11 Οκτωβρίου 2012

Επέτειος γάμου

Σαν σήμερα , Οκτώβριος 2008 , τον κατάφερα βρε παιδιά!! Παντρευτήκαμε.
Είκοσι δύο χρόνια  γνωριζόμασταν ξεκινήσαμε σαν φίλοι αλλά πάντα υπήρχε μια χημεία μεταξύ μας. Και όλο και κάτι συνέβαινε και δεν ήμασταν μαζί. Χαθήκαμε , ξαναβρεθήκαμε , ξαναχαθήκαμε και τελικά το πήραμε απόφαση από το 2006 είμασταν μαζί.

Αποφασίσαμε να παντρευτούμε και θέλαμε και οι δύο ο γάμος να είναι ένα πολύ μεγάλο γλέντι με πολύ νταβαντούρι - έτσι είμασταν και οι δύο αλλά κυρίως γιατί γουστάραμε να το γλεντίσουμε.

Είχαμε απ' όλα.

Είχαμε γλέντι προ του γάμου που μου φέρανε το νυφικό με την απαραίτητη "πληρωμή" για να πάρω το νυφικό.Όλο αυτό με συνοδεία από όργανα και ένα γλέντι που έγινε  έξω από το σπίτι μου στον δρόμο.

Είχαμε όργανα την ώρα που ντυνόμουνα.

Είχαμε νταλίκες - ο γαμπρός εμφανίστηκε με συνοδεία από τρεις νταλίκες .


Πήγα ποδαράτη στην εκκλησία ευτυχώς είναι κοντά με συνοδεία όργανα - αχ τα πόδια μου τώρα που το σκέφτομαι.
Είχαμε υπερπαραγωγή την τελετή του γάμου. Μας πάντρεψαν 3 παπάδες και ένα μητροπολίτης - προσφορά του καταστήματος ( έτσι είναι αν έχεις τα μέσα).

Μια κουμπάρα τρελή που μας πότιζε ουίσκι αντί για νερό από το μπουκάλι μετά την τελετή.

Είχαμε μια φωτογράφηση στο Magic Park στην Θεσσαλονίκη που κοντέψαμε να αφήσουμε τα κοκαλάκια μας εκεί γιατί από την κούραση που είχαμε κάποια στιγμή αρχίσαμε να τρέμουμε και σερνόμασταν.

Είχαμε ένα γλέντι τρελό. Μια είσοδος με Scropions - Here i am - και στην συνέχεια τρελός χορός χωρίς παπούτσια φυσικά. Μέχρι και ο Γιώργος  χόρεψε  που το μόνο που χόρευε ήταν καρεκλάτο


Και μετά από το γλέντι και την κρασοκατάνυξη σουπίτσα για να στρώσει το στομάχι σε σπίτι φίλων.

Να μην μιλήσω για την πρώτη νύχτα του γάμου.Πιάσαμε από έναν καναπέ γιατί στην κρεβατοκάμαρα είχε μείνει το κρεββάτι στρωμένο με τα ρύζια και τα κουφέτα και κοιμηθήκαμε σε χρόνο τ-τ.


Και φέτος την γιορτάζω την επέτειό μας παρέα με φωτογραφίες του.Ούτε να βαρεθεί ο ένας τον άλλον δεν προλάβαμε. Τόσο νωρίς έφυγε.Την γιορτάζω δίπλα σε ένα μαρμάρινο κουτί με καντήλια και κεριά και σκέφτομαι πόσο μου λείπει και πράγματα είχαμε να κάνουμε που δεν θα γίνουν ποτέ.

Από εχθές το βράδυ ένα μόνιμο βούρκωμα και ένας κόμπος στο λαιμό.Αξίζει άραγε να θυμάμαι τέτοιες μέρες και να πληγώνομαι τόσο πολύ? Αλλά πάλι δεν μπορείς να κάνεις απλώς ένα delete και να σβήνεις πράγματα από την μνήμη.

Όμως πονάει πολύ.