15 Αυγούστου 2012

Και ξαφνικά μόνη

Και ξαφνικά μένεις μόνη. Αναπάντεχα και πολλά γιατί.
Από οικογένεια γίνεσαι ξαφνικά μονογονεϊκή οικογένεια , χήρα , μόνη , χαμένη , να προσπαθείς να κρατηθείς , να ψάχνεις για απαντήσεις που ίσως ποτέ δεν πάρουν απάντηση.

Και τώρα τι?
Πως συνεχίζεις?
Πως τα βγάζεις πέρα με ένα παιδί μόνη?
Όλη η ζωή και τα όνειρα χαλάσματα.

Και ο πόνος εκεί.Ακόμα μουδιασμένη και σε άρνηση για τον θάνατο.
Θάνατος τι περίεργη λέξη.Είναι για άλλους όχι για μένα.
Και όμως μας χτύπησε την πόρτα και προσπαθώ να συμφιλιωθώ με το γεγονός - αν μπορεί να γίνει ποτέ αυτό.

Να κλάψω , να ξεσπάσω ακόμα δεν μπορώ. Ακόμα νομίζω πως έχει γίνει κάποιο λάθος και όλα θα γίνουν όπως πρώτα.

Τηλέφωνο στις 5:20 το πρωί από την τροχαία. πηγαίνετε στο νοσοκομείο.
Τρέχεις σαν παλαβή . Πας στα επείγοντα και σε κοιτάνε περίεργα.
" Το δεύτερο τροχαίο , περιμένετε το γιατρό να σας ενημερώσει"
"Λυπάμαι πολύ , δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα , ήταν ήδη νεκρός"

Μακάβριος διάλογος ή μάλλον μονόλογος του γιατρού.
Πιάνεται το στομάχι , όλα γυρίζουν. Αποκλείεται έχει γίνει λάθος, δεν μπορεί.
Απελπισμένα τηλέφωνα και να προσπαθώ να ψελλίσω τι έχει γίνει. Αλήθεια τι έχει γίνει?

Και μέχρι να καταλάβεις καλά καλά τι γίνεται μου φέρνουν τα πράγματα του.
"Μα έχει λάθος όνομα , έχει γίνει λάθος , λάθος "
Οι άλλοι όμως είναι σίγουροι ότι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος. "Λυπούμαστε πολύ , κουράγιο , συλλυπητήρια"

Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται σου τον φέρνουν στο σπίτι μέσα σε ένα κουτί.
Και πρέπει να καταλάβω το γιατί και να το αποδεχτώ? ΌΧΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.
Αλλά πρέπει να αποδεχτώ το τετελεσμένο.
Τι δυνατές λέξεις που υπάρχουν που δεν τις σκέφτεσαι σχεδόν ποτέ.
Θανατηφόρο, θάνατος , νεκρός, τετελεσμένο.
Σκατά δεν μπορώ να τις ακούω , ούτε τότε , ούτε τώρα.Θέλω να φωνάξω , να τσιρίξω αλλά δεν βγαίνει φωνή.

"Κουράγιο ο χρόνος είναι γιατρός και ο θεός είναι μεγάλος"
Χα χα, ειρωνεία. Δεν θέλω τέτοιο γιατρό ούτε τέτοιο θεό. Χάρισμα σας.

Αλλά κρατιέμαι , πρέπει να κρατηθώ δεν έχω επιλογή,για τον μικρό μου.

Και η ζωή συνεχίζεται αλλά πως?