27 Νοεμβρίου 2012

Αχ αυτός ο ύπνος

Πονεμένη και δακρύβρεχτη ιστορία. 
Ύπνος . Μα αυτός ο Μορφέας δεν θέλει να μας επισκεφτεί τέλος πάντων? Τι στα κομμάτια μας έχει ξεχάσει?

Πριν γεννήσω μου λέγανε όλοι κοιμήσου τώρα που μπορείς γιατί μετά δεν έχει.Εγώ με το μυαλό μου - όπως και οι περισσότερες νέες μανούλες φαντάζομαι- δεν το πολύ πίστευα. Όλες λίγο πολύ έχουμε στο μυαλό μας ότι θα είναι ένα διάστημα με αϋπνία όταν είναι μωράκι αλλά θα περάσει.

Λάθος πληροφορίες παρακαλώ. Το μαρτύριο του ύπνου καλά κρατεί για χρόνια.

Στην αρχή ξυπνάς συνέχεια για τάισμα , άλλαγμα, να δεις αν είναι καλά. Σε παραμυθιάζουν όλοι ότι θα περάσει και θα στρώσει η κατάσταση και ειδικά αφού σαραντίσει - αφού παίρνεις και την ευχή του παπά  λες και λύνει όλα τα θέματα - και σιγά σιγά θα αρχίσει να κοιμάται.

Παραδόξως εμένα άρχισε να κοιμάται σερί τα βράδυ ,και μόνο τα βράδια, μετά τις 60 μέρες σε σημείο που το στήθος γινόταν τούμπανο - θηλάζω γαρ - και δεν ήξερα τι να κάνω.Σε όποιον το έλεγα κάγκελο. Βέβαια το παραμύθιασμα συνεχίστηκε. 
"Αφού άρχισε να κοιμάται τα βράδια δεν θα έχεις πρόβλημα σιγά σιγά θα αρχίσει να κοιμάται και την ημέρα" -  γιατί κοιμόταν μόνο μισάωρα  και πάνω μου.

Όλα αυτά μέχρι τους έξι μήνες γιατί μέτα.......ήρθαν τα δόντια. Δόντια και ύπνος δεν πάνε μαζί. Ξυπνούσε κάθε μια ώρα , κάθε μισή ώρα και πάει λέγοντας ,φρίκη!! Αυτό δεν ήταν ύπνος αλλά βασανιστήρια.Τα μαύρα μάτια σου που λέει και το τραγούδι.

"Εκπαίδευσε τον να κοιμάται και κόψε τον θηλασμό. Για αυτό ξυπνάει τόσο πολύ ."
Δεν είμαι αυτής την μεθόδου και φυσικά δεν έκοψα και τον θηλασμό γιατί δεν το έβλεπα σαν λύση.

Βγήκαν τα πρώτα δόντια και κάπως βελτιώθηκε η κατάσταση. Βέβαια κάθε φορά που έβγαινε δόντι είχαμε το μαρτύριο.
Ξεκινήσαμε παιδικό και μαζί με το παιδικό ήρθαν και οι πρώτες αρρώστιες. Τα ίδια παντελάκι μου τα ίδια παντελή μου.
Και εκεί που άρχισε να στρώνει έχουμε και το θανατικό μας. Άντε πάλι από την αρχή. Τώρα βέβαια έχουμε και τα ψυχολογικά μας και δεν κοιμάται χωρίς τη μαμά. Το πόσες φορές ξυπνάει δε το βράδυ, έχω χάσει το μέτρημα, από 3 μέχρι 103. Μέχρι που άρχισα να αναρωτιέμαι αν έχει κάτι το παιδί.
Όλα αυτά φυσιολογικά σύμφωνα με ψυχολόγο. 
Φυσιολογικά για ποιον? Πάντως όχι για μένα..

Και έχει και συνέχεια να μην ξεχνιόμαστε.  Κάποια στιγμή θα τελειώσει αυτό το πανηγύρι , ελπίζω. Βέβαια με καλά ενημερωμένες πηγές μέχρι  4 - 5  χρονών τα βράδια θα ξυπνάμε Έχω επομένως άλλα 3 χρονάκια. Μετά όμως θα κοιμηθώ σαν άνθρωπος Έτσι ελπίζω.

Βέβαια μετά όταν θα μεγαλώσει  θα έχουμε άλλα που θα τον περιμένω να γυρίσει από την έξοδό του.
Λογικά όταν θα παντρευτεί θα κοιμάται αλλά αυτό θα το χαίρεται η νύφη.

Άρα μαμά και ύπνος δεν πάνε μαζί. Είναι δυο έννοιες ασύμβατες.
Οπότε όσες δεν είστε ακόμα μανούλες κοιμηθείτε όσο μπορείτε , οι υπόλοιπες υπομονή τα πρώτα εκατο χρόνια είναι δύσκολα.