12 Σεπτεμβρίου 2012

Η κατάρρευση

'Ηρθε και αυτή. Όχι θα με άφηνε!!

Μια πολύ απλή ίωση που σε κανονικές συνθήκες ίσως να μην με ενοχλούσε καθόλου, τώρα με τσάκισε.Από τη προηγούμενη Πέμπτη με τριγυρνάει αλλά δεν είχα δώσει την δέουσα σημασία.

Αφού δεν το πρόσεξα εγώ , με πρόσεξε αυτό.

Την Κυριακή το μεσημέρι ανεβάζω 39,6 και δεν έπεφτε με τίποτα.Άνετα τηγάνιζες αβγό στο κεφάλι μου!!Και ευτυχώς ξέσπασα. Ε, καλά μην φανταστείτε ότι τρελάθηκα και στο κλάμα αλλά έγινε και αυτό.Λυγμοί και αναφιλητά και να μην μπορώ καλά καλά να μιλήσω.
Ποιος εγώ? Ο βράχος ? όπως λένε όλοι . 
Έλα όμως που ο βράχος δεν είναι εύπλαστος και σπάει. Κρακ και τέλος.Και  μαζεύεις μετά πολλά μικρά και μεγάλα κομμάτια και άντε να τα κολλήσεις . Γίνεται?
Και τελικά είδα πως είναι να έχεις ανάγκη , πραγματική ανάγκη από ανθρώπους γύρω σου για βοήθεια γιατί απλά εσύ δεν έχεις κουράγιο. Αυτό που ίσως θεωρούσα κάποιες φορές αδυναμία στους άλλους και δεν καταλάβαινα πως γίνεται να μην μπορείς να συνέλθεις ,το ένιωσα.

Ήρθαν ευτυχώς φίλοι στο σπίτι για να μου κάνουν τις νοσοκόμες - ευτυχώς έχω φίλους.
Ήρθε και ο γιατρός στο σπίτι και με χαπάκωσε και σύστησε αυστηρή ξεκούραση για 5 μέρες. Ευτυχώς προς στιγμή έχω γλιτώσει τα αντικαταθλιπτικά.

Βέβαια η ξεκούραση δεν υπάρχει , διάρκεσε μόνο μια μέρα - αφού δεν έχω βοήθεια , το αγγουράκι όλο δικό μου.

Θέλω να πιστεύω ότι έπιασα τον πάτο - σαν αυτό που αναζητούμε στην ελληνική οικονομία - ώστε να μπορέσω να σηκωθώ και να ξανά ξεκινήσω.Επανεκκίνηση εδώ και τώρα αλλά πως . Πρέπει πρώτα να βρω που μπαίνει το κλειδί αλλά ακόμα ψάχνω.

Ευελπιστώ στον πάτο -  ρε που φτάσαμε να παρακαλάω να έχω πιάσει πάτο.
Πάει το έχασα ,το έκαψα. Μάλλον πρέπει να ζητήσω από τον γιατρό να μου αλλάξει τα χάπια.

Όπως μου είχε πει και μια μεγαλύτερη κυρία που έχει χάσει τον άντρα της 
"ξυπνάς το πρωί παίρνεις μια μεγάλη αναπνοή και ξεκινάς"