

Πότε πρέπει ή καλό είναι να αρχίσουμε σαν άνθρωποι και σαν γυναίκες να αφήνουμε το "εμείς" και να πάμε στο "εγώ";

Σίγουρα δεν νομίζω ότι ποτέ μια μητέρα  "απεξαρτιέται" εντελώς από το παιδί της. Άλλα μήπως στη δική μου περίπτωση έχει παραγίνει το κακό;

Μήπως όλη αυτή η φάση της μητρότητας και της χηρείας είναι ένα καλό άλλοθι για μένα για να μην πάω παρακάτω; Μήπως έχω βαλτώσει σε μια κατάσταση και έχω αγκιστρωθεί στο παιδί δηλαδή στο "εμείς"; Και μήπως τελικά το πρώτο πληθυντικό απλώς μου δίνει εμένα την ασφάλεια και τη σιγουριά;

Απλώς μερικές σκέψεις .