1 Απριλίου 2013

Τα απλά που έγιναν δύσκολα

Το πήρα απόφαση και εγώ , να γνωρίσω μερικούς από του γείτονες μου τους ψηφιακούς .Η νέα πραγματικότητα πλέον είναι το internet και  οι σχέσεις που έχουμε μεταξύ μας internetika.Μέσω αυτού του εργαλείου χτίζεται τελικά μια δεύτερη ζωή με τους δικούς της κανόνες και με νέες γνωριμίες.
 


 
Μέσα στην τρελή χαρά εγώ, δήλωσα συμμετοχή στο event  μαμάδων και μπαμπάδων στην Αθήνα psifiakesgeitonies.gr.που είναι και μεγάλη ευκαιρία να δω από κοντά μερικούς από τους "γείτονές μου" 









Επίσης ευκαιρία να περάσω και από το bazaaar που οργανώνεται για τις γυναίκες στις φυλακές του Ελαιώνα Θήβας από το xeblogarisma.blogspot.gr και που βάζουμε και εμείς το χεράκι μας - για να μην ξεχνιόμαστε.
Με ένα σπάρο δυο τρυγόνια.








Έλα όμως που σχεδόν πλέον όλα τα πράγματα για μένα είναι δύσκολα να γίνουν.
Πολύ ωραία κυρία μου εσύ θέλεις να κάνεις ταξιδάκι και να το ρίξεις στα σούρτα φέρτα.Υπάρχει όμως και ένα παιδί τι το κάνεις?

Υπάρχουν 3 εναλλακτικές.Πρώτον το παίρνω μαζί μου και τον ξεθεώνω και σίγουρα θα βγάλει και τρελή γκρίνια από την κούραση.Για να πάμε Αθήνα θα πάμε με αεροπλάνο. 'Ή πετάμε Παρασκευή αργά το απόγευμα οπότε φτάνουμε κατά τις 10 το βράδυ στο σπίτι που θα μας φιλοξενήσουν ή ξεκινάμε Σάββατο πρωί φτάνουμε κατά τις 12 στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά κουρασμένος ο μικρός.

Δεύτερη λύση να πάω μόνη μου Αθήνα και να αφήσω τον μικρό στην ξαδέρφη μου που είναι όμως Σέρρες. Δηλαδή Παρασκευή απόγευμα μετά την δουλειά πετάγομαι μέχρι Σέρρες αφήνω τον μικρό , γυρνάω Θεσσαλονίκη παίρνω το αεροπλάνο και γυρνάω Κυριακή και ξαναπάω Σέρρες να τον πάρω. Το πλεονέκτημα εδώ είναι ότι έχω ελευθερία κινήσεων.

Τρίτη επιλογή είναι να πάω μόνη μου και να αφήσω τον μικρό στο σπίτι με τους δικούς μου. Ενώ εκ πρώτης όψεως είναι η καλύτερη λύση μέχρι στιγμής οι δικοί μου δεν έχουν δείξει ούτε να θέλουν να βοηθήσουν ούτε να μπορούν να τον κρατήσουν,  ειδικά βράδυ.Αυτήν την επιλογή μάλλον την απορρίπτω με το πρώτο.

Άσε που ο μικρός αυτό το διάστημα βγάζει τα τελευταία δόντια και το βράδυ έχουμε τρελά ξενύχτια και είναι και λίγο αρρωστούλης.Ελπίζω ότι εκείνες τις μέρες θα έχουμε τελειώσει με όλα αυτά.

Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα που λένε. Τι κάνουν?
Πως έγινε και ένα τόσο ευχάριστο πράγμα όπως είναι ένα ταξίδι τελικά για μένα να είναι τόσο δύσκολο και να μου δημιουργεί τέτοιο άγχος και πρόβλημα?

Στο τέλος βλέπω να μην πάω πουθενά και να μένω με την όρεξη.