31 Ιανουαρίου 2013

Αναζητώντας τον πάτο

Έξι μήνες μετά το μοιραίο ατύχημα αρχίζω να ψάχνω για το χαμένο εαυτό μου.Αν και πολύ δυνατή και αποφασιστική σαν χαρακτήρας - όπως λένε και όλοι - τελικά έρχονται στιγμές που οι δυσκολίες και ο πόνος σε λυγίζουν. Δυστυχώς για έναν άνθρωπο σαν εμένα που έχω μάθει να είμαι βράχος είναι τραγικό και πολύ δύσκολο. Γιατί ο βράχος δεν λυγίζει , σπάει και τα κομμάτια δεν μπορείς να τα ξανακολλήσεις, απλώς χάνονται.

Διάθεση μηδέν και νεύρα απίστευτα. Τα προβλήματα ατελείωτα - γιατί συνεχίζουν και προστίθενται και άλλα σοβαρά -  και κάπου εκεί πρέπει να κρατάω τις ισορροπίες. Αλλά για ποιες ισορροπίες μιλάμε; Όλα είναι ανισόρροπα πλέον στην ζωή μου.

Παλεύω με την καθημερινότητα ,παλεύω με τα πρέπει και τα θέλω των άλλων, παλεύω με όλους και με όλα.Παλεύω με τις τύψεις μου και τις ενοχές μου  για το τι έπρεπε να κάνω και τι όχι, για το αν μπορούσα να είχα αποτρέψει κάτι.Χωρίς να υπάρχει χρόνος για σκέψεις για μένα, χωρίς να υπάρχω εγώ.Το μόνο που υπάρχει από μένα είναι μια ελεύθερη πτώση. Νιώθω ότι είμαι με φορά προς τα κάτω άλλες φορές με μεγάλη ταχύτητα και άλλες φορές σαν να γαντζώνομαι κάπου αλλά μετά από λίγο η κάθοδος συνεχίζεται. Σαν να έχει βουτήξει κάποιος σε βαθιά μαύρα νερά και κολυμπάει.Και αναρωτιέμαι αν κάπου θα σταματήσει αυτή η κάθοδος αν θα βρεθεί ο πάτος για να σταματήσω .Γιατί αν δεν πιάσω πάτο όπως λέει και η φίλη μου η Ολυμπία , δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσω να "σηκώνομαι".

Αλλά που στα κομμάτια είναι αυτός ο πάτος; Κολυμπάς συνεχώς με φορά προς τα κάτω αλλά πάτος πουθενά. Άραγε δεν τερματίζει ποτέ αυτό το μαρτύριο; Γιατί για μαρτύριο πρόκειται όταν είσαι μόνος σου και θέλεις να σταματήσεις αυτήν την  πορεία, γιατί δεν υπάρχει ένα χέρι να ανακόψει αυτή την πορεία.

Το "κακό" ή μάλλον το δύσκολο είναι ότι υπάρχει ένα παιδί στη μέση και περιμένει από μένα. Δυστυχώς εγώ παλεύω με τα νεύρα μου και τα άγχη μου να τα συγκρατήσω . Και όπως φαίνεται δεν το καταφέρνω και πολύ καλά. Τι να λέει και αυτό το καημένο από μέσα του; Και έρχονται και οι φωνές και μετά οι ενοχές που με κατακλύζουν. Γιατί αν και ξέρω ότι το προσπάθησα να μείνω ήρεμη τελικά δεν το κατάφερα.Αν και ξέρω ότι κάνω υπεράνθρωπες προσπάθειες να είμαι ήρεμη και να στέκομαι στα πόδια μου τελικά η προσπάθεια δεν επαρκεί γιατί όλα στο τέλος μου φαίνονται λάθος γιατί δεν ήταν αρκετά.Φωνάζω , κλαίω,  ξεσπάω αλλά αποτέλεσμα ....Και τα ματάκια του μικρού να με κοιτάζουν άλλες φορές με απορία και άλλες φορές έτοιμα να κλάψουν γιατί εγώ δεν ήμουν αρκετή ώστε να συγκρατηθώ.Και ξανά τύψεις και ένας φαύλος κύκλος που επαναλαμβάνεται.

http://www.antinews.gr/2009/04/29/6198/
Και μόνιμα μια κούραση όχι μόνο για τα πράγματα της καθημερινότητας που μας τσακίζουν όλους - οι μαμάδες το καταλαβαίνουν καλύτερα τι λέω - αλλά για την κούραση της μοναξιάς και της απώλειας.Που είσαι μόνος και πρέπει να λειτουργείς για δύο, που έχω κουραστεί να πονάω , που έχω κουραστεί να νιώθω ένα τεράστιο κενό.

Και υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που φεύγω από την δουλειά και απλώς δεν θέλω να πάω στο σπίτι, που δεν θέλω ούτε το παιδί να δω - και εκεί αναρωτιέμαι πόσο καλή μάνα είμαι - που θέλω απλώς να με κατακλύσει εκείνη η μοναξιά που παραδόξως μπορεί για λίγο να κάνει πέρα τα προβλήματα.

Και απλώς περιμένω να βρω τον πάτο ή μήπως τελικά τον βρήκα και ακόμα δεν το ξέρω;


18 Ιανουαρίου 2013

Φρούτα και λαχανικά αλά μοντεσσόρι

Συνεχίζοντας τις μοντεσσοριανές απόπειρες μας και προσπαθώντας να βρω νέα πράγματα για περνάμε τον χρόνο μας με τον μικρό μάζεψα υλικό από το internet- free - ( για μην έχουμε και θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας και κλοπής) και έκανα κάρτες με τα φρούτα και τα λαχανικά. Για περισσότερη διάρκεια στις κάρτες τις πλαστικοποίησα κιόλας γιατί δεν θα ζούσαν για πολύ. Είναι 3 ειδών κάρτες.

Στη μια σειρά από κάρτες έχουμε ένα φρούτο ή ένα λαχανικό και από κάτω την ονομασία του




Σιγά σιγά μαθαίνει το παιδί και αναγνωρίζει το αντικείμενο της φωτογραφίας και παράλληλα βλέπει και εξοικειώνεται με το γραπτό όνομα του αντικειμένου. Σε δεύτερο χρόνο οι κάρτες αυτές μπορούν να κοπούν και το παιδί να ταιριάζει την φωτογραφία με το όνομα του αντικειμένου.

Στην δεύτερη σειρά από κάρτες έχουμε το φρούτο ή το λαχανικό σε μία κάρτα ολόκληρο και κομμένο





 Έτσι μαθαίνει και τις δύο μορφές - ολόκληρο και κομμένο - που μπορεί να έχει το φρούτο ή το λαχανικό.

Στην τρίτη σειρά από κάρτες έχουμε σε μια κάρτα το φρούτο ή το λαχανικό ολόκληρο και σε μια άλλη κομμένο.



inventive mommyinventive mommy

 Το παιδί προσπαθεί να αναγνωρίσει  τις δύο μορφές του αντικειμένου και να βρει το αντίστοιχο.

Μπορώ να πω πως είμαι πολύ περήφανη για το "επίτευγμά μου" Ο μικρός έχει ξετρελαθεί και μπορούμε να ασχοληθούμε ώρες με τις κάρτες , να λέμε τα όνομα των φρούτων και των λαχανικών, να προσπαθεί να βρει το σωστό, να τις ταιριάζει και να τις βγάζει από το κουτί τους.
'Οποιος  ενδιαφέρεται μπορώ να του στείλω τα αρχεία .




7 Ιανουαρίου 2013

Τικ τακ ο χρόνος κυλάει

http://christainnewyork.com/2012/07/02/leap-your-time-is-priceless/
Τικ τακ , τικ τακ ο χρόνος κυλάει. Άλλοτε γρήγορα άλλοτε πολύ αργά - έτσι τουλάχιστον μας φαίνεται.
Είναι το μόνο πράγμα που είναι σταθερό στη ζωή μας , ο χρόνος. Πάντα προσδιοριζόμαστε βάσει αυτού. Γεννιόμαστε και είμαστε μερικών ωρών , ημερών , μηνών , χρόνων, πεθαίνουμε.Το τι κάνουμε έχει να κάνει με μια αλληλουχία γεγονότων που κάναμε εχθές , προχθές , που θα κάνουμε ή που δεν θα κάνουμε.
Αλλά ο χρόνος πάντα εκεί να κυλάει. Τικ τακ. Δεν σταματάει ποτέ,είναι αμείλικτος.

Τικ τακ  τικ τακ ήδη έχουν περάσει μερικά λεπτά από την στιγμή που άρχισα να γράφω αυτό το post.Λεπτά που δεν θα ξαναέρθουν ποτέ.

Έτσι και η ζωή που ουσιαστικά είναι χρόνος. Στιγμές που δεν θα ξαναέρθουν.Ακόμα και ατύχημα , ο θάνατος  ήταν μια χρονική στιγμή .
Υπάρχουν όμως και τα όνειρα και οι ελπίδες για το αύριο . Εκεί θέλουμε , αν μπορούσαμε , να τρέξουμε τον χρόνο πιο γρήγορα. Γινόμαστε ανυπόμονοι και προσπαθούμε να τρέξουμε τον χρόνο αλλά δεν γίνεται. 
Αυτός σταθερός δεν αλλάζει.Τικ τακ μόνο κυλάει.

"Όλα θέλουν τον χρόνο τους και όλα γίνονται στον χρόνο τους" 

Πέντε μήνες μετά και προσπαθώ να ζορίσω τον χρόνο να πάει πιο γρήγορα , να φύγω πιο μακρυά από τον συμβάν.Όσο και να προσπαθώ όμως να "τρέξω" πράγματα και καταστάσεις,όσο ανυπόμονη και αν είμαι ο χρόνος δεν αλλάζει. Εκεί σταθερός.

Γίνομαι ανυπόμονη γιατί θέλω να προχωρήσω. Αλλά ο χρόνος έχει άλλα στα μυαλό του.Όπως λένε όλοι πρέπει να δώσω χρόνο στον εαυτό μου για να ξεπεράσω ότι έγινε , για να συνέλθω.

Και ο χρόνος όμως που φεύγει? Αυτός δεν ξαναέρχεται , είναι χαμένος. 

Γίνομαι πιο ανυπόμονη και ίσως ζορίζω καταστάσεις. Αλλά θέλω να προχωρήσω.Δυστυχώς όμως μπορώ να προχωρήσω μόνο σύμφωνα με αυτόν - όπως θέλει αυτός.Τελικά αυτό που έχουμε είναι μόνο χρόνος. Χρόνος για εμάς , χρόνος για τα αγαπημένα μας πρόσωπα, χρόνος για να δημιουργήσουμε , όλα είναι χρόνος.

Τικ τακ τικ τακ περνάει ο χρόνος. Χωρίς ανυπομονησία και πολλές φορές γελώντας ειρωνικά  σε εμένα γιατί ότι και να κάνω αυτός δεν αλλάζει.