15 Απριλίου 2013

Αν ήξερα...

Είναι μερικές ερωτήσεις που σε σοκάρουν και σε βάζουν σε βαθύ προβληματισμό. Είναι εκείνες οι ερωτήσεις που σε κάνουν να κοιτάξεις λίγο πιο βαθιά μέσα σου και να δεις πράγματα για τον εαυτό σου που δεν θέλεις να τα βγάλεις στην επιφάνεια γιατί απλά δεν τολμάς να τα ξεστομίσεις.

- Αν ήξερες τι θα συνέβαινε θα έκανες παιδί;

Σοκαριστική ερώτηση από μια συνάδελφο.
Χμμμ. Η προφανής απάντηση και η απλή απάντηση είναι ναι θα έκανα παιδί ακόμα και αν ήξερα πως μέσα σε λίγο καιρό δεν θα υπήρχε ο άντρας μου.

Τροφή όμως και για δεύτερες σκέψεις.Αν δεν υπήρχε το παιδί πως θα ήμουν άραγε εγώ?
Θα ήμουν πιο ελεύθερη χωρίς τρελές αγωνίες για το τζιτζίκι, χωρίς τρελή κούραση και με πολύ χρόνο να οργανώσω και να ξανα ξεκινήσω την ζωή μου. Δεν θα υπήρχαν τα ξενύχτια με το τζιτζίκι , δεν θα υπήρχε το τρελό άγχος να γυρίσω γρήγορα από τη δουλειά , δεν θα προσπαθούσα συνεχώς να κάνω πράγματα για να γεμίζουμε το χρόνο μας.Ο χρόνος θα ήταν δικός μου να τον κάνω ότι θέλω.Να βγω έξω , να καθίσω ήρεμα στο σπίτι μου , να κάνω ένα μπάνιο με την ησυχία μου.Να πάω ένα ταξίδι χωρίς να κουβαλάω και ένα συρφετό πράγματα μαζί μου και να σκέφτομαι μήπως κουραστεί το τζιτζίκι και πως το ένα και πως το άλλο.Η τσάντα μου δεν θα είχε μόνιμα μέσα πάνες μωρομάντηλα,παιχνίδια.

Αυτός όμως ο ελεύθερος χρόνος μήπως θα ήταν εις βάρος μου;
Θα ήμουνα μόνη και σε μια ηλικία - καλά δεν είμαι και τόσο μεγάλη -  που οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν κάνει τις οικογένειές τους. Που σημαίνει ότι δεν έχουν ευκαιρίες πολλές για σούρτα φέρτα που θα ήθελα εγώ και βέβαια όταν θα τους έβλεπα  θα μου έτρεχε το σαλάκι από ζήλια.Θα γυρνούσα με την ησυχία μου από την δουλειά θα έτρωγα θα χαλάρωνα και μετά; Θα πλακωνώμουν στα τηλέφωνα να βρω παρέα για να βγω.Και αν δεν έβρισκα θα με έπιαναν τα νεύρα - με ξέρω καλά. Επειδή είμαι και άνθρωπος των άκρων  "'ολα ή τίποτα" το πιο πιθανό είναι ότι θα το έριχνα στα ξενύχτια και στις κρεπάλες με παρέες "σαν βρω" . Ή θα καθόμουν και θα μιζέριαζα μόνη μου και θα καταριόμουν την π@τ&να τη ζωή - αυτό το κάνω και τώρα - για το πως μου τα έφερε.
Τα όρια μου - ηλικιακά εννοώ -  για να κάνω παιδί με κάποιον άλλον θα στένευαν και ένα άγχος τρέλο θα με έπιανε.

Διαβάζω τις παραπάνω γραμμές και κοιτάω την φωτογραφία από το τζιτζίκι μου και σκέφτομαι. Θα μπορούσα να αλλάξω την δήθεν ελευθερία μου με το χαμόγελό του, τις στιγμές που με αγκαλιάζει και με φιλάει και λέει μαμάκα μου; Όταν φωνάζει "έλα" για να χορέψουμε μαζί  ή για να του πιάσω το χέρι και να περπατήσουμε;

Μπα μάλλον όχι και λέω μάλλον γιατί  έμαθα με άσχημο τρόπο πως δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο στη ζωή.Υπάρχει ένας άνθρωπος , το τζιτζίκι μου , που στηρίζεται απόλυτα σε μένα και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω.Που "ρουφάει" από μένα όλες τις διακυμάνσεις της διάθεσής μου αλλά υπάρχει για μένα και εγώ γι'αυτόν. Που με "κράτησε" και σε "χάθηκα".

Εγωιστικό θα μου πείτε . Πάρα πολύ θα απαντήσω. Αυτός ο εγωισμός όμως με κράτησε και είμαι εδώ να παλέυω γι'αυτόν και  για μένα.Και όπως φαίνεται μου αρέσει πολύ αυτός ο αγώνας.

Οπότε αν ήξερα μάλλον θα ξανα έκανα παιδί ,με μια ακόμα σκέψη, ότι θα ξανα έκανα παιδί με τον ίδιο άνθρωπο.