28 Σεπτεμβρίου 2012

Αίθουσες δικαστηρίων

Άκουγα για δικαστήρια και στο μυαλό μου είχα κάτι φοβερό - φόνους , λωποδύτες , κακουργήματα, ληστείες, φόνους.Τα δικαστήρια ήταν συνυφασμένα με κάτι πολύ κακουργηματικού χαρακτήρα που δεν έχει σχέση με μένα. Και όμως υπάρχουν τόσες υποθέσεις απλές που πρέπει να παρεβρεθείς σε ένα δικαστήριο.

Πως τα φέρνει η ζωή και τσουπ βρίσκεσαι σε αίθουσα δικαστηρίου.Πως θα τα πεις ,τι θα κάνεις , τι εντύπωση θα δώσεις. Μάθημα κανονικό.

Οι αίθουσες δικαστηρίων ? Φέρτε στο μυαλό σας ελληνική ταινία του '60 όπως η  Βουγιουκλάκη στην ταινία " Η Σοφερίνα". Όπως ακριβώς είναι στην ταινία έτσι είναι οι αίθουσες σήμερα των δικαστηρίων. Καφέ καρέκλες ξύλινες , με ημικυκλική πλάτη . Το μόνο που ξεχωρίζει εκεί μέσα είναι η  καρέκλα του δικαστή που είναι πιο μεγάλη.Ξύλινα κάγκελα για χωρίζουν το ακροατήριο από την έδρα και τις θέσεις των δικηγόρων.

Δυστυχώς όμως όταν ήρθε η ώρα για να ξεκινήσει η διαδικασία δεν μου θύμισε και τόσο δικαστήριο. Περίμενα περισσότερο σεβασμό - είσαι σε αίθουσα δικαστηρίου και πρέπει να δείχνεις σεβασμό στους θεσμούς . Τι να σας πω ? Μόνο σεβασμό δεν μου θύμισε το όλο σκηνικό.

Όλοι μαζί οι δικηγόροι μπροστά στην έδρα ένα μπούγιο. Γιατί ρε παιδιά όλοι μαζί εκεί μπροστά? Τι χάλι είναι αυτό?
- Δεν ακούμε γι' αυτό είμαστε όλοι εκεί μπροστά 

Εγώ μάλλον έχω βιονικά αυτιά γιατί άκουγα κανονικά.

Και δεν συζητάω για το dress code. Δικηγόρος με εμφάνιση λες και πήγαινε στα μπουζούκια, αξυρισιά με ανοιχτό πουκάμισο, μίνι φούστα με δωδεκάποντο.

Που πάτε ρε? Εδώ δικαστήριο. Λίγο σεβασμό ρε παιδιά. Τι είναι αυτό το χάλι!!

Με ενόχλησε πολύ το όλο σκηνικό και βέβαια είδα και τις συνθήκες που αποδίδεται η ελληνική δικαιοσύνη. Σε άλλο γραφείο - καμαρούλα μια σταλιά κανονικά - στριμωγμένοι γραμματέας , πταισματοδίκης και μάρτυρες. Και βέβαια στα γραφεία τους στοίβες οι δικογραφίες γιατί δεν έχουν που να τις βάλουν - μια μικρή ντουλάπα που υπήρχε  ήταν γεμάτη.

Συγκλονιστική εμπειρία και όλα αυτά μια μέρα που υπήρχε και απεργία. Δεν θέλω να φανταστώ τι γίνεται τις υπόλοιπες μέρες.

Πάντως είναι απίστευτη εμπειρία και δυστυχώς η επίσκεψη μου στους χώρους αυτούς μόλις άρχισε. Δυστυχώς πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Και αυτό μου το τεκμηριώνει ένας δικαστής ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι και άνθρωπος.Και φανταστείτε να ξυπνήσει αυτός ο άνθρωπος στραβά το πρωί και να πρέπει να βγάλει απόφαση! Εκτός από το γράμμα του νόμου που πρέπει να ακολουθήσει, έχουν στο μυαλό τους και μια εικόνα και μια αίσθηση που τους έχει μείνει από την ακροαματική διαδικασία. Έχει μείνει το φαίνεσθαι!

Και φανταστείτε στο τέλος να μου πουν  ότι είμαι ελέφαντας. Εκεί αρχίζουν τα μεγαλύτερα πανηγύρια γιατί τώρα απλώς είμαι για τα πανηγύρια.