19 Ιουνίου 2013

Σε πρώτο πληθυντικό

Ώρα για λίγη γραμματική. Καλά μην τρομάζετε  δεν θα γίνω και Μπαμπινιώτης.
Λοιπόν το πρώτο πληθυντικό είναι το" εμείς". Κάνουμε , τρέχουμε , μαγειρεύουμε , αρρωσταίνουμε και πάει λέγοντας.

Μιλάω στον πρώτο πληθυντικό χωρίς να το έχω αντιληφθεί μέχρι πρόσφατα που ένας γνωστός μου το είπε.Και είχε δίκιο. Ότι και να κάνω ότι και να πω έχει μέσα το "εμείς".Το τζιτζίκι έχει γίνει η προέκταση του εαυτού μου.

Η ζωή μου όλη είναι το παιδί μου.Χωρίς να έχω πάθει - ακόμα καμιά παράκρουση έτσι νομίζω - δεν υπάρχει το "εγώ" σχεδόν πουθενά. Να σηκωθούμε το πρωί , να φάμε, να ντυθούμε ,να πάει ο καθένας μας στην δουλειά του - το τζιτζίκι στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, να βρεθούμε το απόγευμα για να παίξουμε , να κάνουμε μπάνιο, να κοιμηθούμε.

Ακούγεται πολύ ενοχλητικό αλλά μέχρι πριν από μερικές μέρες δεν υπήρχε αυτός ο διαχωρισμός στο μυαλό μου. Από την στιγμή όμως που αντιλήφθηκα το πρώτο πληθυντικό σαν κάτι να με ταρακούνησε. Mε πιάνω στο αυτοκίνητο όταν είμαι μόνη να κοιτάω ή να μουρμουρίζω αυτά που θέλει το τζιτζίκι " Να ένα κόκκινο λεωφορείο, να εκείνο , να το άλλο". Δεύτερη φύση εντελώς. Και αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως η ανάγκη για πρώτο πληθυντικό τελικά δεν τόσο του παιδιού αλλά δική μου.

Ως ένα σημείο φαντάζομαι όλες οι μαμάδες είναι αυτοκόλλητες με τα παιδιά τους. Είναι κάτι φυσιολογικό. Από τη στιγμή που έρχεται στην ζωή αυτό το νέο πλάσμα  λες και έχει βάλει στόχο να σου ανατρέψει όλο το σύμπαν. Είσαι μόνιμα εκεί να προσπαθείς γι' αυτό, να του δώσεις την ασφάλεια και την σιγουριά , την αγάπη σου, την αγκαλιά σου και φυσικά να το ταΐσεις , να το ποτίσεις , να του μάθεις να λειτουργεί και άλλα τόσα απλά και καθημερινά.

Υπάρχει όμως διαχωρισμός του "εμείς" από το "εγώ"? Τελειώνει κάπου ή καλύτερα πρέπει κάπου να τελειώσει ή έστω να μην είναι τόσο έντονο? Ως γονείς ,και στην δική μου περίπτωση ως μονογονέας που λειτουργώ και σαν μπαμπάς, είμαστε εκεί 25 ώρες το εικοσιτετράωρο  για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με το καλύτερο δυνατό τρόπο  όπως το αντιλαμβάνεται ο κάθε γονιός .Όλο αυτό όμως είναι εντελώς εξαντλητικό και είναι σαν μια ρουφήχτρα που σου ρουφάει την ενέργεια αλλά δια μαγείας όλοι εφευρίσκουμε τρόπους και έχουμε και άλλα αποθέματα.Αλλά πόσο μας αρέσει;
Αγκωμαχάμε πολλές φορές για αυτό το "εμείς" χωρίς όμως να δίνουμε λίγο χώρο στο "εγώ"

Ποια είναι όμως εκείνη η στιγμή που μια μητέρα πρέπει να αρχίσει να βρίσκει τις ισορροπίες της; (Όλες οι μαμάδες είμαστε ανισόρροπες από την στιγμή που φέρνουμε στο κόσμο το παιδί και η προτεραιότητά μας είναι αυτό και τα υπόλοιπα πάνε στον βρόντο).

Πότε πρέπει ή καλό είναι να αρχίσουμε σαν άνθρωποι και σαν γυναίκες να αφήνουμε το "εμείς" και να πάμε στο "εγώ";

Σίγουρα δεν νομίζω ότι ποτέ μια μητέρα  "απεξαρτιέται" εντελώς από το παιδί της. Άλλα μήπως στη δική μου περίπτωση έχει παραγίνει το κακό;

Μήπως όλη αυτή η φάση της μητρότητας και της χηρείας είναι ένα καλό άλλοθι για μένα για να μην πάω παρακάτω; Μήπως έχω βαλτώσει σε μια κατάσταση και έχω αγκιστρωθεί στο παιδί δηλαδή στο "εμείς"; Και μήπως τελικά το πρώτο πληθυντικό απλώς μου δίνει εμένα την ασφάλεια και τη σιγουριά;

Απλώς μερικές σκέψεις .

12 Ιουνίου 2013

Βιβλίο - βόλτες

Κυριακή πρωί ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για βόλτα. Και τι καλύτερο από μια βόλτα στην έκθεση βιβλίου ή καλύτερα φεστιβάλ βιβλίου η οποία φέτος δεν γίνεται όπως κάθε χρόνο στην παραλία αλλά στο άγαλμα του Βενιζέλου.




'Αλλο που δεν ήθελε και ο τζίτζικας για βόλτα και για αγορές. Δεν είχε και πολύ κόσμο Κυριακή πρωί και ντάλα ο ήλιος, φυσικό ήταν.




Το τζιτζίκι είχε "άγριες διαθέσεις " και ξεπαράδιασε την μαμά κανονικότατα με τα βιβλία που αγοράσαμε.Η μαμά φυσικά στην απ'έξω γιατί εκτός του ότι δεν έμεινε φράγκο άλλα και που να βρεις χρόνο και διάθεση για διάβασμα - αυτό πρέπει να το δουλέψω λίγο.

Και μετά την βόλτα να μην φάμε και ένα παγωτάκι στο πάρκο; Το τζιτζίκι όμως έβλεπε τα πουλιά και το μυαλό του πως θα κατέβει από το καρότσι για να κυνηγήσει τα πουλιά.



Σε χλωρό κλαρί δεν τα άφησε.







Ευτυχώς ο μικρός φαίνεται ότι έχει έναν έρωτα με τα βιβλία. Αισίως έχουμε φτάσει τα 24 βιβλία και ήρθε η ώρα μας να πάρουμε μια βιβλιοθήκη για το δωμάτιο του μικρού.Κάθε βράδυ πρέπει να διαβάσουμε 4-5 βιβλία πριν κοιμηθούμε. Με τον ρυθμό που πάμε με τα βιβλία θα πρέπει να κάνω ένα δωμάτιο βιβλιοθήκη. Αυτό βέβαια είναι το όνειρο της μαμάς - ευσεβείς πόθοι!!!

Είναι λίγο ακριβό σπορ τελικά τα βιβλία αλλά καλύτερα να αγοράζω βιβλία παρά να αγοράζω συνέχεια αυτοκινητάκια και πάσης φύσεως παιχνίδια που στην τελική τα βαριέται και εύκολα.




4 Ιουνίου 2013

Μιλώντας για τον θάνατο στο παιδί

Ήρθε η ώρα η δύσκολή για την μανούλα ή μάλλον η στιγμή εκείνη που δεν ξέρεις τι να πεις.
Πριν από ενάμιση μήνα χοντρικά είχα σκεφτεί να πάρω ένα βιβλίο για το τζιτζίκι που να είχε θέμα το θάνατο για να αρχίσουμε να εξοικειωνόμαστε με το θέμα - όσο μπορεί ένα παιδί.
Με το που του διάβασα το βιβλίο σαν να στεναχωρήθηκε , σαν να θύμωσε , σαν να εκνευρίστηκε κάτι από όλα. Και εκεί που είχε αρχίσει να κοιμάται στο κρεβάτι του τσουπ πάλι πίσω με την μαμά και βέβαια το συγκεκριμέρνο βιβλίο ούτε να το δει. Όταν τον ρωτούσα αν θέλει να το διαβάσουμε φώναζε όχιιιιιιι.

Τα alert της μαμάς άρχισαν να αναβοσβήνουν. Ήρθε η ώρα να κάνω μια καλή συζήτηση με παιδοψυχολόγο.Το ραντεβού ορίστηκε και αρχίσαμε την συζήτηση. Η συζήτηση εκτός από τις γενικές πληροφορίες στράφηκε σε μένα. Πως είμαι , τι κάνω, πως το αντιμετωπίζω, κανονική ψυχανάλυση. Το συμπέρασμα ήταν ότι εγώ έχω το θέμα και όχι ο μικρός. Όπως χαρακτηριστικά είπε η παιδοψυχολόγος νομίζω ότι προχωράω αλλά στην ουσία εγώ είμαι στάσιμη και προχωράνε οι άλλοι.Σαν να υπάρχει ένα δωμάτιο στο σπίτι το οποίο είναι βρώμικο και ακατάστατο και απλά έχω κλείσει την πόρτα και δεν μπαίνω καθόλου. Αυτό το δωμάτιο πρέπει σιγά σιγά να το καθαρίσω και να το τακτοποιώ.

Έλα όμως που είναι πολύ δύσκολο για μένα!! Όσο και αν φαίνομαι ότι είμαι σχετικά καλά και τα καταφέρνω όσο σκληρή και αν είμαι τελικά τα φαινόμενα απατούν. Κοινώς έχω τα μαύρα μου τα χάλια.
Θα μου πείτε δεν το ήξερες; Πίστευα ότι είχα αρχίσει να προχωράω αλλά όπως φαίνεται είμαι στάσιμη.
Αν εγώ δεν προχωρήσω σίγουρα δεν μπορεί και το παιδί να αποδεχτεί την κατάσταση. Γιατί ο μικρός κατά κάποιον τρόπο ξέρει ότι κάτι συμβαίνει , τα παιδιά δεν είναι χαζά. Εμένα όμως με έπιανε κρύος ιδρώτας μόνο στο άκουσμα της λέξης "μπαμπά".
- Πρέπει να σπάσεις να μιλήσεις στο παιδί για να προχωρήσετε και οι δύο. Και κακώς τόσο καιρό δεν έκανες κάποια συζήτηση.πρέπει να πεις στο παιδί ότι ο μπαμπάς πέθανε , ότι δεν θα ξανάρθει αλλά σας αγαπούσε. Αν θα το σχετίσεις θρησκευτικά ή όχι είναι επιλογή σου. Αλλά προσοχή μην του πεις ότι είναι εκεί ψηλά και μας βλέπει γιατί αργότερα όταν θα κάνει κάποια ζαβολιά μπορεί να ψάχνει να δει αν ο μπαμπάς τον είδε. Τάδε έφη παιδοψυχολόγος


Μα τόσο καιρό αυτό που προσπαθούσα ήταν να είμαι σκληρή για να μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και τώρα πρέπει να σπάσω; Πως θα γίνει αυτό;
Κρύος ιδρώτας με έπιασε και για μέρες είχα μόνιμα χέρια ιδρωμένα και τρελό άγχος.
Πρέπει να βρω την αφορμή , πρέπει να βρω την αφορμή  αυτό σκεφτόμουν συνέχεια γιατί είμαι και άνθρωπος που θέλω να λύνω τα προβλήματα όχι να τα διαιωνίζω.

Η αφορμή δεν άργησε μάλλον το τζιτζίκι κατάλαβε ότι ήθελα να του μιλήσω και ένα πρωί εκεί που μαγειρεύαμε άρχισα να φωνάζω τον μπαμπά μου. Αρχίζει τότε και το τζιτζίκι να φωνάζει "μπαμπά μπαμπά" .
Εδώ είμαστε σκέφτηκα.
-Που είναι παιδί μου ο μπαμπάς;
-Εκεί και μου δείχνει την φωτογραφία.
Και αρχίσαμε να μιλάμε. Βέβαια σχετικά γρήγορα με έκοψε και άρχισε να μιλάει για καρότα και πατάτες.
Η πρώτη αντίδραση , η άρνηση.

-Είναι πολύ φυσιολογικό θα έρθει τώρα μόνος του και θα ζητήσει να μιλήσετε. Και μακάρι να βγάλει αντίδραση, νεύρα, φόβο οτιδήποτε να μην τα κρατάει μέσα του.

Από εκείνη την μέρα είναι όλο αγκαλιές και φιλιά και όταν λέμε αγκαλιές κεφαλοκλείδωμα κανονικό και συνέχεια με φωνάζει μανούλα , μαμάκα αν δεν με βλέπει. Φόβος μην με χάσει.

Προχωράμε πάντως, αρχίσαμε να διαβάζουμε και πάλι το βιβλίο που έχει σχέση με θάνατο.Φαίνεται λίγο πιο ήρεμος αλλά ο φόβος να μην με χάσει είναι εκεί.Το βράδυ κοιμόμαστε αγκαλιά και δυστυχώς τελευταία όταν κοιμάται τινάζει τα χέρια και πόδια του - στρες.

Κατά διαστήματα μιλάμε για τον μπαμπά - εγώ πλέον πιο ήρεμη και μπορώ να μιλήσω και μου βγαίνει να κλάψω και μπροστά του.

Τελικά το δύσκολο κομμάτι ήμουν εγώ. Τώρα στην πορεία τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, άγνωστο.
Εδώ είμαστε να το αντιμετωπίσουμε.