30 Απριλίου 2013

Τελικά είμαστε αλλεργικοί

Πριν από λίγο καιρό είχα γράψει για την ατοπική δερματίτιδα που μας ταλαιπωρούσε και για τον φυσικό τρόπο για την αντιμετώπισή της.Η κρέμα που είχα πάρει από την φίλη μου δούλεψε για λίγο διάστημα. Το πρόβλημα όμως δυστυχώς δεν αντιμετωπίστηκε. Η ατοπική ξαναεμφανίστηκε και το κακόμοιρο το τζιτζίκι ξυνόταν και ξαναξυνόταν μέχρι που έκανε και μικρές πληγούλες από το ξύσιμο.

Δεν γινόταν να πάει και άλλο αυτό το πράγμα παραπήγε.Και ιδού τώρα το δίλημμα, να πάω σε δερματολόγο ή σε αλλεργιολόγο?
Αν πάω σε δερματολόγο το μόνο σίγουρο είναι ότι θα φεύγαμε με ένα σωρό κρέμες και δεν θα βρίσκαμε μάλλον τι μας φταίει.
Αλλά σε αλλεργιολόγο να πάμε τζάμπα η επίσκεψη - με το δικό μου το μυαλό - αφού είμαστε πολύ μικροί για αλλεργικά τεστ. Τι να πάμε να κάνουμε, να δείξουμε το μπόι μας; Τόσο μου έκοβε.

Το παίρνω τελικά απόφαση και πάμε σε αλλεργιολόγο. Δεν χρειάστηκε πάνω από 5 λεπτά για να καταλάβει ο γιατρός τι είχαμε. 
"Το παιδί είναι αλλεργικό.Είχατε βρογχιολίτιδες και μυξούλες συνέχεια; Μήπως κάνατε και βρογχόσπαμο;"
Όλα τα καλούδια τα είχαμε και βέβαια το ρίχναμε στο ότι είμαστε πρώτη χρονιά στον παιδικό.
Λάθος μέγα λάθος.
Και βέβαια εκεί ο γιατρός ξέσπασε για το όλοι γίναμε ειδήμονες και μπαίνει ο ένας γιατρός στα χωράφια του άλλου  και συνταγροφούνται τόσες πολλές αντιβιώσεις κλπ κλπ. Σύμφωνα με αυτόν τσάμπα και τα RAST test που κάναμε. 

Εμείς έχουμε την αλλεργία στο DNA μας. 

Δεν είναι κάποια αλλεργία σε τροφή ή σε κάτι άλλο απλώς επειδή εγώ έχω χαζοαλλεργίες - αυτά που δεν δίνουμε ιδιαίτερη σημασία μπουκωμένη μύτη , φτέρνισμα , κάποια στιγμή και δερματικά και αλλεργική ρινίτιδα αντίστοιχα και ο άντρας μου - ο μικρός έχει αλλεργικό υπόβαθρο και με τις ιώσεις από τον παιδικό ήρθαν στην επιφάνεια. Εγώ ως μητέρα doctor λέω ότι "βοήθησε" και ο ψυχολογικός παράγοντας.

Για να μην τα πολυλογώ η διάγνωση είναι ατοπική - αλλεργική ρινίτιδα - παιδικό άσθμα η τριάδα. Πάρτην κάτω την μάνα. Εμείς απλώς ήρθαμε για να πούμε ότι ήρθαμε και εδώ -τι να μας πεις και εσύ βρε γιατρέ - και βγαίνουμε με την βούλα αλλεργικοί.

Ξεκινήσαμε θεραπεία και μέσα σε λίγες μέρες ο μικρός άρχισε να κοιμάται καλύτερα - με βουλωμένη μύτη δεν κοιμάσαι καλά ούτε ξεκουράζεσαι - τα δερματικά άρχισαν να υποχωρούν και έστρωσαν και τα ματάκια του που είχαν κύκλους.

Βέβαια ο μικρός δεν θα πάψει να είναι αλλεργικός απλώς θα φτάσουμε σε ένα σημείο να μην μας ενοχλούν τα συμπτώματα. Σε 20 μέρες έχουμε ξανά επίσκεψη στον γιατρό γιατί όπως μου είπε τελείωσε η εποχή των ιώσεων και μπαίνουμε φουλ στην εποχή των αλλεργιών. Αν είχαμε πάει νωρίτερα θα είχαμε γλιτώσει τις μύξες και το βήχα μας.Ανάμεσα σε αυτά που μου είπε μου συνέστησε - μάλλον απαίτησε - να μην τρώμε γλυκά, σοκολάτες, καραμέλες, παιδικά γιαουρτάκια και διάφορα αλλά τέτοια παιδικά επειδή είναι φουλ στα συντηρητικά.Ευτυχώς που το τζιτζίκι δεν το έχει με τα γλυκά

Οπότε μανούλες το νου σας. Δεν λέω ότι όλα τα παιδάκια που έχουν  ατοπική δερματίτιδα ή πολλές μύξες είναι αλλεργικά αλλά ας είμαστε υποψιασμένες μπας και γλιτώσουμε κανένα μπουκάλι αντιβίωσης.


23 Απριλίου 2013

Νέο παράθυρο , νέα σελίδα


Επιστρέψαμε στην βάση μας από την Αθήνα και προσπαθούμε να μαζέψουμε τα κομμάτια μας και να συντονιστούμε. Βγάλαμε τρελή κούραση ΑΛΛΑ.......

15 Απριλίου 2013

Αν ήξερα...

Είναι μερικές ερωτήσεις που σε σοκάρουν και σε βάζουν σε βαθύ προβληματισμό. Είναι εκείνες οι ερωτήσεις που σε κάνουν να κοιτάξεις λίγο πιο βαθιά μέσα σου και να δεις πράγματα για τον εαυτό σου που δεν θέλεις να τα βγάλεις στην επιφάνεια γιατί απλά δεν τολμάς να τα ξεστομίσεις.

- Αν ήξερες τι θα συνέβαινε θα έκανες παιδί;

Σοκαριστική ερώτηση από μια συνάδελφο.
Χμμμ. Η προφανής απάντηση και η απλή απάντηση είναι ναι θα έκανα παιδί ακόμα και αν ήξερα πως μέσα σε λίγο καιρό δεν θα υπήρχε ο άντρας μου.

Τροφή όμως και για δεύτερες σκέψεις.Αν δεν υπήρχε το παιδί πως θα ήμουν άραγε εγώ?
Θα ήμουν πιο ελεύθερη χωρίς τρελές αγωνίες για το τζιτζίκι, χωρίς τρελή κούραση και με πολύ χρόνο να οργανώσω και να ξανα ξεκινήσω την ζωή μου. Δεν θα υπήρχαν τα ξενύχτια με το τζιτζίκι , δεν θα υπήρχε το τρελό άγχος να γυρίσω γρήγορα από τη δουλειά , δεν θα προσπαθούσα συνεχώς να κάνω πράγματα για να γεμίζουμε το χρόνο μας.Ο χρόνος θα ήταν δικός μου να τον κάνω ότι θέλω.Να βγω έξω , να καθίσω ήρεμα στο σπίτι μου , να κάνω ένα μπάνιο με την ησυχία μου.Να πάω ένα ταξίδι χωρίς να κουβαλάω και ένα συρφετό πράγματα μαζί μου και να σκέφτομαι μήπως κουραστεί το τζιτζίκι και πως το ένα και πως το άλλο.Η τσάντα μου δεν θα είχε μόνιμα μέσα πάνες μωρομάντηλα,παιχνίδια.

Αυτός όμως ο ελεύθερος χρόνος μήπως θα ήταν εις βάρος μου;
Θα ήμουνα μόνη και σε μια ηλικία - καλά δεν είμαι και τόσο μεγάλη -  που οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν κάνει τις οικογένειές τους. Που σημαίνει ότι δεν έχουν ευκαιρίες πολλές για σούρτα φέρτα που θα ήθελα εγώ και βέβαια όταν θα τους έβλεπα  θα μου έτρεχε το σαλάκι από ζήλια.Θα γυρνούσα με την ησυχία μου από την δουλειά θα έτρωγα θα χαλάρωνα και μετά; Θα πλακωνώμουν στα τηλέφωνα να βρω παρέα για να βγω.Και αν δεν έβρισκα θα με έπιαναν τα νεύρα - με ξέρω καλά. Επειδή είμαι και άνθρωπος των άκρων  "'ολα ή τίποτα" το πιο πιθανό είναι ότι θα το έριχνα στα ξενύχτια και στις κρεπάλες με παρέες "σαν βρω" . Ή θα καθόμουν και θα μιζέριαζα μόνη μου και θα καταριόμουν την π@τ&να τη ζωή - αυτό το κάνω και τώρα - για το πως μου τα έφερε.
Τα όρια μου - ηλικιακά εννοώ -  για να κάνω παιδί με κάποιον άλλον θα στένευαν και ένα άγχος τρέλο θα με έπιανε.

Διαβάζω τις παραπάνω γραμμές και κοιτάω την φωτογραφία από το τζιτζίκι μου και σκέφτομαι. Θα μπορούσα να αλλάξω την δήθεν ελευθερία μου με το χαμόγελό του, τις στιγμές που με αγκαλιάζει και με φιλάει και λέει μαμάκα μου; Όταν φωνάζει "έλα" για να χορέψουμε μαζί  ή για να του πιάσω το χέρι και να περπατήσουμε;

Μπα μάλλον όχι και λέω μάλλον γιατί  έμαθα με άσχημο τρόπο πως δεν υπάρχει τίποτα απόλυτο στη ζωή.Υπάρχει ένας άνθρωπος , το τζιτζίκι μου , που στηρίζεται απόλυτα σε μένα και αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω.Που "ρουφάει" από μένα όλες τις διακυμάνσεις της διάθεσής μου αλλά υπάρχει για μένα και εγώ γι'αυτόν. Που με "κράτησε" και σε "χάθηκα".

Εγωιστικό θα μου πείτε . Πάρα πολύ θα απαντήσω. Αυτός ο εγωισμός όμως με κράτησε και είμαι εδώ να παλέυω γι'αυτόν και  για μένα.Και όπως φαίνεται μου αρέσει πολύ αυτός ο αγώνας.

Οπότε αν ήξερα μάλλον θα ξανα έκανα παιδί ,με μια ακόμα σκέψη, ότι θα ξανα έκανα παιδί με τον ίδιο άνθρωπο.




10 Απριλίου 2013

Μαμέλες και καφές

Έτσι λέει ο γιος μου τις καραμέλες το καταλάβατε φαντάζομαι.

Τελευταία τον έχει πιάσει μια ανεξήγητη τρέλα με καραμέλες  και το λέω αυτό γιατί με τα γλυκά δεν το έχει και αποφεύγω και εγώ να έχω παιδικές "λιχουδιές" στο σπίτι.Όμως όταν πάμε στην άλλη γιαγιά εκεί οι καραμέλες είναι απλόχερες.

Έλα όμως που η μαμά δεν θέλει και πολύ πολύ τα γλυκά.Τουλάχιστον ακόμα μπορώ να βάζω φρένο στις διατροφικές ατασθαλίες που ούτως ή άλλως δεν τις γλιτώνουμε. Αλλά τώρα κάνει κουμάντο η μαμά.

Έπρεπε όμως να σκαρφιστώ κάτι. Πριν από λίγο καιρό είχα πάρει goji berry - μπήκα και εγώ στο τρυπάκι να τα τρώμε μπας και γλιτώσουμε καμία ίωση.Τα ονομάσαμε μαμέλες και μια χαρά. Ναι αλλά συνέχεια goji δεν γίνεται  άσε που είναι και ακριβά. Το πονηρό μυαλό της μαμάς στροφάρει και η λύση βρέθηκε. Είχα στο ντουλάπι αποξηραμένα βερίκοκα και είπα να κάνω δοκιμή. Τα ονόμασα και αυτά μαμέλες , τα έκοψα σε μικρά κομματάκια και μια χαρά τα έφαγε το τζιτζίκι. Το τζιτζίκι όμως θέλει ποικιλία.

Έτσι είσαι χρυσό μου; Χε χε το μυαλό της μαμάς δεν στερεύει από ιδέες. Βάλαμε και σταφίδες στο μενού με τις μαμέλες . Και ο γλυκατζής μου βρήκε τον μάστορα του.

 
 Πάρε και εσύ μαμά μια μαμέλα


Αλλά σιγά μην έμενε εκεί. Βλέπει την μαμά που κάνει καφέ ,θέλει και αυτός.

Καφέ θέλεις αγόρι μου , καφέ θα έχεις. Μην τρομάζετε δεν του δίνω καφέ αλλά με κάτι έπρεπε να το ξεγελάσω.Οπότε παίρνω το φλαμούρι και το χαμομήλι που έχουμε στο σπίτι - μαζεμένα από τα χεράκια της μαμάς μου και της θείας μου - και κάνουμε ένα απολαυστικότατο "καφέ" βάζοντας και μπόλικο μέλι που είναι ο έρωτάς του.


 'Ωρα να απολαύσω τις μαμέλες μου και το καφέ μου


Έτσι το απόγευμα που πίνει η μαμά τον καφέ πίνει και το τζιτζίκι μου τον δικό του καφέ τρώει και τις μαμέλες του.


 Μαμά άσε με να πιω το καφέ μου με την ησυχία μου



Το μόνο κακό με τις σταφίδες είναι πως μπήκα σε 3 σούπερ μάρκετ για να βρω και όταν τις βρήκα έπαθα πλάκα - σταφίδες με χώρα προέλευσης το Ιράν. Όχι δεν διαβάζετε λάθος από το Ιράν παρακαλώ.
Όπως φαίνεται ούτε σταφίδες πλέον δεν υπάρχουν στην Ελλάδα.


1 Απριλίου 2013

Τα απλά που έγιναν δύσκολα

Το πήρα απόφαση και εγώ , να γνωρίσω μερικούς από του γείτονες μου τους ψηφιακούς .Η νέα πραγματικότητα πλέον είναι το internet και  οι σχέσεις που έχουμε μεταξύ μας internetika.Μέσω αυτού του εργαλείου χτίζεται τελικά μια δεύτερη ζωή με τους δικούς της κανόνες και με νέες γνωριμίες.
 


 
Μέσα στην τρελή χαρά εγώ, δήλωσα συμμετοχή στο event  μαμάδων και μπαμπάδων στην Αθήνα psifiakesgeitonies.gr.που είναι και μεγάλη ευκαιρία να δω από κοντά μερικούς από τους "γείτονές μου" 









Επίσης ευκαιρία να περάσω και από το bazaaar που οργανώνεται για τις γυναίκες στις φυλακές του Ελαιώνα Θήβας από το xeblogarisma.blogspot.gr και που βάζουμε και εμείς το χεράκι μας - για να μην ξεχνιόμαστε.
Με ένα σπάρο δυο τρυγόνια.








Έλα όμως που σχεδόν πλέον όλα τα πράγματα για μένα είναι δύσκολα να γίνουν.
Πολύ ωραία κυρία μου εσύ θέλεις να κάνεις ταξιδάκι και να το ρίξεις στα σούρτα φέρτα.Υπάρχει όμως και ένα παιδί τι το κάνεις?

Υπάρχουν 3 εναλλακτικές.Πρώτον το παίρνω μαζί μου και τον ξεθεώνω και σίγουρα θα βγάλει και τρελή γκρίνια από την κούραση.Για να πάμε Αθήνα θα πάμε με αεροπλάνο. 'Ή πετάμε Παρασκευή αργά το απόγευμα οπότε φτάνουμε κατά τις 10 το βράδυ στο σπίτι που θα μας φιλοξενήσουν ή ξεκινάμε Σάββατο πρωί φτάνουμε κατά τις 12 στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά κουρασμένος ο μικρός.

Δεύτερη λύση να πάω μόνη μου Αθήνα και να αφήσω τον μικρό στην ξαδέρφη μου που είναι όμως Σέρρες. Δηλαδή Παρασκευή απόγευμα μετά την δουλειά πετάγομαι μέχρι Σέρρες αφήνω τον μικρό , γυρνάω Θεσσαλονίκη παίρνω το αεροπλάνο και γυρνάω Κυριακή και ξαναπάω Σέρρες να τον πάρω. Το πλεονέκτημα εδώ είναι ότι έχω ελευθερία κινήσεων.

Τρίτη επιλογή είναι να πάω μόνη μου και να αφήσω τον μικρό στο σπίτι με τους δικούς μου. Ενώ εκ πρώτης όψεως είναι η καλύτερη λύση μέχρι στιγμής οι δικοί μου δεν έχουν δείξει ούτε να θέλουν να βοηθήσουν ούτε να μπορούν να τον κρατήσουν,  ειδικά βράδυ.Αυτήν την επιλογή μάλλον την απορρίπτω με το πρώτο.

Άσε που ο μικρός αυτό το διάστημα βγάζει τα τελευταία δόντια και το βράδυ έχουμε τρελά ξενύχτια και είναι και λίγο αρρωστούλης.Ελπίζω ότι εκείνες τις μέρες θα έχουμε τελειώσει με όλα αυτά.

Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα που λένε. Τι κάνουν?
Πως έγινε και ένα τόσο ευχάριστο πράγμα όπως είναι ένα ταξίδι τελικά για μένα να είναι τόσο δύσκολο και να μου δημιουργεί τέτοιο άγχος και πρόβλημα?

Στο τέλος βλέπω να μην πάω πουθενά και να μένω με την όρεξη.