18 Δεκεμβρίου 2013

Χριστουγεννιάτικα

Έχουμε μπει για τα καλά στον χορό των Χριστουγέννων.

Στολίσαμε δέντρο και κάναμε και χριστουγεννιάτικες χειροτεχνίες κάποιες όχι με πολύ επιτυχία αλλά ας το πω δημιουργούμε "παραδόσεις" με τον μικρό.

Την έμπνευση την πήρα από ένα ποστ της αγαπημένης Μάχης. Έτσι είπα και εγώ μαζί με τζιτζίκι να κάνουμε τις χριστουγεννιάτικες απόπειρές μας.

Είπα πρώτα να κάνω τα στολίδια από ζυμάρι. Απλή η αλατοζύμη και ο τζιτζίκης θα έβρισκε την χαρά του να ζυμώνει. Πήραμε τα υλικά , ξεκινήσαμε το ζύμωμα , κάναμε τα στολίδια μας.











Μέχρι εδώ καλά. Στις οδηγίες έλεγε για ψήσιμο στους 250 , 1ώρα και 40λεπτά. Ήσυχη η κυρία τα βάζω στον φούρνο αλλά μάλλον η θερμοκρασία ήταν σε βαθμούς Φαρενάιτ γιατί μετά από λίγο ψιλοάρπαξαν.

Έγιναν λίγο καφετιά , καμία σχέση με αυτά που έβλεπα αλλά δεν το έβαλα κάτω  αποφάσισα κάποια να τα σώσω. Πήρα κόλα glitter και έβαλα τον μικρό να ξεδιπλώσει το ταλέντο του και ιδού το αποτέλεσμα.

Κάναμε και αστεράκια με χαρτόνι και κλωστή.



Δεν τα λες και τρελό καλλιτέχνημα αλλά τα κάναμε εμείς. Κάτι δικό μας για το δέντρο μας.

Τώρα μας μένει να κάνουμε τα κουλουράκια μας να έχουμε για την Πρωτοχρονιά που θα έρθει ο Άι Βασίλης και θα μας φέρει δώρα πολλά δώρα όπως λέει και το τζιτζίκι μου.




4 Δεκεμβρίου 2013

Μαμά που είναι ο μπαμπάς;

Και ήρθε η ώρα για ερωτήσεις και δύσκολες απαντήσεις.

Ήταν κάτι που το είχα σκεφτεί και ήθελα να συμβεί αλλά όσο και αν το έχεις δουλέψει στο μυαλό σου πάντα σε ξαφνιάζουν και σε τρομάζουν τέτοιου είδους ερωτήσεις.

Σίγουρα είναι καλό γιατί το τζιτζίκι φαίνεται να αντιμετωπίζει καλά το θέμα του θανάτου και θέλει να μιλήσει.Τι να εξηγήσεις όμως και πως να εξηγήσεις σε ένα παιδί 2,5 χρονών το θάνατο;
Αλλά μάλλον για μένα είναι πιο δύσκολο να εξηγήσω ένα τέτοιο θέμα.

Επειδή δεν είναι είμαι της θρησκείας δεν μπήκα καν στην σκέψη να πω ότι τον πήρε ο θεούλης και άλλα τέτοια.Οπότε απλά ξεκίνησα να του λέω ότι ο μπαμπάς έχει πεθάνει , δεν θα ξανά έρθει αλλά μας αγαπούσε πολύ.
Πολύ σκληρό όταν το ακούς ή εμένα μου φάνηκε έτσι.Είναι το πιο απλό για να πεις σε ένα παιδί σε τέτοια ηλικία αλλά ακούγεται τόσο ψυχρό.

Φάνηκε ότι προς στιγμήν καλύφθηκε με τις απαντήσεις και δεν ρώτησε κάτι άλλο.Πριν από μερικούς μήνες είχα κάνει την πρώτη συζήτηση για τον θάνατο με το τζιτζίκι. Τότε φάνηκε ότι δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για τον θάνατο , φαινόταν ότι τον ενοχλούσε , ότι ήταν θυμωμένος. Και τότε ήταν που η παιδοψυχολόγος μου είχε πει ότι η κατάστασή μου ήταν σαν ένα δωμάτιο που το είχα κλειστό και ασυμμάζευτο.

Όπως φαίνεται  μαζί με το τζιτζίκι ανοίξαμε το δωμάτιο και το συμμαζέψαμε και μάλλον προχωράμε σιγά σιγά και σε ανακαίνιση.

Το ευχάριστο είναι πως ξεκίνησε να ρωτάει που σημαίνει ότι δεν κρατάει μέσα όλο αυτό το βάρος και όλες αυτές τις απορίες που έχει. Γιατί ας μην γελιόμαστε τα παιδιά ακόμα και σε αυτήν την ηλικία καταλαβαίνουν ή μάλλον αισθάνονται πολύ καλά τι συμβαίνει. Απλώς δεν έχουν την ικανότητα να το εκφράσουν.

Κάναμε ένα ακόμα βήμα μπροστά.Πρέπει να είμαι προετοιμασμένη τώρα και για άλλες ερωτήσεις που θα έρθουν κάποια στιγμή και πρέπει να είμαι σε θέση να τις απαντήσω.



29 Νοεμβρίου 2013

Η ευθύνη της ευθύνης

Μια από τις "χαρές" της μητρότητας είναι και οι ευθύνες που έχεις. Οι γονείς έχουν εξ' ολοκλήρου την ευθύνη για τα παιδιά τους και ειδικά όταν αυτά είναι μικρά για την υγεία τους,την διαπαιδαγώγησή τους για όλο τους το είναι. Όλο αυτό και μόνο να το σκεφτεί κάποιος μοιάζει ένα τεράστιο βάρος.Και δεν είναι μόνο τα καθημερινά, είναι η τεράστια ευθύνη που έχεις για την διαμόρφωση ενός μέλλοντος μέσα από αυτό.Και όλοι τρέχουμε ,ψάχνουμε, διαβάζουμε για να μπορέσουμε να "αποδώσουμε" καλύτερα σε αυτόν τον ρόλο , τον ρόλο του γονέα.

Και ένας λόγος για να παντρευτείς ή να συζήσεις και να κάνεις παιδιά είναι για να μοιράζεσαι όλες τις ευθύνες.Είναι σαν να υπάρχει ένας άνθρωπος με δύο πόδια που στηρίζεται σε αυτά.Όταν όμως ένας από τους δύο γονείς για τον οποιοδήποτε λόγο αποχωρήσει - διαζύγιο , θάνατος - τότε μένεις να στηρίζεσαι σε ένα πόδι και να προσπαθείς να ισορροπήσεις.

Γίνεται όμως να ισορροπήσεις καλά σε ένα μόνο πόδι; Έχεις μια τεράστια ευθύνη αλλά κανέναν να την μοιραστείς και πολλές φορές ούτε να συζητήσεις. Και εκεί την ευθύνη την νιώθεις μεγαλύτερη γιατί όλες οι αποφάσεις είναι δικές σου και είναι και αποφάσεις που επηρεάζουν την ζωή ενός άλλου και μάλιστα του παιδιού σου που θέλεις το καλύτερο.

Εκεί είναι η κυριότερη δυσκολία όταν είσαι μονογονέας ότι φέρεις και το νιώθεις καθημερινά στο πετσί σου  όλη την ευθύνη.Από την στιγμή που ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί τρέχεις να προλάβεις , να καλύψεις , να αποφασίσεις από το πιο μικρό - τι να φορέσει σήμερα που έχει κρύο - μέχρι τα πιο σύνθετα και πιο σκληρά - οικονομικά, σχέσεις με άλλους κλπ. Και στο τέλος της μέρας εκτός από την τρελή φυσική κούραση, έχεις μόνιμα μια εξάντληση από τις αποφάσεις που πρέπει να παίρνεις συνεχώς μόνος σου και μόνιμα .Και τα άγχη χτυπάνε κόκκινο και άντε να ηρεμήσεις.

Το χειρότερο είναι πως είσαι μόνιμα σε μια εγρήγορση που σου γίνεται συνήθεια και στο τέλος της ημέρας αφού έχουν κλείσει και τα φώτα πολλές φορές συνεχίζεις να είσαι στα κόκκινα και δεν μπορείς να ηρεμήσεις.Και περνάνε μπροστά σου σαν τρέλιερ κινηματογραφικής ταινίας ότι έκανες και αποφάσισες μέσα στην ημέρα και αναρωτιέσαι αν ήταν σωστά.Και μέσα σε όλα αυτά πρέπει να χαίρεσαι και να αισθάνεσαι και "ευλογημένος" γιατί έχεις ένα παιδί που είναι όλο σου το είναι.

Αλλά μήπως τελικά το παρακάνω και εγώ και απλώς όλη αυτή η τρέλα που έχει από μόνη της η λέξη μονογονέας μου έχει γίνει τέτοια συνήθεια ;


22 Νοεμβρίου 2013

Αποθηλασμός

Με αφορμή τον Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Θηλασμό  αποφάσισα να γράψω όχι για τον θηλασμό αλλά για το άλλο μεγάλο κομμάτι τον αποθηλασμό που επίσης είναι μια επίπονη διαδικασία όπως και ο θηλασμός. Για να μην με παρεξηγήσει κανείς, και μιλάω πάντα για μένα, ο θηλασμός αν και μια φυσική διεργασία και φυσική ανάγκη και της μητέρας και του παιδιού είναι κάτι δύσκολο.Και είναι δύσκολο γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο για την μητέρα, ειδικά για όσες γίνονται για πρώτη φορά μητέρες και ξεκινά σε μια περίοδο που όλα είναι "ξένα", περίεργα, αγχωτικά, οι ορμόνες χορεύουν και η κούραση καλά κρατεί.Είναι κάτι δύσκολο, ας μην γελιόμαστε, γιατί θέλει τρομερή επιμονή και υπομονή , στήριξη από το περιβάλλον και μια διαφορετική αντίληψη για το τι έχει ανάγκη το παιδί. Και οι ανάγκες του παιδιού δεν εξαντλούνται στο να τρώει κάθε 3 ώρες και μετά να κοιμάται άλλες 3, να το αλλάζουμε και και πάει λέγοντας.

Θήλασα το τζιτζίκι για 27 μήνες με τα πάνω μας και τα κάτω μας , με εμένα να εκνευρίζομαι από τους μακροχρόνιους θηλασμούς και να αναρωτιέμαι πολύ συχνά πότε και πως θα καταφέρω να αποθηλάσω.

Όλα όμως έχουν την ώρα τους και τα παιδιά ξέρουν πολύ καλύτερα από εμάς.Σκεφτόμουν πολύ συχνά πως θα αποθηλάσω και έκανα κάποιες προσπάθειες οι οποίες έπεσαν στο κενό. Ο μικρός δεν ήθελε με τίποτα να αποχωριστεί το τζιτζί του. Θηλάζαμε - και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί ο θηλασμός είναι αμφίδρομη σχέση- το βράδυ για να κοιμηθεί,όσες φορές ξυπνούσε το βράδυ και το πρωί πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι.

Και ω του θαύματος ήρθε η μέρα που ο μικρός αποφάσισε να κοιμηθεί χωρίς ο τζιτζί του.Εκεί είδα την ευκαιρία μου να ξεκινήσω τον αποθηλασμό.Και βέβαια δεν ήταν κάτι εύκολο , κάθε αλλαγή είναι δύσκολη για όλους πόσο μάλλον για ένα παιδί που η ηρεμία του και η σιγουριά του είναι θηλάζοντας. Σιγά σιγά κάθε βράδυ αφού διαβάζαμε τα παραμύθια μας κάναμε την προσπάθεια να κοιμηθεί ο μικρός χωρίς το τζιτζί του.Άλλες φορές εύκολα , άλλες πιο δύσκολα και άλλες φορές  παρατούσα του προσπάθεια γιατί δεν άντεχα λόγω κούρασης και ψυχολογίας που ήταν στα τάρταρα, να αντέξω την γκρίνια. Λίγο "το τζιτζί είναι κουρασμένο και δεν μπορεί τώρα", "όταν θα βγει ο ήλιος θα έχεις ξανά τζιτζί" μετά από ένα μήνα κόψαμε τον ένα θηλασμό.

Συνέχεια ήταν το βράδυ που ξυπνούσε.Και δεν ξυπνούσε το βράδυ  επειδή θηλάζαμε αλλά γιατί αυτό είναι το φυσιολογικό για τα παιδιά. Ξανά την ίδια διαδικασία και πολλές φορές να μου τραβάει την πυτζάμα με πείσμα και νεύρο. Πολλές αγκαλιές πολλά φιλιά και τα καταφέραμε  και φτάσαμε στον τελευταίο θηλασμό τον πρωινό. Πριν ξεκινήσω και εκεί την διαδικασία άφησα να περάσει λίγο διάστημα ώστε να έρθει πιο ομαλά ο αποθηλασμός έτσι θεώρησα εγώ ότι έπρεπε να κάνω. Εκεί τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα με περισσότερο πείσμα από την μεριά του τζιτζικιού.Τελικά κατάφερα να αποθηλάσω μετά από 4 μήνες.

Η απόφαση να αποθηλάσω εκτός ότι είδα και από την μεριά του μικρού ότι ήταν πιο δεκτικός  στην ιδέα ήταν γιατί είχα κουραστεί πλέον και δεν με ευχαριστούσε.Το διάστημα του αποθηλασμού κράτησε πολύ γιατί έτσι επέλεξα εγώ αλλά κυρίως γιατί έβλεπα και τις αντιδράσεις του μικρού.Κάθε παιδί είναι διαφορετικό με διαφορετικές ανάγκες και αντιδρά εντελώς διαφορετικά σε αλλαγές.

Αυτό είναι και ένα από τα βασικά του θηλασμού ότι λειτουργούμε βάση των αναγκών του παιδιού και όχι βάση κάποιων ωραρίων για φαγητό ,αγκαλιά και ύπνο. Ας "ακούμε" καλύτερα τι θέλει και τι έχει ανάγκη ένα παιδί και ας κλείσουμε λίγο τα αυτιά μας σε ωράρια και διατροφικές υποδείξεις.
Και φυσικά κλείνουμε τα αυτιά σε ειδήμονες που δεν έχουν  ασχοληθεί με τον θηλασμό και απλώς αναπαράγουν ιδέες μια άλλης εποχής.


12 Νοεμβρίου 2013

Μπαμ και κάτω

Μπαμ και κάτω κάπως έτσι έγινε την προηγούμενη βδομάδα.
Εντελώς ξαφνικά και ενώ ήμουν στην δουλειά ξαφνικά γίνεται μια στραβή και νιώθεις ότι χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου.Ταχυπαλμία, δυσφορία, ζάλη,  δεν μπορείς να αναπνεύσεις και ένα μούδιασμα σε σημείο να πάθεις αγκύλωση σε χέρια και πόδια. Νιώθεις ότι χάνεις τον κόσμο και ότι θα αφήσεις τα κοκαλάκια σου επιτόπου.

Κρίση άγχους , πανικού πείτε την όπως θέλετε.Το θέμα είναι ότι έσπασα και εγώ και πάρτην κάτω.
Από την πολύ καλοπέραση, την τρελή πίεση στο σπίτι , την "ατελείωτη" βοήθεια που έχω και όλα τα απλά και τα καθημερινά που έχουμε όλοι μας.

Βέβαια είχα την τύχη να δω πως είναι από μέσα ένα ασθενοφόρο, δεν είχα ξαναμπεί. Χάλια σας λέω είναι μην το δοκιμάσετε σαν ξεχαρβαλωμένη μεταλλική κουδουνίστρα που όλα χτυπούν και λες ότι θα πέσουν πάνω σου να σε πλακώσουν.Και να προσπαθούν να σε κρατήσουν σε επαφή με το περιβάλλον με το να σου μιλάνε συνέχεια. Άσε βρε αδερφέ να ξεκουραστώ και να κοιμηθώ τώρα που το βρήκα, που να ξαναβρώ τέτοια ευκαιρία. Αλλά όχι εκεί, τα μάτια ανοιχτά, απαγορεύεται ο ύπνος.
Καροτσάτη μετά στο νοσοκομείο - μεγαλεία σας λέω - με είδαν , τους είδα και άντε στο καλό. Όλα καλά , λέμε τώρα. Το ξεπεράσαμε και αυτό.

Ναι όμως τώρα έχουμε άλλα αγχωτικά. Σε μια τέτοια κατάσταση σε ποιον στηρίζεσαι κοινώς ποιον τρελαίνεις , ποιον παίρνεις τηλέφωνο, σε ποιον αφήνεις το παιδί που δεν υπάρχει κανείς για βοήθεια;
Να μη τα παραλέω ευτυχώς υπάρχει κάποιος για να τον τρελαίνω αλλά πόσο να αντέξει και αυτός;

Και εκεί που τελειώνεις με το ένα αγχωτικό , την κρίση εννοώ, σου βγαίνουν τα άλλα αγχωτικά και πάει φαύλος κύκλος.

Και φυσικά όπως είναι η μαμά, καρμπόν και ο μικρός. Βγαίνουν και σε αυτόν.Άλλο άγχος και εκεί να μην αγχώνομαι για να μην αγχώνεται και ο μικρός .Γιατί ως γνωστόν τα παιδιά έχουν τρομερή διαίσθηση.
Άρα τι έχουμε; Πρέπει να μην αγχώνομαι και να μην είμαι πιο χαλαρή για να μην αγχώνεται και ο μικρός και για να μην δημιουργούνται και άλλες αγχωτικές καταστάσεις και σκέψεις σε μένα που με αγχώνουν περισσότερο και πάει λέγοντας.

Του άγχους το κάγκελο δηλαδή. Ένας φαύλος κύκλος και άντε να τον σπάσεις.


30 Οκτωβρίου 2013

Πανελλαδικός Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμό




 
Πανελλαδικός
Ταυτόχρονος Δημόσιος Θηλασμός 2013
“Υποστηρίζουμε τον Θηλασμό, Υποστηρίζουμε τις Μητέρες”
Στα πλαίσια του εορτασμού της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού*, το Πανελλήνιο Δίκτυο Εθελοντικών Ομάδων Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας διοργανώνει τον 4ο Πανελλαδικό Ταυτόχρονο Δημόσιο Θηλασμό σε 39 πόλεις της Ελλάδας!
Για την Αθήνα την διοργάνωση έχει αναλάβει και φέτος η
Αττική: Ομάδα Υποστήριξης Μητρικού Θηλασμού και Μητρότητας https://www.facebook.com/groups/Attiki.Thilasmos/
με την συνεργασία του
“Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας”
και σας προσκαλεί την Κυριακή 3 Νοεμβρίου 2013 και ώρα 11:00 π.μ. (προσέλευση) σε μια εκδήλωση γιορτή για τον μητρικό θηλασμό! Καθώς ο θηλασμός είναι ελεύθερος και δεν υπακούει σε ωράρια, τα μωράκια που θα θέλουν να θηλάσουν γύρω στις 12.00 μ. θα καταμετρηθούν την ίδια ώρα στις συμμετέχουσες πόλεις της χώρας!
Σε αυτή τη γιορτή μας δίνεται η αφορμή μητέρες - μέλη των ομάδων του Δικτύου μας να ευαισθητοποιήσουν, να αφυπνίσουν και να υποστηρίξουν τις νέες μητέρες και την ελληνική κοινωνία γενικότερα για τον μητρικό θηλασμό, όχι μόνο ως λέξεις σε ένα φυλλάδιο ή σε μία ομιλία, αλλά εμπράκτως, ως εικόνα και παρουσία, «από μητέρα προς μητέρα». Στόχος μας είναι η Ελλάδα να αποτελέσει μια χώρα υποστηρικτική και φιλική προς το θηλασμό, που θα αγκαλιάζει και θα στηρίζει την νέα μητέρα όσο εκείνη θα μαθαίνει την τέχνη του θηλασμού.
Σας περιμένουμε λοιπόν και φέτος, θηλάζουσες ή μη, μέλλουσες μητέρες, με κοιλίτσες ή με σκέψη για κοιλίτσες, μητέρες πρώην θηλάζουσες, μπαμπάδες, γιαγιάδες, φίλους και λοιπούς συγγενείς, ΟΛΟΥΣ εσάς που στηρίζετε τον μητρικό θηλασμό και θέλετε να ενημερωθείτε, να γιορτάσουμε μαζί την Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού. Στην Αθήνα η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί, στο Ζάππειο (σιντριβάνι).
Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν διασκεδαστές οι οποίοι θα απασχολήσουν τους μικρούς μας φίλους από τις 11:00 π.μ. έως και τις 2:00 μ.μ. Θα μοιραστεί ενημερωτικό υλικό, θα γίνουν συζητήσεις και θα γνωριστούμε από κοντά! Τέλος, θα υπάρχουν δωράκια και εκπλήξεις για όλους όσοι παρευρεθούν στην εκδήλωση!!!
* To 1992 καθιερώνεται διεθνώς ο εορτασμός της Παγκόσμιας Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού από την WABA (Παγκόσμια Συμμαχία για Δράση στο Θηλασμό), τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και τη UNICEF, στις 1-7 Αυγούστου. Στην Ελλάδα, η εβδομάδα αυτή εορτάζεται 1-7 Νοεμβρίου και φέτος έχει θέμα «Υποστηρίζουμε τον θηλασμό: Υποστηρίζουμε τις μητέρες».
Περισσότερες πληροφορίες εδώ: https://www.facebook.com/groups/Attiki.Thilasmos/
Βρείτε τα σημεία συνάντησης και στις 39 πόλεις, εδώ: https://www.facebook.com/thilazo
                                Διοργανωτές:                                               


 
 


   








 Με την συνεργασία:        
                                                    
                                                                  




ΕΠΙ Εφηρμοσμένης Επικοινωνίας

25 Οκτωβρίου 2013

Φθινοπωρινά κολάζ

Ήρθε το φθινοπωρο και οι πολλές πολλές βόλτες κόπηκαν. Είναι ευκαιρία όμως να δούμε λίγο τα χρώματα του φθινοπώρου και επιπλέον και βασικότερο να απασχολήσω το τζιτζίκι στο σπίτι κάνοντας κάτι διαφορετικό.

Έτσι λοιπόν βγήκαμε στον κήπο και αρχίσαμε να μαζεύουμε διάφορα φύλλα κιτρινοπράσινα, κόκκινα, πράσινα και μερικά λουλούδια με σκοπό να κάνουμε ένα κολάζ .


Βέβαια το τζιτζίκι είχε και άλλες ανησυχίες , ήθελε να σκαψουμε και τον κήπο.Οπότε ευκαιρία και για λίγη γυμναστική και για την μαμά.




Αφού τελιώσαμε και με τις γεωργικές μας εργασίες , ήρθε η ώρα να κάνουμε το κολάζ μας.


Πήραμε ένα χαρτί μεγάλο και άρχισε το κόλημα. Στην αρχή σκέφτηκα να τα κολλήσουμε με κόλλα αλλά ...δεν πιάνει. Οπότε σελοτέιπ και κάνει μια χαρά την δουλειά του.



Το τζιτζίκι ξετρελάθηκε ειδικά με το να προσπαθεί να τραβήξει το σελοτέιπ - χαλάσαμε σχεδόν ένα ολόκληρο.
Και ιδού το αριστούργημά μας που το κολήσαμε στον τοίχο του δωματίου.







17 Οκτωβρίου 2013

Επάγγελμα γονέας

Τελικά το να είσαι γονιός μάλλον είναι το πιο δύσκολο επάγγελμα του κόσμου και ίσως και επικίνδυνο.Κυνηγάς τα παιδιά να σου δώσουν ότι επικίνδυνο γι' αυτά μπορεί να έχουν βρει στο σπίτι, από ένα πιρούνι, ένα ψαλίδι, να μην ανοίξουν πόρτες , να τα προλάβεις να μην πέσουν από σκάλες ή από καρέκλες και τραπέζια που έχουν ανεβεί και άλλα τέτοια ευφάνταστα που κάνουν ή να μην σου πετάξουν τίποτα στο κεφάλι.

Αλλά η σωματική κούραση δεν συγκρίνεται με τίποτα με την ψυχολογική κούραση που νιώθουμε όλοι οι γονείς.Όταν δεν κοιμάται το παιδί το βράδυ, όταν δεν "παίρνουν" από λόγια και οι τιμωρίες δεν αποδίδουν, όταν έχουν τα ξεσπάσματά τους, όταν σου λένε ότι δεν σε θέλουν ή δεν σε αγαπούν.
Και εσύ σαν γονέας προσπαθείς μόνιμα να αποκωδικοποιήσεις αυτή την συμπεριφορά και να βρεις λύσεις. Προσπαθείς να μείνεις ήρεμος γιατί  διαφορετικά ή θα αρχίσεις να τσιρίζεις ή θα πιάσεις το καμάρι σου και θα θέλεις να το κρεμάσεις από τα αυτιά με τα μανταλάκια - όλα αυτά στην καλύτερη των περιπτώσεων. 'Η απλά θα ήθελες να το κάνεις μια χαλκομανία στον τοίχο να το κοιτάζεις και να το θαυμάζεις αλλά να μην το ακούς!

Είναι απλά αποκαρδιωτικό να παλεύεις με ένα δίχρονο ή τρίχρονο και να βλέπεις ότι δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα και ότι σίγουρα δεν είσαι ο γονιός που θα ήθελες να είσαι. Και όλη αυτή η απογοήτευση και τα νεύρα φυσικά δεν μένουν απαρατήρητα από τα παιδιά.Και εκεί αρχίζει ο φαύλος κύκλος. Νεύρα και απογοήτευση εμείς , το ίδιο και αυτά. Εκεί που κάθεσαι και παίζεις μαζί τους από το πουθενά εκνευρίζονται , πετάνε πράγματα τσιρίζουν και κλαίνε.Και αναρωτιέσαι εσύ μετά ποια μύγα τον τσίμπησε (δεν θα την βρω που θα πάει).Και προσπαθείς να μείνεις ψύχραιμη και προσπαθείς να τα ηρεμήσεις αλλά μάταια.

Και διαβάζεις για τρόπους διαπαιδαγώγησης και τρόπους για να προλάβεις τέτοιες καταστάσεις ή πως να τα ηρεμείς αλλά όλα όσα γράφονται είναι για τους άλλους. Τίποτα δεν κάνει για την δική σου περίπτωση.Και εκεί σου μπαίνουν και οι μεταφυσικές αναζητήσεις του τύπου μήπως είμαστε κάτι ιδιαίτερο εμείς, μήπως έχω τρελό παιδί ή πολύ έξυπνο παιδί και δεν μπορεί να διαχειριστεί την εξυπνάδα του και άλλα τέτοια ή απλώς είμαι άχρηστη και δεν καταφέρνω τίποτα.

Και εκεί χάνεται η μπάλα. Είσαι κομμάτια από την δουλειά, έχεις ένα "τερατάκι" που πρέπει να το κυνηγάς και να το κρατάς απασχολημένο, να αντέχεις τα ξεσπάσματά του και μέσα σε όλα αυτά με το χαμόγελο στα χείλη  γιατί πρέπει να είμαστε ήρεμοι με τα παιδιά και γιατί οι φωνές και τα νεύρα είναι αντι παιδαγωγικά.Ωραία το λες αλλά πως το κάνεις;

Τουλάχιστον όταν είσαι στην δουλειά σου δείχνουν πως να κάνεις ένα πράγμα και μετά από λίγο το μαθαίνεις ή όταν έχεις ένα καινούριο μηχάνημα διαβάζεις τις οδηγίες χρήσεως .Εδώ ποιες οδηγίες χρήσεως και τι να μάθεις; (μήπως υπάρχουν και δεν το ξέρω;) Και βέβαια στην δουλειά έχεις ωράριο όταν εισαι γονιός για ποιο ωράριο μιλάμε; Και δεν συζητάω για την ευθύνη που έχεις που είναι όλη δικιά σου. Ενώ στην δουλειά ευθύνεσαι μόνο για το κομμάτι της δουλειάς σου. Και ούτε λόγος για αλλαγή επαγγέλματος ή έστω να ονειρεύεσαι σύνταξη , είναι εφ όρου ζωής.Δε μπορείς να πεις βαρέθηκα θα αλλάξω δουλειά. Διάλεξες και τέλος πορεύεσαι με αυτό για πάντα.


Τελικά είναι πολύ δύσκολο να είσαι γονιός;


11 Οκτωβρίου 2013

Διασκεδάζοντας την πραγματικότητα

Επειδή είπα λίγο να μην μιζεριάζω με την κατάστασή μου, ως μονογονέας γαρ, σκέφτηκα να γράψω και για τα πλεονεκτήματα που έχω. Πάντα το νόμισμα έχει δύο όψεις ή έτσι θα ήθελα.
Όχι δεν τρελάθηκα - ακόμη - αλλά είπα να διασκεδάσω λίγο την κατάσταση.

- Ένα διπλό κρεβάτι μόνο για μένα.
Τι πιο ωραίο να είσαι μόνος στο κρεβάτι , να απλώνεσαι , να μην σου τραβάει κάποιος το σεντόνι ή την κουβέρτα και φυσικά να μην ακούς ροχαλητά.Να απολαμβάνεις έναν ύπνο της προκοπής - με εξαίρεση βέβαια τον άλλο συγκάτοικο του κρεβατιού το τζιτζίκι που όταν βρίσκει ευκαιρία τσουπ χώνεται στο κρεβάτι.

- Τρως ότι θέλεις και χωρίς σχόλια.
Η κλασσική ερώτηση κάθε μέρα στο σπίτι , τι θα φάμε αύριο; Σπάς το κεφάλι σου για το φαγητό και στο τέλος το έτερον να σου λέει κιόλας ότι δεν έγινε και καλό ή δεν γενικώς δεν το τρώει. Πρόβλημα λυμένο πλέον. Δεν ρωτάω κανέναν τι θα μαγειρέψω - ακόμα -  γιατί το τζιτζίκι ακόμα δεν έχει άποψη του φαγητού . Αποφασίζει και διατάσσει η μαμά.

- Μια ντουλάπα μόνο για μένα.
Όλη δική μου χωρίς να σπάω το κεφάλι μου πως να χωρέσω τα ρούχα μου.Βέβαια το κακό σε αυτήν την περίπτωση είναι πως αν είναι τεράστια η ντουλάπα δεν γεμίζει και σε πιάνει μετά μια καταναλωτική μανία για να την γεμίσεις.


- Όπου θέλω πάω και όποιους θέλω βλέπω.
Καλά αυτό είναι σχετικό με ένα παιδί αλλά πλέον δεν ρωτάω αν το έτερον θέλει  να πάμε κάπου. Τα κλασικά, μισό λεπτό να κοιτάξω την ατζέντα μου και με ποιους είπαμε θα είμαστε; πλέον δεν υπάρχουν.Επίσης και εγώ  δεν βλέπω άτομα που δεν θέλω.

- Περί οικονομικών
Τα πράγματα είναι ξεκάθα . Παίρνω τόσα και τόσα έχω να πληρώσω. Τέλος. Πρέπει να πληρωθεί ένας λογαριασμός δική μου ευθύνη χωρίς να σκάω αν πληρώθηκε ή όχι.Γιατί ως γνωστόν οι περισσότεροι άντρες δεν το έχουν με τα λεφτά ούτε με προθεσμίες ( μιλάω τώρα εγώ που κάηκα και φυσάω και το γιαούρτι). Κατά ένα περίεργο τρόπο, μιλάω τώρα μετά από εμπεριστατωμένα γκάλοπ που έχω κάνει, όταν παντρεύεσαι τα έξοδα αυξάνουν πολύ χωρίς όμως να υπάρχει η ίδια αναλογία με τα έσοδα.Πως γίνεται να υπάρχουν διπλάσια έξοδα αλλά όχι διπλάσια έσοδα αυτό είναι ένα θέμα που το θέτω στους επιστήμονες προς διερεύνηση.

- Τηλεόραση
Άλλο μεγάλο θέμα. Το ξέρετε φαντάζομαι έτσι; Χωρίς πολλά σχόλια κανένας δεν βλέπει αυτό που θέλει και το τηλεχειριστήριο μπορεί να γίνει ένα πολύ καλός λόγος για καυγά.

- Χρόνος
Δεν βαριέσαι ποτέ γιατί απλά ποτέ δεν έχεις χρόνο. Το παιδί , η δουλειά, το σπίτι δεν σε αφήνουν να βαρεθείς.Έχεις πάντα μια γεμάτη μέρα καλή, κακή δεν ξέρω πάντως η μέρα είναι πάντα γεμάτη. Και το βράδι με την κούραση που έχεις πέφτεις ξερός για ύπνο χωρίς να χρειάζεσαι ηρεμιστικά.Εκτός και αν τα νεύρα παραπέουν οπότε σε αυτήν την περίπτωση ούτε τα ηρεμιστικά θα βοηθήσουν.


Τελικά υπάρχουν και μερικά καλά όταν είσαι μόνος, λέμε τώρα. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια έτσι δεν είναι;



4 Οκτωβρίου 2013

Περί αλλεργιών

Αφού πέρασε το πρώτο σοκ όταν μάθαμε ότι είμαστε αλλεργικοί - το  σοκ το έπαθα εγώ δηλαδή, το δικό μου το παιδί αλλεργικό; - ήρθε η ώρα της μαμάς να το ψάξει να δούμε τι γίνεται. Γιατί καλά τα λέει ο γιατρός αλλά αν και η μαμά δεν γίνει ιατρός δεν ισχύει τίποτα.

Ψάξιμο , διάβασμα ιντερνετικό και ακούς και τον γιατρό τι σου λέει. Και αρχίζεις βέβαια και τα παίρνεις εντελώς στο κρανίο όταν σου λένε ότι τα τόσα αντισταμινικά και τα εισπνεόμενα είναι ακίνδυνα. Υπάρχει ακίνδυνο φάρμακο; Πλάκα μας κάνουν;

Αφού πήραμε τα κλασικά εισπvεόμενα και αντισταμινικά και αφού την ψώνισε η μαμά αποφάσισα να δώσω μια ευκαιρία στην ομοιοπαθητική. Ξεκινήσαμε ωραία και καλά φουντώσαμε- σημάδι ότι αντιδρά θετικά ο οργανισμός στην ομοιοπαθητική και πορευτήκαμε όλο το καλοκαίρι μια χαρά. Παρεμπιπτόντως ακριβό το "αστείο" της ομοιοπαθητικής γιατί την επίσκεψη την χρεώνουν διπλάσια από τους άλλους γιατρούς.  Βέβαια ήμασταν και συνέχεια στην θάλασσα και κάναμε τα μπάνια μας και ως δια μαγείας όλα τα αλλεργικά μας πέρασαν. Ούτε βήχας, ούτε μύξες, ούτε δερματικά και φαγούρες.

Και έφτασε ο Σεπτέμβρης.Και άρχισε σιγά σιγά η πτώση. Λίγο μύξες , λίγο βήχας κάτι δερματικά πάλι.Δυστυχώς η ομοιοπαθητική δεν βοήθησε ίσως δεν έδωσα και τον απαιτούμενο χρόνο . Αλλά δεν μπορούσα να περιμένω άλλο, τα συμπτώματα όλο και πιο έντονα.

Ξανά σε γιατρό και ξανά στα ίδια εισπνεόμενα και αντισταμινικά. Εξετάσεις αίματος μήπως βρούμε κάποια αλλεργία, αλλά όλες καθαρές.

Και ξαφνικά ακούς ότι σχεδόν όλα τα παιδάκια έχουν τέτοια προβλήματα. Μα τι γίνεται, τι σόι αλλεργίες είναι αυτές; Όλα τα παιδάκια με εισπνεόμενα και κορτιζονούχα; Κάτι δεν πάει καλά δεν μπορεί. Πριν μερικά χρόνια την λέξη αλλεργία δεν την άκουγες και φυσικά δεν άκουγες ούτε για εισπνεόμενα ούτε για κορτιζόνες σε παιδιά.

Τι φταίει τελικά; Η διατροφή μας, η ατμόσφαιρα, ο τρόπος ζωής μας; Και τελικά υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε;


24 Σεπτεμβρίου 2013

Μυστικά και ψέματα - μια ψεύτικη ζωή

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα...

Τελικά αυτό ήταν η παντρεμένη ζωή μου . Ψέματα, ψέματα , ψέματα . Το μόνο αληθινό που υπήρξε είναι το τζιτζίκι.Ακόμα και συναισθήματα , η αγάπη , τα όνειρα, όλη η κοινή πορεία  αρχίζουν πλέουν και ξεφτίζουν και να γκρεμίζονται όλα μέσα από μυστικά και από ψέματα που υπήρχαν τόσα χρόνια .

Ουδέν κρυπτόν από τον ήλιο ή καλύτερα ουδέν κρυπτόν από τον θάνατο.

Τελικά όπως φαίνεται ο θάνατος είναι πολύ περίεργο πράγμα.Εκτός από τη απώλεια έχει την ικανότητα να σου φανερώσει πράγματα καλά κρυμμένα που υπήρχαν στη ζωή του άλλου.

Μια δεύτερη ζωή καλά κρυμμένη αρχίζει και βγαίνει στην φόρα,ένας τρόπος ζωής που ήταν καλά κρυμμένος και καμουφλαρισμένος.

Το πρώτο μεγάλο σοκ ο θάνατος . Γι' αυτό δεν υπάρχει συζήτηση ,από μόνο του σε τσακίζει.Και αρχίζεις και ψάχνεις τι υπάρχει και πως προχωράς. Και ένα κουβάρι αρχίζει και ξετυλίγεται. Στην αρχή μαθαίνεις λίγα  πράγματα που ναι μεν δεν ήξερες , που είχαν αποσιωπηθεί αλλά που ευτυχώς δεν ήταν και πολύ σημαντικά ώστε να σου ανατρέψουν την ζωή. Τα προσπερνάς και λες απλώς ότι μικρά ψέματα ήταν, τα δικαιολογείς και πας παρακάτω.Ότι έγινε,έγινε.

Και προχωράς και παλεύεις και αρχίζεις και βάζεις σε μια τάξη την ζωή σου. Και σαν να αρχίζουν και πηγαίνουν όλα καλά και αρχίζεις και κάνεις όνειρα,και αρχίζεις και περιμένεις πράγματα,το μοιραίο ξαναχτυπά. 'Οχι όμως με την μορφή του θανάτου αλλά με αποκαλύψεις που με ένα μπαμ βγήκαν ξαφνικά στη φόρα.

Τα φιρμάνια με χρέη άρχισαν να έρχονται. Χρέη που  θεωρητικά δεν υπήρχαν, που όλα ήταν τακτοποιημένα, που όλα ήταν πληρωμένα. Και ανακαλύπτω ξαφνικά πως πολύ απλά "βγαίναν" λεφτά από το σπίτι και πηγαίναν που; Καλή ερώτηση. Μήπως να καλύψουν άλλα χρέη που ακόμα δεν ξέρω ή μήπως να τσοντάρουν σε άλλους ;( λες και εμάς μας τρέχαν από τα μπατζάκια μας). Το μόνα όπως φαίνεται  τακτοποιημένα ήταν τα καλά κρυμμένα μυστικά και τα ψέματα που κυριάρχησαν στην έγγαμη ζωή μου.

Όλα γκρεμίστηκαν μέσα σε μια στιγμή ανοίγοντας ένα φάκελο που πίστευα ότι θα ήταν για καλό αλλά τελικά εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι.Ένας φάκελος που είχε τη δύναμη να γκρεμίσει έναν γάμο - έστω και μετά θάνατον - και να ανατρέψει την εικόνα που είχα για το έτερον ήμισυ.

Γιατί άλλο να μην λες την αλήθεια για κάποια ζητήματα που και σε αυτή την περίπτωση είναι χοντρό θεματάκι και άλλο να λες ψέματα επί σειρά ετών για θέματα οικονομικά και για την δουλειά.

Όπως φαίνεται ο θάνατος ήταν μια καλή ευκαιρία για γνωρίσω ποιος πραγματικά ήταν ο άνθρωπος που παντρεύτηκα . Γιατί εξίσου ψεύτικα μπορεί να ήταν και συναισθήματα του για εμένα και γενικά ο γάμος μας. Ποιος μπορεί πλέον να με κάνει να πιστέψω το αντίθετο!


Εις αναμονή και άλλων αποκαλύψεων γιατί πλέον δεν έχω καμία αυταπάτη ότι θα υπάρξουν και άλλες αποκαλύψεις. Ένα νέο έργο,παλιάς παραγωγής, ξεκίνησε να προβάλεται.


12 Σεπτεμβρίου 2013

Λίγο ακόμα

Πόσες φορές δεν έχουμε πει όλοι μας αυτή την φράση.

"Λίγο ακόμα να κάτσω"
"Λίγο ακόμα και τελειώνω"
"Λίγο ακόμα να κοιμηθώ"

Λίγο ακόμα , λίγο ακόμα ,λίγο ακόμα αμάν.Αρχίζει και γίνεται βραχνάς γιατί δεν είναι το λίγο ακόμα αλλά το πολύ ακόμα που θέλουμε και εμείς και τα παιδιά.

Το ίδιο θέλει και η μαμά. Αρχίζει να βγαίνει λίγο σαν άνθρωπος και σαν γυναίκα και είναι με το ρολόι στο χέρι. Γιατί δεν μπορείς κυρία μου να μπαίνεις και να βγαίνεις ότι ώρα θέλεις στο σπίτι. Πρώτα πρέπει να πάρεις έγκριση και αφού την πάρεις να ενημερώσεις και τι ώρα θα γυρίσεις. Τι νόμισες ότι θέλεις κάνεις? Μάνα είσαι!!

Και εκεί είναι που αρχίζεις τα γαλλικά ,από μέσα σου γιατί δεν τολμάς να τα ξεστομίσεις, για τον ρόλο της μάνας.Άλλη πονεμένη συζήτηση.

Αφού καταφέρνεις να βγεις από την εξώπορτα ένα ουφφφφ σε κατακλύζει που  επιτέλους σαν άνθρωπος θα βγεις να πεις και δυο κουβέντες με ενήλικες και να χαλαρώσεις λίγο.Το ουφ όμως αυτό είναι εντελώς αγχωτικό. Γιατί στα γρήγορα ετοιμάζεσαι , ντύνεσαι ,στα γρήγορα να φύγεις , στα γρήγορα να επιστρέψεις.Και βέβαια δεν χαλαρώνεις και έτσι απλά. Το κινητό συνήθως σε πρώτη θέση μήπως και σε πάρουν τηλέφωνο και κατά διαστήματα κλεφτές ματιές  στο ρολόι μην ξεφύγεις στην ώρα. Και εκεί που το παίρνεις απόφαση ότι είσαι είσαι επιτέλους έξω και περνάς καλά πρέπει να φύγεις.
Και αρχίζεις και εσύ το "λίγο ακόμα", "πέντε λεπτά ακόμα και θα φύγω".

Και  βέβαια υπάρχουν και  τα βράδια που προσπαθώ να βάλω το τζιτζίκι για ύπνο για να σηκωθώ μετά να κάνω καμιά δουλειά. "Άντε λίγο ακόμα και θα κοιμηθεί , άντε λίγο ακόμα "
Όσο δε για τα βρυκολακιάσματά μας, τουτέστιν τις άγιες εκείνες ώρες που σε έχει πάρει ο γλυκός ύπνος το βράδυ και ξαφνικά ακούς το "μαμάααα" και δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια από την νύστα  και λες πάλι η έρμη η μάνα " πρέπει να σηκωθώ, μισό λεπτό , λίγο ακόμα"

Ή όταν χτυπάει το ξυπνητήρι το πρωί και συνήθως από την κούραση και την νύστα δεν ξέρεις που βρίσκεσαι και τι μέρα είναι και αρχίζεις " λίγο ακόμα και σηκώνομαι , πέντε λεπτά". Και εκείνα τα πέντε λεπτά λες και θα σου σώσουν την ζωή.'Ωσπου καταλαβαίνεις ότι έχει περάσει ένα τέταρτο και πετάγεσαι από κρεβάτι σαν ελατήριο γιατί έχεις αργήσει και τρέχεις πανικόβλητη.

Μάλλον όλο το άγχος συμπυκνώνεται μέσα σε αυτές τις δύο λεξούλες στο λίγο ακόμα που τουλάχιστον εμένα μου καθορίζουν τη ζωή.




4 Σεπτεμβρίου 2013

Αχ αυτός ο ύπνος # 2

Καλώς επιστρέψαμε από τις διακοπές μας όλα καλά και άγια που λένε. Οι διακοπές μας τέλειες ξεκουραστήκαμε ή μάλλον κουραστήκαμε αλλά ήταν ευχάριστη κούραση.

Στο διάστημα των διακοπών υπήρχε και ένα ευχάριστο "διάλειμμα" για την μαμά .3 ολόκληρες μέρες χωρίς το τζιτζίκι. Το πήρα απόφαση και είπα να τον αφήσω σε συγγενικό μου πρόσωπο για να ξεκουραστώ και να χαλαρώσω λίγο και εγώ .

Και ενώ μέχρι τότε είχε στρώσει ο ύπνος μας ,ναι δεν κάνω πλάκα είχε αρχίσει να κοιμάται ΌΛΟ το βράδυ, με το που γυρίσαμε από διακοπές άρχισε πάλι η τρέλα. Και τώρα ακόμα χειρότερα. Εκτός το ότι άρχισε να ξυπνάει πάλι 3 - 4 φορές το βράδυ τώρα με ψάχνει και με τρελή αγωνία. Και μόνιμα ή ατάκα στο στόμα " Μαμά δεν θα φύγεις!!' Την πρώτη βδομάδα που γυρίσαμε στο σπίτι ούτε για πλάκα να σηκωθώ από το κρεβάτι , πεταγόταν και αυτός . Και να το κλάμα και ο οδυρμός. Δεν κοιμόταν με τίποτα αν δεν κοιμόμουν και εγώ μαζί του.

Νευράκια τσαταλάκια εγώ. Τι αγκαλιές , τι φιλιά , να προσπαθώ να τον καθησυχάσω ότι δεν θα φύγω , τίποτα. Ύπνος μαζί. Αφού άρχισα να βλαστημάω την ώρα και την στιγμή που τον άφησα. Και είμαστε και συνέχεια μαζί . Ακόμα και για κατούρημα μαζί πάμε.

Όταν ξέρει ότι δεν είμαι μαζί του  όλα είναι μια χαρά. Έτσι και είμαι όμως εγώ ,μόνο εμένα και κανέναν άλλον και συνέχεια να ρωτάει  αν θα φύγω , και να μην φύγω. 

Ειλικρινά δεν ξέρω αν θα πρέπει να έχω λίγο παραπάνω το νου μου ή αν θα πρέπει να κάνω κάτι . Παιδαγωγός μου είπε πως καλά θα είναι να τον αφήνω πιο συχνά για να μην "κολλήσει" και άλλο και θα είναι πιο δύσκολα τα πράματα. Αλλά που να το αφήνω πιο συχνά που δεν τον κρατάει κανείς;

"Όπως φαίνεται " τα θεματάκια " μας καλά κρατούν. Ευελπιστώ τώρα που ξεκινήσαμε πάλι τον παιδικό να ξαναβρούμε τους ρυθμούς μας . 2,5 χρόνια όμως χωρίς φυσιολογικό ύπνο νομίζω παραπάει. Και μην μου πείτε πως έτσι είναι οι μαμάδες.Γιατί όταν ακούω από μαμάδες ότι τα δικά τους κοιμούνται σερί το βράδυ αναρωτιέμαι μήπως έχω βγάλει κανένα βρικολάκι. Άνθρωπος της νύχτας όπως εγώ και ο μπαμπάς του τι περίμενα δηλαδή;

Ναι ξέρω θα περάσει μέχρι να πάει φαντάρος θα κοιμάται το βράδυ , υπομονή και θα στρώσει αλλά αμάν πια.Μήπως έχετε καμιά λύση;


28 Αυγούστου 2013

Επιστροφή στην βάση μας

Τέλος οι καλοκαιρινές διακοπές και επιστροφή στη βάση μας να προσπαθούμε να συντονιστούμε αλλά που!! Το μυαλό συνεχίζει ακόμα να διακοπάρει και να νοσταλγεί όμορφες και ξένοιαστες στιγμές.

Φέτος δεν μπορώ να πω τίποτα έκανα διακοπές ατελείωτες που λένε. Επί 3 βδομάδες πήγαινα και ερχόμουν , μπόλικο χιλιόμετρο - αν δεν κάνω εγώ χιλιόμετρα δεν το ευχαριστιέμαι - πολύ θάλασσα και καλή παρέα. Μέχρι που κατάφερα και  ξέκλεψα και 3 μέρες μόνη  χωρίς το τζιτζίκι έτσι για να πάρω λίγο τα πάνω μου.

Όλο αυτό το διάστημα το τζιτζίκι με εξέπληξε ευχάριστα. Τύπος και υπογραμμός , κύριος. Ούτε γκρίνιες ούτε τίποτα . Προσαρμοζόταν απίστευτα όπου και αν πηγαίναμε και πιστέψτε με γυρίσαμε πολύ. Απίστευτη προσαρμοστικότητα. Τα ταξίδια και οι βόλτες είναι στο αίμα του, από που να πήρε άραγε;

Το μόνο κακό είναι πως ενώ είχε αρχίσει να κοιμάται όλο το βράδυ - ο μεγάλος καημός του ύπνου- με το που τον άφησα 3 μέρες επιστρέψαμε πάλι στα παλιά καλά να ξυπνάμε και να έχει και φοβία ότι θα φύγω και θα με χάσει. Που θα πάει όμως θα ξαναστρώσει.
 
Οι φετινές καλοκαιρινές διακοπές ήταν απρόσμενα όμορφες .Με πολύ γέλιο,χαλαρά και αρκετή κούραση μπορώ να πω από τα ξενύχτια - βάζεις τα παιδιά για ύπνο και εσύ συνεχίζεις - και ευτυχώς καλή παρέα. Όμως όλα τα καλά έχουν και τέλος και τώρα τα κεφάλια μέσα. Εγώ ξεκίνησα την δουλειά και από βδομάδα και ο μικρός ξεκινάει παιδικό και όλα θα ξαναβρούνε τον ρυθμό τους.

Τώρα μένει μια γλυκιά μελαγχολία για όσο καλά περάσαμε, μια κρυφή προσδοκία για να έρθουν και άλλες όμορφες στιγμές και ένας μικρός καημός για στιγμές που πέρασαν και δεν θα ξαναέρθουν.

Καλώς επιστρέψαμε και καλό ξεκίνημα σε όλους.

Υ.Γ Δυστυχώς η φωτογραφική μηχανή απεβίωσε και αρνείται πεισματικά να ανοίξει. ( Άρχισαν τα στραβά)


29 Ιουλίου 2013

Ένας χρόνος μετά

Ένας χρόνος μετά! Τι περίεργο. Ένας χρόνος χωρίς εκείνον, χωρίς τα κοινά μας όνειρα, χωρίς την ζωή ΜΑΣ.
Όλα τόσο διαφορετικά .
Πριν ένα χρόνο ξημερώματα χτύπησε το τηλέφωνο.Ήρθαν τα πάνω κάτω και εγώ κοκαλωμένη να προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε και πως συνεχίζω. Βρίζοντας και καταριώντας την μοίρα και με ένα θυμό που ακόμα και σήμερα υπάρχει κάπου μέσα μου.

Πέρασε κόσμος και κοσμάκης εκείνο το διάστημα για να με στηρίξουν, να μου συμπαρασταθούν γιατί έτσι έπρεπε , γιατί απλώς τον ήξεραν και αυτόν και εμένα ,γιατί δεν το πίστευαν . Κάθε καρυδιάς καρύδι εμφανίστηκε εκείνο το διάστημα και όπως ήρθαν οι περισσότεροι έφυγαν.

Και έμεινα μόνη να παλεύω , να χτυπιέμαι , να καταρρέω. Μια περίοδος μαύρη με πολλές μαύρες σκέψεις που ακόμα και τώρα τρέμω  ότι κάποτε σκέφτηκα τέτοια πράγματα. Έπεσα πολύ χαμηλά βρήκα πάτο και έσφιξα τα δόντια μου και ξανασηκώθηκα. Σκύλιασα και είπα πως δεν θα κάνω το χατήρι σε αυτόν που έπαιξε με τη ζωή μου και την έκανε σκατά. ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΖΉΣΩ και το πήρα χαμπάρι ευτυχώς για μένα νωρίς.

Βέβαια σε πολλούς δεν χτύπησε και πολύ καλά αλλά έχω έχω άλλα σχέδια για μένα.
Βίωσα και συνεχίζω να βιώνω στο πετσί μου όλα τα καλά της χηρείας και του μονογονέα από τον ρατσισμό μέχρι της τρέλα του ελληνικού κράτους .

Μέσα σε αυτόν τον χρόνο όμως γνώρισα νέους ανθρώπους και κάποιοι είναι πλέον φίλοι με όλη την σημασία της λέξεως κάποιοι αποδείχτηκαν φίλοι και κάποιοι άλλοι αποδείχτηκαν λίγοι. Γνώρισα μια νέα Αντιγόνη και πόσο μεγάλη διάθεση για ζωή έχω , πόσο σκληρή μπορώ να είμαι - αυτό δεν είναι πάντα καλό - και τελευταία συνειδητοποίησα πόσο αισιόδοξη είμαι και αυτό το χρωστάω σε έναν άνθρωπο που χαμογελάει συνέχεια παρά τα όσα του έτυχαν. Ναι για σένα το λέω!!!

Ένας χρόνος μετά με στήριγμα το τζιτζίκι μου που αν δεν υπήρχε δεν ξέρω τι θα έκανα και εγώ, συνεχίζουμε να προχωράμε και κοιτάμε μπροστά.

Ένας κύκλος έκλεισε και τυπικά και έχει ανοίξει η πόρτα για έναν νέο. Ξέρω ότι τα πράγματα δεν θα είναι ρόδινα αλλά δεν με πειράζει εγώ προχωράω με άλλη διάθεση. Είμαι σίγουρη ότι σε πολλούς δεν θα αρέσει γιατί είναι νωρίς , γιατί δεν πρέπει γιατί , γιατί ,γιατί.....
Αλλά τι να κάνουμε "σε όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε".

Η ζωή τρέχει και μαζί της θα τρέξω και εγώ.



19 Ιουλίου 2013

Ένα διαφορετικό Σάββατο

Το Σάββατο που πέρασε ήταν πολύ διαφορετικό από τα υπόλοιπα.
Όπως έχω πει η μαμά βρίσκεται σε τρελή φάση ή μάλλον σε φάση που ξαναξεκινάω και έχω διάθεση για νέα πράγματα.

Έτσι λοιπόν δεν θα μπορούσα να αντισταθώ στην πρόταση να πάω στην 10η μοτοσυγκέντρωση που οργάνωσε ο μοτοσικλετικός όμιλος Σοχού μαζί με μοτοσυκλετιστές της Βορείου Ελλάδος. Καλά διαβάσατε συγκέντρωση μοτοσικλετιστών. Μέχρι εκεί έφτασε η χάρη μου!!!
Όπως έχω ξαναπεί δεν είμαι και η πιο συμβατική μαμά του κόσμου και με την ταχύτητα και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό  έχω μια ιδιαίτερη σχέση.

Η συγκέντρωση ήταν για τις 5 το απόγευμα στον Λευκό Πύργο αλλά ως γνωστόν σε τέτοιες συγκεντρώσεις κανείς ποτέ δεν είναι στην ώρα του.





Το πρόγραμμα  είχε πορεία από τον Λευκό Πύργο με συνοδεία αστυνομίας παρακαλώ μέχρι τον Σοχό. Φανταστείτε έναν κακό χαμό από μοτοσυκλέτες να διασχίζουν την Τσιμισκή και στην συνέχεια την Εγνατία.




Προσωπικά πέρασα υπέροχα , είχα πολύ καιρό να περάσω τόσο ωραία και ξένοιαστα και ειδικά χωρίς τον μικρό που παρεμπιπτόντως μου έκανε την χάρη και ήταν πολύ ήσυχος με τους παππούδες στο σπίτι.

Και βέβαια το επισημαίνω ότι όλα γίνονται με ασφάλεια. Δηλαδή απαραίτητα κράνος χωρίς αυτό δεν ανεβαίνουμε σε μηχανή.



Απαραίτητο επίσης μπουφάν γιατί εκτός από το κρύο το βράδυ - είχε ψοφόκρυο στον Σοχό - σε προστατεύει και από πάσης φύσεως ζωντανά που θα πέσουν επάνω σου.
Και να ψιλοκράξω λίγο που πας βρε μαντάμ με το σορτσάκι και την παντόφλα πάνω στην μηχανή;

Ήταν μια πολύ ωραία βραδιά που συνοδεύτηκε με μουσική στο στάδιο του Σοχού,  σουβλάκι και μπυρίτσες - βέβαια όταν οδηγούμε δεν πίνουμε .

Το λέω ακόμα για μια φορά. Δεν χρειάζεται να είμαστε προκατειλημμένοι - αναφέρομαι κυρίως στις μαμάδες που είμαστε λίγο φοβικές - με τον μηχανοκίνητα σπορ είτε αυτό είναι αυτοκίνητο είτε μηχανή ΕΦΌΣΟΝ τηρούνται όλα τα μέτρα ασφαλείας.

Άντε και καλές μας βόλτες.


11 Ιουλίου 2013

Στιγμές

Οι μέρες , οι μήνες , τα χρόνια περνάνε και όλα γύρω μας αλλάζουν μερικές φορές βίαια και γρήγορα και άλλες φορές οι αλλαγές είναι ανεπαίσθητες σαν να μην αλλάζει τίποτα.

Ο κόσμος όλος το παιδί, και μέσα από το παιδί τις περισσότερες φορές αντιλαμβάνομαι ότι ο χρόνος κυλάει και κυλάει γρήγορα.Η ζωή προχωράει και δεν περιμένει κανέναν. Είναι μέρες που τον παρατηρώ και λέω ότι άλλο παιδί είναι σήμερα λες και μεγάλωσε ξαφνικά μέσα σε ένα βράδυ.

Πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ανυπομονώ να μεγαλώσει το τζιτζίκι ειδικά όταν ήταν πολύ μικρούλης και δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Προσπαθώ να φανταστώ πώς θα είναι μετά από 3 , 5 , 8 μήνες μετά από 1 χρόνο και ούτω κάθε εξής. Πως θα είναι όταν μεγαλώσει , σαν χαρακτήρας , οι σχέση μου μαζί του και άλλα τέτοια μεταφυσικά. Και σίγουρα όταν μεγαλώσουμε αρκετά τότε η διχασμένη προσωπικότητα της μάνας θα ονειροπολεί στιγμές που ήταν μικρούλης , που άρχισε να περπατά, να μιλά, που μου έπιανε το χέρι για να περπατήσουμε.

Και τι καταφέρνουμε; Χάνουμε τις στιγμές. Εκείνες τις στιγμές τις μικρές που κάνουν την ζωή όμορφη και δημιουργούν αναμνήσεις. Τις στιγμές εκείνες που λες ότι η ζωή αν και σκατά είναι όμορφη ακριβώς γι αυτές τις λίγες στιγμές.

Ο χρόνος όμως δεν περνάει μόνο πάνω από τα παιδιά. Περνάει και από πάνω μας. 'Αλλες φορές σαρωτικός τόσο που να μην με αναγνωρίζω όταν κοιτιέμαι στον καθρέφτη και άλλες φορές τόσο  αργά και βασανιστικά .'Ενα είναι το σίγουρο ότι μεγαλώνω και εγώ και αλλάζω.

Δεν με έχει πιάσει ηλιακό σύνδρομο - αχ είμαι μεγάλη και τι κάνω και άλλα τέτοια -  απλώς και εγώ μεγαλώνω και αλλάζω. Εμφανισιακά , συναισθηματικά, όλα μαζί .Τις περισσότερες φορές δεν μας παρατηρούμε - είμαστε απορροφημένοι με παιδιά και με το τρέξιμο της καθημερινότητας.Και όμως  αλλαγές γίνονται κάθε μέρα και τις χάνουμε. Χάνουμε ζωή και δική μας και με τα παιδιά μας.Χάνουμε στιγμές και το μόνο που απομένει στην καθημερινότητα είναι ένας αναστεναγμός και ένα ψυχοπλάκωμα. Και στο τέλος της ημέρας μένει μια κούραση εκνευριστική.

Κάθε μέρα έχουμε να περιμένουμε και κάτι καινούριο, είτε καλό είτε κακό. Προσπαθούμε να το χαρούμε, να το σβήσουμε, να το αλλάξουμε αλλά ότι και να κάνουμε πρέπει να το ζήσουμε. Ζούμε και μεγαλώνουμε. Μεγαλώνουμε και ζούμε με χιλιάδες στιγμές.

Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων ,οι στιγμές μας.




2 Ιουλίου 2013

Η μαμά αρχίζει να γίνεται γυναίκα

Λοιπόν ήρθε η ώρα μου όπως φαίνεται.Ο διακόπτης είναι πάλι στη θέση On. Έχω τρελή διάθεση , γελάω , τραγουδάω , χορεύω ( προς στιγμή μόνο μέσα στο σπίτι μην με περάσουν και για τρελή).
Έτσι ξαφνικά ένα ωραίο πρωινό ξύπνησα με εντελώς άλλη διάθεση βάζοντας πίσω ότι στραβό ανάποδο έχει γίνει όλο αυτόν τον χρόνο. Και η πρώτη σκέψη είναι ότι πλέον ξαναζώ , ξαναρχίζω.

Δεν ξέρω τι έγινε ή πως έγινε και γιατί έγινε τώρα αλλά το μυαλό μου πλέον βγήκε από τη φάση χήρα και είναι πλέον στη φάση γυναίκα.Και εδώ αρχίζει το πολύ ωραίο. Ξαφνικά θυμήθηκα ότι είμαι γυναίκα και πρέπει να με προσέχω και πολύ μάλιστα.

Είναι  2,5 χρόνια που είμαι μαμά και όπως όλες οι μαμάδες του κόσμου προτεραιότητα μας είναι το παιδί , το νοικοκυριό και όλα όσα μας κάνουν να είμαστε πολλές φορές υστερικές από το άγχος , την κούραση και την πίεση.Ξεχνάμε την γυναικεία φύση μας και επικεντρωνόμαστε στις ανάγκες των άλλων. Και ξαφνικά ξυπνάμε ένα πρωί κοιτιώμαστε στο καθρέφτη και δεν αναγνωρίζουμε ποιες είμαστε. Τις περισσότερες φορές ατημέλητες , με τρελό μαλλί και κάτι μαύρους κύκλους που φτάνουν μέχρι το πάτωμα από την αϋπνία και την κούραση και αναρωτιόμαστε ποια είναι αυτή απέναντί μας.

Πως είναι δυνατόν η μητρότητα αυτό το υπέρτατο δώρο που σχεδόν όλες οι γυναίκες προσπαθούν να το έχουν να σε φτάνει σε αυτό το σημείο; Πως γίνεται και ξεχνάμε ή μάλλον να παρατάμε τον εαυτό μας στο όνομα της μητρότητας και της συζυγικής ζωής;

Δεν ζω σε άλλον πλανήτη είμαι μητέρα, εργαζόμενη και μόνη. Αλλά πάνω από όλα είμαι γυναίκα και πλέον σκοπεύω να διεκδικήσω ξανά αυτόν τον ρόλο.Βαρέθηκα να είμαι στην μιζέρια και να κοιτιέμαι στον καθρέφτη και να μην με αναγνωρίζω.Δεν είμαι αυτή εγώ , δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω και το βασικότερο θέλω να το αλλάξω και θα το αλλάξω. Ναι, υπάρχουν προβλήματα που δεν έχω λύσεις ακόμα και κάθε μέρα τα βλέπω μπροστά μου αλλά πλέον τα βλέπω με άλλο μάτι. Ποιος άνθρωπος δεν έχει προβλήματα; Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε με περισσότερα ή λιγότερα προβλήματα.

Καλή η μητρότητα και ο έρωτας, γιατί για έρωτα μιλάμε με το παιδί, αλλά τζιτζίκι μου όλα και όλα.Η μαμά είναι και γυναίκα πρέπει να αναστηλωθεί, τελεία και παύλα.Κουράστηκα να ασχολούμαι μόνο με σένα.Θέλω να μπορώ να κοιτιέμαι στο καθρέφτη και να με θαυμάζω - είμαι και ψώνιο και μου αρέσει, πως να το κάνουμε!

Τόσος μεγάλος είναι ο ενθουσιασμός μου που την μία στιγμή είμαι για βόλτα και την άλλη στιγμή είναι μέσα σε ινστιτούτο αισθητικής και είμαι και 100 χιλιόμετρα εκτός σπιτιού ( βλέπετε δεν έχω κανέναν να μου κρατήσει το παιδί εντός περιοχής οπότε και εγώ ξενιτεύομαι.)

Όπως φαίνεται και το τζιτζίκι μου όχι απλώς "συμφωνεί" με αυτήν την αλλαγή της μαμάς αλλά χαίρεται . Έχει αλλάξει και η δικιά του ψυχολογία. Μάλλον και ο ίδιος ως αντρούλης δεν θέλει να βλέπει την μαμά σε χάλια . Όταν η μαμά είναι καλά είναι και το παιδί έτσι δεν είναι;

Τελικά καλή μητρότητα αλλά ακόμα καλύτερη είναι η διάθεση της μαμάς που καλώς ή κακώς πρέπει να έχει ηθικόν ακμαιότατον. Ακόμα καλύτερα η μαμά  πρέπει να είναι γυναίκα και κάποιες φορές ίσως να πρέπει να είναι πρώτα γυναίκα και μετά μαμά.


19 Ιουνίου 2013

Σε πρώτο πληθυντικό

Ώρα για λίγη γραμματική. Καλά μην τρομάζετε  δεν θα γίνω και Μπαμπινιώτης.
Λοιπόν το πρώτο πληθυντικό είναι το" εμείς". Κάνουμε , τρέχουμε , μαγειρεύουμε , αρρωσταίνουμε και πάει λέγοντας.

Μιλάω στον πρώτο πληθυντικό χωρίς να το έχω αντιληφθεί μέχρι πρόσφατα που ένας γνωστός μου το είπε.Και είχε δίκιο. Ότι και να κάνω ότι και να πω έχει μέσα το "εμείς".Το τζιτζίκι έχει γίνει η προέκταση του εαυτού μου.

Η ζωή μου όλη είναι το παιδί μου.Χωρίς να έχω πάθει - ακόμα καμιά παράκρουση έτσι νομίζω - δεν υπάρχει το "εγώ" σχεδόν πουθενά. Να σηκωθούμε το πρωί , να φάμε, να ντυθούμε ,να πάει ο καθένας μας στην δουλειά του - το τζιτζίκι στο σχολείο και εγώ στη δουλειά, να βρεθούμε το απόγευμα για να παίξουμε , να κάνουμε μπάνιο, να κοιμηθούμε.

Ακούγεται πολύ ενοχλητικό αλλά μέχρι πριν από μερικές μέρες δεν υπήρχε αυτός ο διαχωρισμός στο μυαλό μου. Από την στιγμή όμως που αντιλήφθηκα το πρώτο πληθυντικό σαν κάτι να με ταρακούνησε. Mε πιάνω στο αυτοκίνητο όταν είμαι μόνη να κοιτάω ή να μουρμουρίζω αυτά που θέλει το τζιτζίκι " Να ένα κόκκινο λεωφορείο, να εκείνο , να το άλλο". Δεύτερη φύση εντελώς. Και αρχίζω και αναρωτιέμαι μήπως η ανάγκη για πρώτο πληθυντικό τελικά δεν τόσο του παιδιού αλλά δική μου.

Ως ένα σημείο φαντάζομαι όλες οι μαμάδες είναι αυτοκόλλητες με τα παιδιά τους. Είναι κάτι φυσιολογικό. Από τη στιγμή που έρχεται στην ζωή αυτό το νέο πλάσμα  λες και έχει βάλει στόχο να σου ανατρέψει όλο το σύμπαν. Είσαι μόνιμα εκεί να προσπαθείς γι' αυτό, να του δώσεις την ασφάλεια και την σιγουριά , την αγάπη σου, την αγκαλιά σου και φυσικά να το ταΐσεις , να το ποτίσεις , να του μάθεις να λειτουργεί και άλλα τόσα απλά και καθημερινά.

Υπάρχει όμως διαχωρισμός του "εμείς" από το "εγώ"? Τελειώνει κάπου ή καλύτερα πρέπει κάπου να τελειώσει ή έστω να μην είναι τόσο έντονο? Ως γονείς ,και στην δική μου περίπτωση ως μονογονέας που λειτουργώ και σαν μπαμπάς, είμαστε εκεί 25 ώρες το εικοσιτετράωρο  για να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας με το καλύτερο δυνατό τρόπο  όπως το αντιλαμβάνεται ο κάθε γονιός .Όλο αυτό όμως είναι εντελώς εξαντλητικό και είναι σαν μια ρουφήχτρα που σου ρουφάει την ενέργεια αλλά δια μαγείας όλοι εφευρίσκουμε τρόπους και έχουμε και άλλα αποθέματα.Αλλά πόσο μας αρέσει;
Αγκωμαχάμε πολλές φορές για αυτό το "εμείς" χωρίς όμως να δίνουμε λίγο χώρο στο "εγώ"

Ποια είναι όμως εκείνη η στιγμή που μια μητέρα πρέπει να αρχίσει να βρίσκει τις ισορροπίες της; (Όλες οι μαμάδες είμαστε ανισόρροπες από την στιγμή που φέρνουμε στο κόσμο το παιδί και η προτεραιότητά μας είναι αυτό και τα υπόλοιπα πάνε στον βρόντο).

Πότε πρέπει ή καλό είναι να αρχίσουμε σαν άνθρωποι και σαν γυναίκες να αφήνουμε το "εμείς" και να πάμε στο "εγώ";

Σίγουρα δεν νομίζω ότι ποτέ μια μητέρα  "απεξαρτιέται" εντελώς από το παιδί της. Άλλα μήπως στη δική μου περίπτωση έχει παραγίνει το κακό;

Μήπως όλη αυτή η φάση της μητρότητας και της χηρείας είναι ένα καλό άλλοθι για μένα για να μην πάω παρακάτω; Μήπως έχω βαλτώσει σε μια κατάσταση και έχω αγκιστρωθεί στο παιδί δηλαδή στο "εμείς"; Και μήπως τελικά το πρώτο πληθυντικό απλώς μου δίνει εμένα την ασφάλεια και τη σιγουριά;

Απλώς μερικές σκέψεις .

12 Ιουνίου 2013

Βιβλίο - βόλτες

Κυριακή πρωί ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για βόλτα. Και τι καλύτερο από μια βόλτα στην έκθεση βιβλίου ή καλύτερα φεστιβάλ βιβλίου η οποία φέτος δεν γίνεται όπως κάθε χρόνο στην παραλία αλλά στο άγαλμα του Βενιζέλου.




'Αλλο που δεν ήθελε και ο τζίτζικας για βόλτα και για αγορές. Δεν είχε και πολύ κόσμο Κυριακή πρωί και ντάλα ο ήλιος, φυσικό ήταν.




Το τζιτζίκι είχε "άγριες διαθέσεις " και ξεπαράδιασε την μαμά κανονικότατα με τα βιβλία που αγοράσαμε.Η μαμά φυσικά στην απ'έξω γιατί εκτός του ότι δεν έμεινε φράγκο άλλα και που να βρεις χρόνο και διάθεση για διάβασμα - αυτό πρέπει να το δουλέψω λίγο.

Και μετά την βόλτα να μην φάμε και ένα παγωτάκι στο πάρκο; Το τζιτζίκι όμως έβλεπε τα πουλιά και το μυαλό του πως θα κατέβει από το καρότσι για να κυνηγήσει τα πουλιά.



Σε χλωρό κλαρί δεν τα άφησε.







Ευτυχώς ο μικρός φαίνεται ότι έχει έναν έρωτα με τα βιβλία. Αισίως έχουμε φτάσει τα 24 βιβλία και ήρθε η ώρα μας να πάρουμε μια βιβλιοθήκη για το δωμάτιο του μικρού.Κάθε βράδυ πρέπει να διαβάσουμε 4-5 βιβλία πριν κοιμηθούμε. Με τον ρυθμό που πάμε με τα βιβλία θα πρέπει να κάνω ένα δωμάτιο βιβλιοθήκη. Αυτό βέβαια είναι το όνειρο της μαμάς - ευσεβείς πόθοι!!!

Είναι λίγο ακριβό σπορ τελικά τα βιβλία αλλά καλύτερα να αγοράζω βιβλία παρά να αγοράζω συνέχεια αυτοκινητάκια και πάσης φύσεως παιχνίδια που στην τελική τα βαριέται και εύκολα.




4 Ιουνίου 2013

Μιλώντας για τον θάνατο στο παιδί

Ήρθε η ώρα η δύσκολή για την μανούλα ή μάλλον η στιγμή εκείνη που δεν ξέρεις τι να πεις.
Πριν από ενάμιση μήνα χοντρικά είχα σκεφτεί να πάρω ένα βιβλίο για το τζιτζίκι που να είχε θέμα το θάνατο για να αρχίσουμε να εξοικειωνόμαστε με το θέμα - όσο μπορεί ένα παιδί.
Με το που του διάβασα το βιβλίο σαν να στεναχωρήθηκε , σαν να θύμωσε , σαν να εκνευρίστηκε κάτι από όλα. Και εκεί που είχε αρχίσει να κοιμάται στο κρεβάτι του τσουπ πάλι πίσω με την μαμά και βέβαια το συγκεκριμέρνο βιβλίο ούτε να το δει. Όταν τον ρωτούσα αν θέλει να το διαβάσουμε φώναζε όχιιιιιιι.

Τα alert της μαμάς άρχισαν να αναβοσβήνουν. Ήρθε η ώρα να κάνω μια καλή συζήτηση με παιδοψυχολόγο.Το ραντεβού ορίστηκε και αρχίσαμε την συζήτηση. Η συζήτηση εκτός από τις γενικές πληροφορίες στράφηκε σε μένα. Πως είμαι , τι κάνω, πως το αντιμετωπίζω, κανονική ψυχανάλυση. Το συμπέρασμα ήταν ότι εγώ έχω το θέμα και όχι ο μικρός. Όπως χαρακτηριστικά είπε η παιδοψυχολόγος νομίζω ότι προχωράω αλλά στην ουσία εγώ είμαι στάσιμη και προχωράνε οι άλλοι.Σαν να υπάρχει ένα δωμάτιο στο σπίτι το οποίο είναι βρώμικο και ακατάστατο και απλά έχω κλείσει την πόρτα και δεν μπαίνω καθόλου. Αυτό το δωμάτιο πρέπει σιγά σιγά να το καθαρίσω και να το τακτοποιώ.

Έλα όμως που είναι πολύ δύσκολο για μένα!! Όσο και αν φαίνομαι ότι είμαι σχετικά καλά και τα καταφέρνω όσο σκληρή και αν είμαι τελικά τα φαινόμενα απατούν. Κοινώς έχω τα μαύρα μου τα χάλια.
Θα μου πείτε δεν το ήξερες; Πίστευα ότι είχα αρχίσει να προχωράω αλλά όπως φαίνεται είμαι στάσιμη.
Αν εγώ δεν προχωρήσω σίγουρα δεν μπορεί και το παιδί να αποδεχτεί την κατάσταση. Γιατί ο μικρός κατά κάποιον τρόπο ξέρει ότι κάτι συμβαίνει , τα παιδιά δεν είναι χαζά. Εμένα όμως με έπιανε κρύος ιδρώτας μόνο στο άκουσμα της λέξης "μπαμπά".
- Πρέπει να σπάσεις να μιλήσεις στο παιδί για να προχωρήσετε και οι δύο. Και κακώς τόσο καιρό δεν έκανες κάποια συζήτηση.πρέπει να πεις στο παιδί ότι ο μπαμπάς πέθανε , ότι δεν θα ξανάρθει αλλά σας αγαπούσε. Αν θα το σχετίσεις θρησκευτικά ή όχι είναι επιλογή σου. Αλλά προσοχή μην του πεις ότι είναι εκεί ψηλά και μας βλέπει γιατί αργότερα όταν θα κάνει κάποια ζαβολιά μπορεί να ψάχνει να δει αν ο μπαμπάς τον είδε. Τάδε έφη παιδοψυχολόγος


Μα τόσο καιρό αυτό που προσπαθούσα ήταν να είμαι σκληρή για να μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και τώρα πρέπει να σπάσω; Πως θα γίνει αυτό;
Κρύος ιδρώτας με έπιασε και για μέρες είχα μόνιμα χέρια ιδρωμένα και τρελό άγχος.
Πρέπει να βρω την αφορμή , πρέπει να βρω την αφορμή  αυτό σκεφτόμουν συνέχεια γιατί είμαι και άνθρωπος που θέλω να λύνω τα προβλήματα όχι να τα διαιωνίζω.

Η αφορμή δεν άργησε μάλλον το τζιτζίκι κατάλαβε ότι ήθελα να του μιλήσω και ένα πρωί εκεί που μαγειρεύαμε άρχισα να φωνάζω τον μπαμπά μου. Αρχίζει τότε και το τζιτζίκι να φωνάζει "μπαμπά μπαμπά" .
Εδώ είμαστε σκέφτηκα.
-Που είναι παιδί μου ο μπαμπάς;
-Εκεί και μου δείχνει την φωτογραφία.
Και αρχίσαμε να μιλάμε. Βέβαια σχετικά γρήγορα με έκοψε και άρχισε να μιλάει για καρότα και πατάτες.
Η πρώτη αντίδραση , η άρνηση.

-Είναι πολύ φυσιολογικό θα έρθει τώρα μόνος του και θα ζητήσει να μιλήσετε. Και μακάρι να βγάλει αντίδραση, νεύρα, φόβο οτιδήποτε να μην τα κρατάει μέσα του.

Από εκείνη την μέρα είναι όλο αγκαλιές και φιλιά και όταν λέμε αγκαλιές κεφαλοκλείδωμα κανονικό και συνέχεια με φωνάζει μανούλα , μαμάκα αν δεν με βλέπει. Φόβος μην με χάσει.

Προχωράμε πάντως, αρχίσαμε να διαβάζουμε και πάλι το βιβλίο που έχει σχέση με θάνατο.Φαίνεται λίγο πιο ήρεμος αλλά ο φόβος να μην με χάσει είναι εκεί.Το βράδυ κοιμόμαστε αγκαλιά και δυστυχώς τελευταία όταν κοιμάται τινάζει τα χέρια και πόδια του - στρες.

Κατά διαστήματα μιλάμε για τον μπαμπά - εγώ πλέον πιο ήρεμη και μπορώ να μιλήσω και μου βγαίνει να κλάψω και μπροστά του.

Τελικά το δύσκολο κομμάτι ήμουν εγώ. Τώρα στην πορεία τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, άγνωστο.
Εδώ είμαστε να το αντιμετωπίσουμε.


27 Μαΐου 2013

Ιστορίες θανατικής τρέλας

Όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε βιώσει λίγο πολύ την τρέλα που επικρατεί στον δημόσιο τομέα. Εγώ ήμουν από τις τυχερούς που είχα μόνο ακούσει. Αλλά ήρθε και μένα η ώρα μου να το νιώσω στο πετσί μου τι εστί βερίκοκο.

Πριν από 10μήνες ως γνωστόν σκοτώθηκε ο άντρας μου και από εκεί αρχίζει το γελίον του θέματος με την ελληνική γραφειοκρατία. Καταρχήν το λέω ότι  χωρίς δικηγόρο και λογιστή μην επιχειρήσετε να τελειώσετε θέματα που έχουν να κάνουν με εφορία , κληρομικά και ότι άλλο προκύψει.

Από τις πρώτες κουλές ερωτήσεις που άκουσα " Πόσες ληξιαρχικές πράξεις θανάτου να βγάλω; " με ρωτάει ο εργολάβος κηδειών κοινώς ο νεκροθάφτης και με το δικό μου το αφελέστατο μυαλό αναρωτιόμουν τι σόι ερώτηση είναι αυτή. Δεν μου φτάνουν όλα τα υπόλοιπα ασχολούμαστε και με κωλόχαρτα Πόσες δηλαδή να χρειάζομαι 3 - 4 δεν θα φτάσουν;
Όχι δεν φτάνουν πιστέψτε με.Ευτυχώς η δικηγόρος μου μου είπε να βγάλω 7 - 8 που πάλι δεν φτάνουν. Μέχρι τώρα χρειάστηκα 11 ληξιαρχικές πράξεις θανάτου , σαν τα μαρουλόφυλλα τις μοιράζω.

Και αρχίζει από εδώ η μεγάλη τρέλα με ασφαλιστικά ταμεία , εφορία κλπ. Καταρχήν έπρεπε να αποδείξω ότι εγώ είμαι εγώ , η γυναίκα του θανόντος. Μακάβριο ε ;
Έχουμε και λέμε επομένως.Εκτός από την ταυτότητα και την ληξιαρχική πράξη θανάτου στην οποία είναι γραμμένα τα στοιχεία μου έπρεπε να βγάλω από τον δήμο πιστοποιητικό πλησιέστερων συγγενών ότι εγώ είμαι η γυναίκα του ,ο πλησιέστερος συγγενής. Και αυτό βέβαια 5 - 6 αντίγραφα.Αλλά θέλαμε και άλλα.
Πως αποδεικνύεις ότι δεν χώρισες; Πας στο πρωτοδικείο και παίρνεις πιστοποιητικό μη λύσης γάμου και αυτό 5- 6 αντίγραφα. Και μια και πας στο πρωτοδικείο βγάλε και ένα πιστοποιητικό περί μη δημοσίευσης διαθήκης ότι δεν υπάρχει διαθήκη δηλαδή.

Και ξεκινάς τις βόλτες στις δημόσιες υπηρεσίες για τους ενημερώσεις ότι ο άντρας σου πέθανε. Άι σιχτίρ.!!

Και αρχίζει το γελίον του πράγματος με την εφορία.Πάω η καλή σου στην εφορία ως νομοταγής πολίτης να δηλώσω το μοιραίο.Διάλογος με εφοριακό.

- Καλημέρα θα ήθελα να δηλώσω θάνατο.
- Έχετε όλα τα χαρτιά;
Της δίνω τα χαρτιά. Όλα στην εντέλεια.
-Ναι αλλά δεν έχετε συμπληρώσει με πιο ΑΦΜ σχετίζεται το ΑΦΜ του άντρα σας.
- Δεν το συμπλήρωσα ( ευτυχώς μου έκοψε και δεν το συμπλήρωσα) γιατί θα κάνω αποποίηση κληρονομιάς ( το συζητάτε διεξοδικά με δικηγόρο και λογιστή και αφού πάρετε κομπιουτεράκι βλέπετε αν σας συμφέρει να κάνετε ή όχι  αποποίηση κληρονομιάς)
-Σε αυτήν την περίπτωση δεν μπορείτε να δηλώσετε θάνατο.
-Ορίστε!!! Δεν μπορώ να δηλώσω τον θάνατο του άντρα μου; Είστε σοβαρή; Αν εγώ δεν μπορώ ποιος μπορεί;(Σε αυτό το σημείο αρχίζει να ανεβαίνει ο τόνος της φωνής μου)
-Όποιος αποδεχτεί την κληρονομιά.
-Μα κανένας δεν θα την αποδεχτεί
- Καλά κανένας δεν  θα αποδεχτεί;
-Κανένας υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
 - Ε τότε όταν κάνετε όλοι αποποίηση ελάτε με τα χαρτιά ολονών και θα κάνουμε ερώτηση στο Taxis γιατί δεν μου έχει τύχει κάτι παρόμοιο.

Φεύγω από εκεί και κατεβάζω θεούς και δαίμονες.
Πάω στον προϊστάμενο και του εξηγώ τι κατάστασή μου.Τον βλέπω να χαμογελάει και μου λέει ότι απλώς θα κάνω μεταβολή στοιχείων για να διαχωριστεί το ΑΦΜ από του συζύγου.Χαχαχα δηλαδή εγώ χήρα και ο σύζυγος ζωντανός.Ωραία πράγματα.

Και συνεχίζουμε. Στέλνω φίλη μου στην εφορία με εξουσιοδότηση  να κάνει την μεταβολή στοιχείων μου και να πάρει τον κλειδάριθμο .Κάνει μεταβολή στοιχείων στα γρήγορα αλλά κλειδάριθμο
- Τι τον θέλει η κυρία;
-Μα ο άντρας της πέθανε και θα κάνει μόνη της φορολογική δήλωση.
-Μα δεν έχει δηλωθεί ο θάνατος.
-'Εχει κάνει αποποίηση  
-Μα στο σύστημα δεν έχει δηλωθεί ο θάνατος
Ξανά από την αρχή να εξηγεί τι γίνετε.
Και όλα αυτά από το ένα γραφείο στο άλλο.

Πάμε να πάρουμε κλειδάριθμο για το τζιτζίκι. Ναι καλά τόσο εύκολα!.
ο ΑΦΜ του παιδιού είναι συνδεδεμένο με το ΑΦΜ του πατέρα του.
-Ναι αλλά ο πατέρας του έχει πεθάνει
- Και η κυρία είναι η μητέρα του;
-Ναι δεν φαίνεται από τα χαρτιά;
- Ναι αλλά πρέπει να μας συμπληρώσει και τα δικά μας έντυπα για να συνδέσουμε τα ΑΦΜ.
Κοινώς η εφορία δεν δέχεται κανένα πιστοποιητικό του ελληνικού κράτους εκτός από την ταυτότητάς σας Να το έχετε αυτό στο μυαλό σας όταν θα την επισκεφτείτε γιατί δεν μπορεί όλο και κάτι θα χρειαστείτε.

Και πιστέψτε με όσα περιγράφω εδώ είναι τα ελάχιστα. Θα κάνω και δεύτερο ποστ για την τρέλα των ασφαλιστικών ταμείων.Δυστυχώς αν δεν έχετε χρόνο ή δεν τα καταφέρνετε μόνοι  θα πρέπει να πληρώσετε έναν δικηγόρο ή έναν λογιστή για να κάνει όλες αυτές τις δουλειές.

Και ξαναλέω ΜΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΕΤΕ ΝΑ ΚΆΝΕΤΕ ΚΆΠΟΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΙΣΤΗ.Θα βρεθείτε άσχημα μπλεγμένοι και άντε μετά να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.Γιατί στην ελληνική πραγματικότητα μπορείς να αποδείξεις πολύ εύκολα ότι είσαι ελέφαντας παρά ότι δεν είσαι.