20 Νοεμβρίου 2012

Μοντεσσοριανές απόπειρες

Λοιπόν έχει μερικές μέρες έχω ξεκινήσει τρελό διάβασμα σχετικά με την μοντεσσοριανή αγωγή και όσο διαβάζω τόσο πιο πολύ βλέπω ότι μας ταιριάζει - εμένα και του μικρού. Δεν  θα κάτσω να εξηγήσω  την θεωρία , υπάρχουν τόσες πολλές πληροφορίες γι ' αυτήν άλλωστε στο internet , αλλά θα επικεντρωθώ σε μερικά πράγματα που μου έκαναν μεγάλη εντύπωση.

Το βασικό όλων είναι ότι καλλιεργείται η αυτοπεποίθηση στο παιδί, το παιδί γίνεται αυτόνομο και όλα αυτά μέσω της πρακτικής εξάσκησης δηλαδή μαθαίνω κάνοντας.Υπάρχει σεβασμός στις ιδιαιτερότητες και στο χαρακτήρα του παιδιού και βασίζεται πάρα πολύ στην παρατήρηση τόσο του γονέα ή του εκπαιδευτικού όσο και του παιδιού.Παρατηρώντας το παιδί καταλαβαίνουμε τι του αρέσει και τι θέλει , και μέσα από την παρατήρηση  το παιδί μαθαίνει και στη συνέχεια εξασκεί τη δραστηριότητα που θέλει μόνο χωρίς παρεμβολές από εμάς τους γονείς για όσο θέλει.Δεν επεμβαίνουμε στο παιχνίδι ούτε στις ασχολίες του, το αφήνουμε να ολοκληρώσει τις σκέψεις του. Άλλωστε είναι αγένεια να διακόπτουμε τον άλλον έτσι δεν είναι?

Λοιπόν αποφάσισα να ασχοληθώ λίγο με αυτήν την μέθοδο και άρχισα να κάνω κάποιες μικρο αλλαγές στο σπίτι  αλλά και να δίνω ασχολίες ή παιχνίδια στον μικρό σύμφωνα με το μοντεσσοριανό σύστημα.Σημείωση ότι το σύστημα στηρίζεται στο ότι το παιδί αρχίζει να εξυπηρετείται μόνο του δηλαδή να μπορεί να παίρνει όποιο παιχνίδι θέλει , να παίρνει το πιάτο, το ποτήρι του, την χτένα του κλπ. Να είναι όλα στο ύψος του να μπορεί να τα φτάνει και να τα χρησιμοποιεί κατά το δοκούν.
Εχθές ήταν μέρα μοντεσσόρι γιατί με έπιασε ένας οίστρος τρελός να τα εφαρμόσω όλα.

Έστρωσα κάτω ένα πατάκι - κατά το μοντεσσοριανό σύστημα - πήρα ένα μπολ και το γέμισα με μικρά κομματάκια ντάκο. (Καλά εντάξει μην κοροϊδεύετε δεν είχα κάτι άλλο πιο πρόχειρο εκείνη τη στιγμή) Του έδειξα πως να πιάνει την τσιμπίδα και από το  μπολ να τα βάζει στις θήκες της σιλικόνης  Προσπάθησε για λίγο αλλά δεν τον ενθουσίασε ιδιαίτερα.



Απλώς μετά τα έβγαζε με τα χέρια και τα έβαζε στις θήκες της σιλικόνης και τα άδειαζε.
 
Εντάξει λοιπόν αλλαγή.Επόμενη απόπειρα πήρα ρεβίθια τα έβαλα σε ένα μπολ για να τα βάζει με το κουτάλι από το μπολ στις θήκες σιλικόνης .


 
Τελικά τα έριξε κάτω όλα και άρχισε να τα μαζεύει και να τα βάζει στις θήκες τις σιλικόνης αλλά μετά από λίγο το βαρέθηκε. 
Άρα τίποτα από αυτά δεν του έκανε.

Τον αφήνω για λίγο στην ησυχία του και τον παρατηρώ . Πήγαινε ερχόταν σαν κάτι να έψαχνε. Δεν ήξερε τι να κάνει.Μου έρχεται τότε άλλη φαεινή ιδέα που είδα σε ένα blog σερφάροντας.Πήρα οδοντογλυφίδες και μια αλατιέρα.Του έδειξα να βάζει τις οδοντογλυφίδες στις τρύπες μια  μια.
Και ναι βρήκαμε αυτό ακριβώς που ήθελε .

 
Όλο το βράδυ δεν ξεκόλλησε. Τις έβαζε και τις έβγαζε συνέχεια .Μια στο τραπέζι μια στον καναπέ.

Έτσι η μαμά είχε λίγο χρόνο να οργανώσει ένα ντουλάπι στην κουζίνα με τα πιάτα και τα ποτήρια του.



Δεν ξέρω κατά πόσο όλα αυτά είναι μοντεσσοριανά ή είναι σωστά αλλά εγώ την προσπάθεια μου την κάνω. Και έρχονται και άλλα.....