28 Σεπτεμβρίου 2012

Αίθουσες δικαστηρίων

Άκουγα για δικαστήρια και στο μυαλό μου είχα κάτι φοβερό - φόνους , λωποδύτες , κακουργήματα, ληστείες, φόνους.Τα δικαστήρια ήταν συνυφασμένα με κάτι πολύ κακουργηματικού χαρακτήρα που δεν έχει σχέση με μένα. Και όμως υπάρχουν τόσες υποθέσεις απλές που πρέπει να παρεβρεθείς σε ένα δικαστήριο.

Πως τα φέρνει η ζωή και τσουπ βρίσκεσαι σε αίθουσα δικαστηρίου.Πως θα τα πεις ,τι θα κάνεις , τι εντύπωση θα δώσεις. Μάθημα κανονικό.

Οι αίθουσες δικαστηρίων ? Φέρτε στο μυαλό σας ελληνική ταινία του '60 όπως η  Βουγιουκλάκη στην ταινία " Η Σοφερίνα". Όπως ακριβώς είναι στην ταινία έτσι είναι οι αίθουσες σήμερα των δικαστηρίων. Καφέ καρέκλες ξύλινες , με ημικυκλική πλάτη . Το μόνο που ξεχωρίζει εκεί μέσα είναι η  καρέκλα του δικαστή που είναι πιο μεγάλη.Ξύλινα κάγκελα για χωρίζουν το ακροατήριο από την έδρα και τις θέσεις των δικηγόρων.

Δυστυχώς όμως όταν ήρθε η ώρα για να ξεκινήσει η διαδικασία δεν μου θύμισε και τόσο δικαστήριο. Περίμενα περισσότερο σεβασμό - είσαι σε αίθουσα δικαστηρίου και πρέπει να δείχνεις σεβασμό στους θεσμούς . Τι να σας πω ? Μόνο σεβασμό δεν μου θύμισε το όλο σκηνικό.

Όλοι μαζί οι δικηγόροι μπροστά στην έδρα ένα μπούγιο. Γιατί ρε παιδιά όλοι μαζί εκεί μπροστά? Τι χάλι είναι αυτό?
- Δεν ακούμε γι' αυτό είμαστε όλοι εκεί μπροστά 

Εγώ μάλλον έχω βιονικά αυτιά γιατί άκουγα κανονικά.

Και δεν συζητάω για το dress code. Δικηγόρος με εμφάνιση λες και πήγαινε στα μπουζούκια, αξυρισιά με ανοιχτό πουκάμισο, μίνι φούστα με δωδεκάποντο.

Που πάτε ρε? Εδώ δικαστήριο. Λίγο σεβασμό ρε παιδιά. Τι είναι αυτό το χάλι!!

Με ενόχλησε πολύ το όλο σκηνικό και βέβαια είδα και τις συνθήκες που αποδίδεται η ελληνική δικαιοσύνη. Σε άλλο γραφείο - καμαρούλα μια σταλιά κανονικά - στριμωγμένοι γραμματέας , πταισματοδίκης και μάρτυρες. Και βέβαια στα γραφεία τους στοίβες οι δικογραφίες γιατί δεν έχουν που να τις βάλουν - μια μικρή ντουλάπα που υπήρχε  ήταν γεμάτη.

Συγκλονιστική εμπειρία και όλα αυτά μια μέρα που υπήρχε και απεργία. Δεν θέλω να φανταστώ τι γίνεται τις υπόλοιπες μέρες.

Πάντως είναι απίστευτη εμπειρία και δυστυχώς η επίσκεψη μου στους χώρους αυτούς μόλις άρχισε. Δυστυχώς πρέπει να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας. Και αυτό μου το τεκμηριώνει ένας δικαστής ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι και άνθρωπος.Και φανταστείτε να ξυπνήσει αυτός ο άνθρωπος στραβά το πρωί και να πρέπει να βγάλει απόφαση! Εκτός από το γράμμα του νόμου που πρέπει να ακολουθήσει, έχουν στο μυαλό τους και μια εικόνα και μια αίσθηση που τους έχει μείνει από την ακροαματική διαδικασία. Έχει μείνει το φαίνεσθαι!

Και φανταστείτε στο τέλος να μου πουν  ότι είμαι ελέφαντας. Εκεί αρχίζουν τα μεγαλύτερα πανηγύρια γιατί τώρα απλώς είμαι για τα πανηγύρια.





17 Σεπτεμβρίου 2012

Τα Σαββατοκύριακα της μοναξιάς

Μετά τη κατάρρευση  - που ελπίζω ότι ήταν ο πάτος - αρχίζω σιγά σιγά να προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου.
Αλλά έχουμε ένα νέο συναίσθημα που χτυπάει την πόρτα. Τόσο μαύρο, τόσο θλιβερό,τόσο πνιχτό - η μοναξιά.

Το λογικό είναι να περιμένεις να έρθει Παρασκευή μεσημέρι να τελειώσεις από την δουλειά για να πας στο σπίτι σου για περάσεις ένα Σαββατοκύριακο χαλαρό.

Εγώ πλέον δεν θέλω .Το είδα αυτό το Σαββατοκύριακο , που ήταν και ο καιρός χάλια , κάτι και ο μικρός λίγο συναχωμένος και μείναμε κλεισμένοι. Κάναμε προπόνηση για τον χειμώνα , για τον πολύ βαρύ χειμώνα που μας περιμένει.

Μέχρι το Σάββατο το μεσημέρι όλα πήγαιναν καλά. Δουλειές στο σπίτι , κάτι τα εβδομαδιαία ψώνια στο σούπερ μάρκετ αλλά μετά.......

Μόνη στο σπίτι με ένα παιδί να ζητάει όλη την προσοχή σου, τα κουράγια σου και την διάθεσή σου.Πόσο δύσκολο τελικά είναι! Και μια πέτρα να σου πλακώνει το στήθος.Είμαι μόνη, μόνη , μόνη.Πόσο άσχημο και βαρύ αυτό το συναίσθημα.Πόση πίκρα και μαυρίλα μπορεί να κρύβει η μοναξιά.Και πόσο κουράγιο να έχει κάποιος για να το αντέχει και να κάνει τα στραβά μάτια σε αυτό το συναίσθημα.

Είναι πολύ τραγελαφικό πλέον ότι μου λείπουν απλά πράγματα του άντρα μου.Η μυρωδιά του, η παρουσία του, η μορφή του. Πόσο δεδομένα τα θεωρούμε όλα αυτά τα πολύ απλά πράγματα και δεν δίνουμε σημασία.Ακόμα και όταν κοιμόταν ήξερα ότι ήταν εκεί - υπήρχε.

Τώρα μια μόνιμη κούραση με κατακλύζει και σωματική και ψυχική. Δύναμη,κουράγιο,δύναμη, κουράγιο αυτά λέω συνέχεια μέσα μου αλλά συνεχώς το μάτι στο ρολόι για να περάσει η ώρα, που όμως δεν περνάει εύκολα. Να έρθει το βράδυ γρήγορα να απομονωθώ στο κρεβάτι ,αυτό τίποτα άλλο. Με ένα χαζοκούτι απέναντι μου να μου κάνει συντροφιά. Να αποβλακωθώ για να μην σκέφτομαι. Γίνεται όμως και μην αισθάνομαι?

Αυτή την μαυρίλα την σπάει ο μικρούλης μου με το γέλιο του , τη φωνή του , τα παιχνίδια του.Και όμως πάλι κάτι λείπει. Μου λείπει η συντροφικότητα , η αγκαλιά ακόμα και οι γκρίνιες μας.Κοιτάω τους τοίχους και όλα έχουν κάτι δικό του που άφησε πίσω.Και πόσα είναι αυτά που άφησε!
Αλλά η ώρα δεν περνάει. Λες και το κάνει επίτηδες και περνάει πολύ αργά.

Επιτέλους Κυριακή βράδυ. Να ετοιμαστούμε για την Δευτέρα για τον παιδικό και την δουλειά.
Επιτέλους τελείωσε το Σαββατοκύριακο.Νέα εβδομάδα ξεκινά αλλά στο τέλος της έρχεται πάλι Σαββατοκύριακο με μοναξιά.


12 Σεπτεμβρίου 2012

Η κατάρρευση

'Ηρθε και αυτή. Όχι θα με άφηνε!!

Μια πολύ απλή ίωση που σε κανονικές συνθήκες ίσως να μην με ενοχλούσε καθόλου, τώρα με τσάκισε.Από τη προηγούμενη Πέμπτη με τριγυρνάει αλλά δεν είχα δώσει την δέουσα σημασία.

Αφού δεν το πρόσεξα εγώ , με πρόσεξε αυτό.

Την Κυριακή το μεσημέρι ανεβάζω 39,6 και δεν έπεφτε με τίποτα.Άνετα τηγάνιζες αβγό στο κεφάλι μου!!Και ευτυχώς ξέσπασα. Ε, καλά μην φανταστείτε ότι τρελάθηκα και στο κλάμα αλλά έγινε και αυτό.Λυγμοί και αναφιλητά και να μην μπορώ καλά καλά να μιλήσω.
Ποιος εγώ? Ο βράχος ? όπως λένε όλοι . 
Έλα όμως που ο βράχος δεν είναι εύπλαστος και σπάει. Κρακ και τέλος.Και  μαζεύεις μετά πολλά μικρά και μεγάλα κομμάτια και άντε να τα κολλήσεις . Γίνεται?
Και τελικά είδα πως είναι να έχεις ανάγκη , πραγματική ανάγκη από ανθρώπους γύρω σου για βοήθεια γιατί απλά εσύ δεν έχεις κουράγιο. Αυτό που ίσως θεωρούσα κάποιες φορές αδυναμία στους άλλους και δεν καταλάβαινα πως γίνεται να μην μπορείς να συνέλθεις ,το ένιωσα.

Ήρθαν ευτυχώς φίλοι στο σπίτι για να μου κάνουν τις νοσοκόμες - ευτυχώς έχω φίλους.
Ήρθε και ο γιατρός στο σπίτι και με χαπάκωσε και σύστησε αυστηρή ξεκούραση για 5 μέρες. Ευτυχώς προς στιγμή έχω γλιτώσει τα αντικαταθλιπτικά.

Βέβαια η ξεκούραση δεν υπάρχει , διάρκεσε μόνο μια μέρα - αφού δεν έχω βοήθεια , το αγγουράκι όλο δικό μου.

Θέλω να πιστεύω ότι έπιασα τον πάτο - σαν αυτό που αναζητούμε στην ελληνική οικονομία - ώστε να μπορέσω να σηκωθώ και να ξανά ξεκινήσω.Επανεκκίνηση εδώ και τώρα αλλά πως . Πρέπει πρώτα να βρω που μπαίνει το κλειδί αλλά ακόμα ψάχνω.

Ευελπιστώ στον πάτο -  ρε που φτάσαμε να παρακαλάω να έχω πιάσει πάτο.
Πάει το έχασα ,το έκαψα. Μάλλον πρέπει να ζητήσω από τον γιατρό να μου αλλάξει τα χάπια.

Όπως μου είχε πει και μια μεγαλύτερη κυρία που έχει χάσει τον άντρα της 
"ξυπνάς το πρωί παίρνεις μια μεγάλη αναπνοή και ξεκινάς"


5 Σεπτεμβρίου 2012

Πότε αρχίζει ο θάνατος?

Ρητορική και μακάβρια ερώτηση.

Για τον εκλιπόντα δεν μπορούμε να πούμε και πολλά γιατί δεν ξέρουμε. Ίσως την μοιραία στιγμή , ίσως μετά από λίγο, ίσως τελικά να μην υπάρχει θάνατος παρά μόνο μια ψευδαίσθηση των αισθήσεών μας. 

" Μέσα στον κόσμο των ανθρώπινων ψευδαισθήσεων μας, αυτό που θεωρούμε ως γέννηση, εξέλιξη, θάνατο, δεν  είναι παρά μια διαδικασία εμφάνισης, εξέλιξης και φθοράς της ύλης. Αυτό όμως που οι ανθρώπινες  αισθήσεις, αντιλαμβάνονται ως ύλη, δεν είναι παρά το ζευγάρωμα δύο ψευδαισθήσεων μας, του χώρου και του  χρόνου. Χώρος, χρόνος και ύλη δεν αποτελούν παρά κομμάτι ενός ονείρου που διαρκεί όσο αυτό που  ονομάζουμε, διάρκεια της ζωής μας. Οι αισθήσεις μας, δεν είναι παρά τα όργανα που συντηρούν τη  διάρκεια...
του ονείρου μας. Η ύλη σιγά σιγά ξεθωριάζει σαν όλες τις ονειρικές εικόνες και μαζί της  ξεθωριάζουν και οι αισθήσεις που τις συντηρούν. Τότε το όνειρο τελειώνει και μια καινούργια μέρα  ξημερώνει. Μια μέρα άχρονη και άπειρη, μέσα στην αγκαλιά του πραγματικού πλέον σύμπαντος. - Μ. Δανέζης Χρόνος, γέννηση , θάνατος

Μου αρέσει πολύ η παραπάνω θεώρηση.Με βολεύει.

Μήπως αρχίζω και γίνομαι psycho?.

Όμως για όλους εμάς που είμαστε εν ζωή πότε αρχίζει ο θάνατος ενός προσώπου? Ιδού η απορία.

Για κάποιους ίσως την στιγμή που μαθαίνουν τα "νέα". Για άλλους περνάει το αρχικό σοκ και μετά  σκέφτονται ότι δεν θα τον ξαναδούν και πάει και τελείωσε.Για τους πολύ κοντινούς και συγγενείς ίσως πάρει λίγο χρόνο.

Για μένα ......
Στη αρχή ήταν το σοκ και δεν πολυκαταλάβαινα. Στην συνέχεια  ήμουν σε κατάσταση άρνησης και θυμού μέχρι πριν από λίγες μέρες. Οπότε η έννοια θάνατος ακόμα είναι κάτι που δεν έχω συνειδητοποιήσει καλά καλά. 
Ακόμα ελπίζω ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα μπει ή θα ακούσω το αυτοκίνητό του να έρχεται.

Όσο περνάει ο καιρός όμως και "κρυώνει το θέμα " αρχίζω σιγά σιγά να συνειδητοποιώ τον θάνατο του. Βέβαια το λέω και ανατριχιάζω ακόμα.

Διαβάζω για τα στάδια του πένθους και δεν με βρίσκω πουθενά. Εκτός από το πρώτο στάδιο του θυμού και της άρνησης με τα υπόλοιπα δεν συμβαδίζω.Είμαι στο δεύτερο που αρχίζεις να καταλαβαίνεις τι γίνεται και αρχίζει το κλάμα?, είμαι στο τρίτο των αναμνήσεων? Περίεργο πράγμα το ανθρώπινο μυαλό.

Τι μια είμαι εκνευρισμένη , την άλλη κάθομαι με τις αναμνήσεις όσο για το κλάμα ήρθε για λίγο και έφυγε. Μήπως είμαι για διερεύνηση από τον ψυχιατρικό κόσμο? 

Πάντως κάποιες φορές με πιάνω να είμαι ανυπόμονη να περάσω όλα τα στάδια του θρήνου ώστε να μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου με τον μικρό και να γίνει ένα κακό όνειρο.

Λέω κακό όνειρο ε? Μάλλον ακόμα είμαι σε άρνηση.
Λανθάνουσα γλώσσα λέει την αλήθεια.

Άρα ίσως ο θάνατος δεν έχει έρθει ακόμα σε μένα.