31 Ιανουαρίου 2013

Αναζητώντας τον πάτο

Έξι μήνες μετά το μοιραίο ατύχημα αρχίζω να ψάχνω για το χαμένο εαυτό μου.Αν και πολύ δυνατή και αποφασιστική σαν χαρακτήρας - όπως λένε και όλοι - τελικά έρχονται στιγμές που οι δυσκολίες και ο πόνος σε λυγίζουν. Δυστυχώς για έναν άνθρωπο σαν εμένα που έχω μάθει να είμαι βράχος είναι τραγικό και πολύ δύσκολο. Γιατί ο βράχος δεν λυγίζει , σπάει και τα κομμάτια δεν μπορείς να τα ξανακολλήσεις, απλώς χάνονται.

Διάθεση μηδέν και νεύρα απίστευτα. Τα προβλήματα ατελείωτα - γιατί συνεχίζουν και προστίθενται και άλλα σοβαρά -  και κάπου εκεί πρέπει να κρατάω τις ισορροπίες. Αλλά για ποιες ισορροπίες μιλάμε; Όλα είναι ανισόρροπα πλέον στην ζωή μου.

Παλεύω με την καθημερινότητα ,παλεύω με τα πρέπει και τα θέλω των άλλων, παλεύω με όλους και με όλα.Παλεύω με τις τύψεις μου και τις ενοχές μου  για το τι έπρεπε να κάνω και τι όχι, για το αν μπορούσα να είχα αποτρέψει κάτι.Χωρίς να υπάρχει χρόνος για σκέψεις για μένα, χωρίς να υπάρχω εγώ.Το μόνο που υπάρχει από μένα είναι μια ελεύθερη πτώση. Νιώθω ότι είμαι με φορά προς τα κάτω άλλες φορές με μεγάλη ταχύτητα και άλλες φορές σαν να γαντζώνομαι κάπου αλλά μετά από λίγο η κάθοδος συνεχίζεται. Σαν να έχει βουτήξει κάποιος σε βαθιά μαύρα νερά και κολυμπάει.Και αναρωτιέμαι αν κάπου θα σταματήσει αυτή η κάθοδος αν θα βρεθεί ο πάτος για να σταματήσω .Γιατί αν δεν πιάσω πάτο όπως λέει και η φίλη μου η Ολυμπία , δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσω να "σηκώνομαι".

Αλλά που στα κομμάτια είναι αυτός ο πάτος; Κολυμπάς συνεχώς με φορά προς τα κάτω αλλά πάτος πουθενά. Άραγε δεν τερματίζει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Γιατί για μαρτύριο πρόκειται όταν είσαι μόνος σου και θέλεις να σταματήσεις αυτήν την  πορεία, γιατί δεν υπάρχει ένα χέρι να ανακόψει αυτή την πορεία.

Το "κακό" ή μάλλον το δύσκολο είναι ότι υπάρχει ένα παιδί στη μέση και περιμένει από μένα. Δυστυχώς εγώ παλεύω με τα νεύρα μου και τα άγχη μου να τα συγκρατήσω . Και όπως φαίνεται δεν το καταφέρνω και πολύ καλά. Τι να λέει και αυτό το καημένο από μέσα του; Και έρχονται και οι φωνές και μετά οι ενοχές που με κατακλύζουν. Γιατί αν και ξέρω ότι το προσπάθησα να μείνω ήρεμη τελικά δεν το κατάφερα.Αν και ξέρω ότι κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να είμαι ήρεμη και να στέκομαι στα πόδια μου τελικά η προσπάθεια δεν επαρκεί γιατί όλα στο τέλος μου φαίνονται λάθος γιατί δεν ήταν αρκετά.Φωνάζω , κλαίω,  ξεσπάω αλλά αποτέλεσμα ....Και τα ματάκια του μικρού να με κοιτάζουν άλλες φορές με απορία και άλλες φορές έτοιμα να κλάψουν γιατί εγώ δεν ήμουν αρκετή ώστε να συγκρατηθώ.Και ξανά τύψεις και ένας φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται.

http://www.antinews.gr/2009/04/29/6198/
Και μόνιμα μια κούραση όχι μόνο για τα πράγματα της καθημερινότητας που μας τσακίζουν όλους - οι μαμάδες το καταλαβαίνουν καλύτερα τι λέω - αλλά για την κούραση της μοναξιάς και της απώλειας.Που είσαι μόνος και πρέπει να λειτουργείς για δύο, που έχω κουραστεί να πονάω , που έχω κουραστεί να νιώθω ένα τεράστιο κενό.

Και υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που φεύγω από την δουλειά και απλώς δεν θέλω να πάω στο σπίτι, που δεν θέλω ούτε το παιδί να δω - και εκεί αναρωτιέμαι πόσο καλή μάνα είμαι - που θέλω απλώς να με κατακλύσει εκείνη η μοναξιά που παραδόξως μπορεί για λίγο να κάνει πέρα τα προβλήματα.

Και απλώς περιμένω να βρω τον πάτο ή μήπως τελικά τον βρήκα και ακόμα δεν το ξέρω;