30 Οκτωβρίου 2012

Τα κοράκια της δυστυχίας

Είναι απίστευτο πόσο εμείς οι άνθρωποι ενδιαφερόμαστε για την δυστυχία του άλλου και πόσο μας αρέσει να βάζουμε αυτή την δυστυχία στα δικά μας καλούπια.

Δεν το είχα σκεφτεί καθόλου ότι βρέθηκαν δίπλα μου άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή μου έτυχε το αναπάντεχο.Όχι από ενδιαφέρον για μένα αλλά επειδή ο πόνος μου τους τράβηξε και ήταν περίεργοι πως το αντιμετωπίζω ή στην χειρότερη γιατί δεν το αντιμετωπίζω με τον δικό τους τρόπο. Και το χειρότερο είναι πως περιμένουν στην γωνία είτε να "πέσω" είτε να βρουν ευκαιρία για επικρίσεις για το πως αντιμετωπίζω το θάνατο.

Είναι όλοι αυτοί που έχουν ένα πικρόχολο χαμόγελο , που σου χτυπάνε την πλάτη δήθεν συμπονετικά, είναι αυτοί θα με μια κουβέντα τους θα προσπαθήσουν να σε κάνουν χάλια "εις μνήμην".
 
Δυστυχώς για αυτούς δεν είμαι το τυπικό παράδειγμα ανθρώπου που θα  με δουν να σέρνομαι στα πατώματα και να χτυπιέμαι. Δεν το έχω βρε αδερφέ έτσι είμαι.Και δεν το επιτρέπω και στον εαυτό μου.

Βέβαια αρχίζω και το βλέπω στα μάτια τους και στον τρόπο τους πως τους χαλάω λίγο την εικόνα επειδή είμαι έτσι.Επειδή δεν είμαι η τεθλιμένη χήρα , επειδή αρχίζω και βγάζω τα μαύρα ,επειδή ξέρουν ότι δεν μπορούν να με ρίξουν εύκολα με τις κουβεντούλες τους και τα βλέμματά τους αλλά επειδή στην τελική ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΉΣΩ.

Και δεν θέλω να κρύβομαι πίσω από δήθεν. Δεν το έκανα ποτέ και δεν θα το κάνω και τώρα.

Ναι, προσπαθώ να βάλω την ζωή μου σε μια τάξη, ναι θέλω να κάνω όνειρα για το μέλλον , να προχωρήσω. Μπορεί για κάποιους να είναι πολύ νωρίς αλλά δεν έχουν αυτοί να αντιμετωπίσουν την δική μου πραγματικότητα ούτε έχουν την πρωτοκαθεδρία στον πόνο.Αλλά μάλλον πρέπει να είμαι μόνιμα αναμαλιασμένη  με μαύρα , με χάλια διάθεση και μόνιμα με κλαμένα μάτια για να τους αποδείξω ότι πονάω και εγώ.Πριτςςςςςς δεν σφάξανε.

Τελικά είναι δύσκολο για τους άλλους να με βλέπουν καλά.Είναι μάλλον στην φύση των ανθρώπων να ασχολούνται  με τους άλλους όταν υπάρχει πόνος - δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά. Και λέω να ασχολούνται γιατί στην δική μου περίπτωση  μόλις ψιλοσυνήλθα, άρχισαν να κοιτάνε με μισό μάτι και είναι έτοιμοι για επικρίσεις .Σαν τα κοράκια που μόλις δουν κουφάρι ορμάνε να το κατασπαράξουν.Εκεί βλέπεις το μεγαλείο του κουτσομπολιού και του θεατρινισμού.

Όσο ήμουν πολύ χάλια είχαν ένα συμπονετικό λόγο να πουν και να μου δώσουν δήθεν κουράγιο. Λέξεις κενές απλώς για να λέγονται και ουσία μηδέν.

Βέβαια για να πω την αλήθεια δεν ξέρω ποιοι είναι καλύτεροι τα κοράκια της δυστυχίας ή οι δήθεν φίλοι και  γνωστοί που εξαφανίστηκαν

Όπως και να' χει εγώ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΉΣΩ ΚΑΙ ΘΑ ΖΉΣΩ όπως θέλω εγώ και όχι μέσα στα καλούπια που θέλουν αυτοί.

Λυπάμαι αλλά λάθος πόρτα χτυπήσατε.