28 Αυγούστου 2012

Εις υγείαν φίλων και γνωστών

Προσπαθώντας να βάλω σε τάξη την νέα πραγματικότητα που έχω να αντιμετωπίσω πλέον, ανατρέχω πίσω σε εποχές καλές, πολύ παλιές και πολύ κοντινές.

Θυμάμαι πρόσωπα και καταστάσεις που έχω ζήσει με τον άντρα μου και χωρίς αυτόν. Θυμάμαι όσα κάναμε με τον άντρα μου και πόσος κόσμος ήταν γύρω μας. Πόσο κόσμο γνωρίσαμε , με πόσους γλεντούσαμε, με πόσους βρισκόμασταν κατά διαστήματα και με πόσους θέλαμε να βρεθούμε και τελικά για διάφορους λόγους δεν το καταφέρναμε ποτέ.

Πολυκοσμία!

Και ξαφνικά το μοιραίο και εμφανίζονται όλοι μαζί. Και εντυπωσιάστηκα το πόσοι πολλοί άνθρωποι τον ήξεραν , όλοι είχαν ένα καλό λόγο να πουν. Και ταυτόχρονα ξαφνιάστηκα γιατί κάποιους δεν περίμενα να τους δω.

Τι ειρωνεία!

Και όπως εμφανίστηκαν όλοι μαζί έτσι εξαφανίστηκαν σχεδόν όλοι  μαζί στα γρήγορα.

Συγγενείς που είστε? Αυτοί που είναι εδώ είναι του άντρα μου οπότε μάλλον να μην περιμένω πολλά γιατί εγώ είμαι η νύφη , η ξένη δεν περίμενα και πάρα πολλά να πω την αλήθεια.
Οι δικοί μου συγγενείς σχεδόν όλοι πολλοί μακριά, ελάχιστοι εδώ. Δεν ξέρω όμως ακόμα και αυτοί που είναι εδώ αν είναι από αυτούς που ήρθαν για να φύγουν ή να μείνουν.

Φίλοι , γνωστοί του που είστε? Ειδικά οι δικοί του φίλοι που τον είχαν θεό για τα θελήματά τους και τις δουλειές τους και τα γλέντια. Μόνο ένας εμφανίστηκε.Όλοι έχουν όμως να λένε τα καλύτερα ,δεν έχω παράπονο και  χτυπιούνται για τον άδικο χαμό του κολλητού και του φίλου.

Και όμως υπάρχουν άνθρωποι που είτε χαθήκαμε, είτε δεν είχαμε και τις πιο στενές σχέσεις το τελευταίο διάστημα και είναι δίπλα μου.Εκεί παραξενεύτηκα,απόρησα, χάρηκα, ενθουσιάστηκα μέσα στα μαύρα χάλια μου και τους ευχαριστώ. Και ευτυχώς είναι δίπλα μου και οι φίλοι μου.

Για όλους τους υπόλοιπους και ειδικά για εκείνους που συνεχίζουν να χτυπιούνται για τον άδικο χαμό του αλλά χωρίς καμία διάθεση να θέλουν να με πλησιάσουν δεν έχω να πω πολλά παρά μόνο να συνεχίσουν να μην με πλησιάζουν. Εγωιστικό? Ναι πολύ .

Εις υγείαν λοιπόν των φίλων και των γνωστών.
 



15 Αυγούστου 2012

Και ξαφνικά μόνη

Και ξαφνικά μένεις μόνη. Αναπάντεχα και πολλά γιατί.
Από οικογένεια γίνεσαι ξαφνικά μονογονεϊκή οικογένεια , χήρα , μόνη , χαμένη , να προσπαθείς να κρατηθείς , να ψάχνεις για απαντήσεις που ίσως ποτέ δεν πάρουν απάντηση.

Και τώρα τι?
Πως συνεχίζεις?
Πως τα βγάζεις πέρα με ένα παιδί μόνη?
Όλη η ζωή και τα όνειρα χαλάσματα.

Και ο πόνος εκεί.Ακόμα μουδιασμένη και σε άρνηση για τον θάνατο.
Θάνατος τι περίεργη λέξη.Είναι για άλλους όχι για μένα.
Και όμως μας χτύπησε την πόρτα και προσπαθώ να συμφιλιωθώ με το γεγονός - αν μπορεί να γίνει ποτέ αυτό.

Να κλάψω , να ξεσπάσω ακόμα δεν μπορώ. Ακόμα νομίζω πως έχει γίνει κάποιο λάθος και όλα θα γίνουν όπως πρώτα.

Τηλέφωνο στις 5:20 το πρωί από την τροχαία. πηγαίνετε στο νοσοκομείο.
Τρέχεις σαν παλαβή . Πας στα επείγοντα και σε κοιτάνε περίεργα.
" Το δεύτερο τροχαίο , περιμένετε το γιατρό να σας ενημερώσει"
"Λυπάμαι πολύ , δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα , ήταν ήδη νεκρός"

Μακάβριος διάλογος ή μάλλον μονόλογος του γιατρού.
Πιάνεται το στομάχι , όλα γυρίζουν. Αποκλείεται έχει γίνει λάθος, δεν μπορεί.
Απελπισμένα τηλέφωνα και να προσπαθώ να ψελλίσω τι έχει γίνει. Αλήθεια τι έχει γίνει?

Και μέχρι να καταλάβεις καλά καλά τι γίνεται μου φέρνουν τα πράγματα του.
"Μα έχει λάθος όνομα , έχει γίνει λάθος , λάθος "
Οι άλλοι όμως είναι σίγουροι ότι δεν έχει γίνει κάποιο λάθος. "Λυπούμαστε πολύ , κουράγιο , συλλυπητήρια"

Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται σου τον φέρνουν στο σπίτι μέσα σε ένα κουτί.
Και πρέπει να καταλάβω το γιατί και να το αποδεχτώ? ΌΧΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.
Αλλά πρέπει να αποδεχτώ το τετελεσμένο.
Τι δυνατές λέξεις που υπάρχουν που δεν τις σκέφτεσαι σχεδόν ποτέ.
Θανατηφόρο, θάνατος , νεκρός, τετελεσμένο.
Σκατά δεν μπορώ να τις ακούω , ούτε τότε , ούτε τώρα.Θέλω να φωνάξω , να τσιρίξω αλλά δεν βγαίνει φωνή.

"Κουράγιο ο χρόνος είναι γιατρός και ο θεός είναι μεγάλος"
Χα χα, ειρωνεία. Δεν θέλω τέτοιο γιατρό ούτε τέτοιο θεό. Χάρισμα σας.

Αλλά κρατιέμαι , πρέπει να κρατηθώ δεν έχω επιλογή,για τον μικρό μου.

Και η ζωή συνεχίζεται αλλά πως?