5 Σεπτεμβρίου 2012

Πότε αρχίζει ο θάνατος?

Ρητορική και μακάβρια ερώτηση.

Για τον εκλιπόντα δεν μπορούμε να πούμε και πολλά γιατί δεν ξέρουμε. Ίσως την μοιραία στιγμή , ίσως μετά από λίγο, ίσως τελικά να μην υπάρχει θάνατος παρά μόνο μια ψευδαίσθηση των αισθήσεών μας. 

" Μέσα στον κόσμο των ανθρώπινων ψευδαισθήσεων μας, αυτό που θεωρούμε ως γέννηση, εξέλιξη, θάνατο, δεν  είναι παρά μια διαδικασία εμφάνισης, εξέλιξης και φθοράς της ύλης. Αυτό όμως που οι ανθρώπινες  αισθήσεις, αντιλαμβάνονται ως ύλη, δεν είναι παρά το ζευγάρωμα δύο ψευδαισθήσεων μας, του χώρου και του  χρόνου. Χώρος, χρόνος και ύλη δεν αποτελούν παρά κομμάτι ενός ονείρου που διαρκεί όσο αυτό που  ονομάζουμε, διάρκεια της ζωής μας. Οι αισθήσεις μας, δεν είναι παρά τα όργανα που συντηρούν τη  διάρκεια...
του ονείρου μας. Η ύλη σιγά σιγά ξεθωριάζει σαν όλες τις ονειρικές εικόνες και μαζί της  ξεθωριάζουν και οι αισθήσεις που τις συντηρούν. Τότε το όνειρο τελειώνει και μια καινούργια μέρα  ξημερώνει. Μια μέρα άχρονη και άπειρη, μέσα στην αγκαλιά του πραγματικού πλέον σύμπαντος. - Μ. Δανέζης Χρόνος, γέννηση , θάνατος

Μου αρέσει πολύ η παραπάνω θεώρηση.Με βολεύει.

Μήπως αρχίζω και γίνομαι psycho?.

Όμως για όλους εμάς που είμαστε εν ζωή πότε αρχίζει ο θάνατος ενός προσώπου? Ιδού η απορία.

Για κάποιους ίσως την στιγμή που μαθαίνουν τα "νέα". Για άλλους περνάει το αρχικό σοκ και μετά  σκέφτονται ότι δεν θα τον ξαναδούν και πάει και τελείωσε.Για τους πολύ κοντινούς και συγγενείς ίσως πάρει λίγο χρόνο.

Για μένα ......
Στη αρχή ήταν το σοκ και δεν πολυκαταλάβαινα. Στην συνέχεια  ήμουν σε κατάσταση άρνησης και θυμού μέχρι πριν από λίγες μέρες. Οπότε η έννοια θάνατος ακόμα είναι κάτι που δεν έχω συνειδητοποιήσει καλά καλά. 
Ακόμα ελπίζω ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα μπει ή θα ακούσω το αυτοκίνητό του να έρχεται.

Όσο περνάει ο καιρός όμως και "κρυώνει το θέμα " αρχίζω σιγά σιγά να συνειδητοποιώ τον θάνατο του. Βέβαια το λέω και ανατριχιάζω ακόμα.

Διαβάζω για τα στάδια του πένθους και δεν με βρίσκω πουθενά. Εκτός από το πρώτο στάδιο του θυμού και της άρνησης με τα υπόλοιπα δεν συμβαδίζω.Είμαι στο δεύτερο που αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι γίνεται και αρχίζει το κλάμα?, είμαι στο τρίτο των αναμνήσεων? Περίεργο πράγμα το ανθρώπινο μυαλό.

Τι μια είμαι εκνευρισμένη , την άλλη κάθομαι με τις αναμνήσεις όσο για το κλάμα ήρθε για λίγο και έφυγε. Μήπως είμαι για διερεύνηση από τον ψυχιατρικό κόσμο? 

Πάντως κάποιες φορές με πιάνω να είμαι ανυπόμονη να περάσω όλα τα στάδια του θρήνου ώστε να μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου με τον μικρό και να γίνει ένα κακό όνειρο.

Λέω κακό όνειρο ε? Μάλλον ακόμα είμαι σε άρνηση.
Λανθάνουσα γλώσσα λέει την αλήθεια.

Άρα ίσως ο θάνατος δεν έχει έρθει ακόμα σε μένα.