3 Ιουλίου 2012

Μην κρίνεις για να μην κριθείς

Πριν γίνω μητέρα στην ιδέα και μόνο ότι θα έπρεπε νυχθημερόν να ασχολούμαι με ένα πλασματάκι που θα εξαρτάται από μένα , θα έχανα τον ύπνο μου και την βολή μου όχι απλώς με προβλημάτιζε αλλά για αν πω και την αλήθεια με έκανε να λέω ότι ίσως δεν θα ήθελα και παιδιά. Άλλωστε δεν το είχα και ιδιαίτερα ποτέ με τα παιδιά.
Το άλλο που παρατηρούσα και αυτό με πολύ ενδιαφέρον είναι ότι όταν μιλούσαν οι μαμάδες για διάφορα προβλήματα και πως τα αντιμετώπιζαν άκουσες τόσες διαφορετικές απόψεις όσες ήταν και οι μαμάδες που συζητούσαν.
Μα πως είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσες πολλές απόψεις και λύσεις για το ίδιο πρόβλημα?
Μόνο όταν μπεις στο χορό μαθαίνεις να χορεύεις.


Όλοι δικαιούνται να έχουν την δική τους άποψη  

Απ' ότι φαίνεται το μεγάλωμα των παιδιών είναι ένα από τα θέματα με το οποίο μπορείς να "σκοτωθείς" πολύ εύκολα με τον συνομιλητή σου. Και αυτό γιατί ως γονείς όλοι προσπαθούμε για το καλύτερο και θεωρούμε ότι αυτό που κάνουμε για το παιδί μας είναι το καλύτερο.Και φυσικά αφού κάνουμε το καλύτερο για το παιδί μας μας καθιστά αυτόματα και καλούς γονείς.

Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις της παραμέλησης και της κακοποίησης των παιδιών υπάρχουν τόσες πολλές απόψεις για το μεγάλωμα όσοι ακριβώς και οι γονείς. Παραδείγματος χάριν attachement parenting ή ελεγχόμενο κλάμα? Θηλασμός ή μπιμπερό?(έπιασα και εγώ θέματα που καίνε)
Φανταστείτε τώρα να ανοίξετε συζήτηση για αυτά τα θέματα με άλλες μητέρες ή ακόμα και με τον σύντροφό σας ή τους γονείς σας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα καταλήξετε σε καυγά. 

Προσπάθησα αρκετές φορές να κάνω συζήτηση για τέτοια θέματα αλλά όταν βλέπεις ότι η συζήτηση αρχίζει και παίρνει άλλη τροπή ή και οι δυο μεριές επιμένουν στις απόψεις στους χωρίς καμία διάθεση να σκεφτούν ότι ο συνομιλητής τους μπορεί να έχει δίκιο (μέσα σε αυτούς και εγώ) σταματάς την συζήτηση.

Όλοι κρίνουμε

Δυστυχώς ισχύει. Είμαστε αγκιστρωμένοι στις απόψεις μας και σκεφτόμαστε  "δεν ξέρουν τι λένε" , "δεν ξέρουν τι τους γίνετε" " καλά δεν διάβασαν τίποτα" κλπ κλπ. Πολλές φορές δεν το λέμε ανοιχτά άλλα ενδόμυχα τα λέμε.
Υπάρχουν άλλες φορές που γινόμαστε παθητικοί κριτές δηλαδή όταν ακούσουμε για κάτι με το οποίο δεν συμφωνούμε ίσως να μην μπούμε καν στην διαδικασία να ανοίξουμε συζήτηση και απλώς κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι λέγοντας και ένα ναι και τέλος.

Ότι εξυπηρετεί την κάθε οικογένεια

Δεδομένου το πόσο σημαντικός είναι ό ρόλος του γονέα και γενικά της γονεϊκής φροντίδας δεν είναι άξιο να απορεί κανείς γιατί υπάρχουν τόσο ισχυρές και τόσο βαθιά ριζωμένες απόψεις οι οποίες στην τελική είναι υπεύθυνες για την διαμόρφωση της κουλτούρα μας.
Όπως όλοι μας έχω και εγώ τα κολλήματα μου και θεωρώ ότι η δικιά μου άποψη είναι η καλύτερη και η σωστότερη.Παρόλα αυτά επειδή η δυσκολίες είναι καθημερινές και προσπαθώ να βρω λύσεις που να με εξυπηρετούν αρχίζω και είναι λίγο πιο ανεκτική στο να ακούσω και άλλη άποψη.Και αυτό γιατί ίσως μπορέσω να την προσαρμόσω στην δικιά μου καθημερινότητα και εξηπυρετηθώ.

Ίσως η καινούρια φιλοσοφία για κάθε γονιό θα έπρεπε να ήταν :

" Μη κρίνεις , ακούσε τους άλλους και προσαρμόσε στα δικά σου δεδομένα"