29 Μαΐου 2012

Ο δικός μου θηλασμός

Αποφάσισα να γράψω την δική μου εμπειρία για τον θηλασμό γιατί πολύ λόγος γίνεται αλλά δυστυχώς δεν ακούγονται όλες οι αλήθειες που δεν είναι πάντα και οι καλύτερο.
Λοιπόν ας αρχίσω.
Όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος άρχισα να διαβάζω και να ενημερώνομαι για ότι, έχει σχέση με τον θηλασμό, έβλεπα βιντεάκια το πως βάζεις το μωρό να θηλάσει, τι πρέπει να προσέχεις στη διατροφή κλπ κλπ. Είχα μάθει το θέμα απ' έξω και ανακατωτά - ούτε να είχα θηλάσει. Μιλώντας με τη μαία μου είχα συζητήσει το θέμα του θηλασμού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την απάντηση της όταν της είπα ότι θα θηλάσω

" Πολύ ωραία, μπράβο.Έχε υπόψιν σου όμως ότι το εύκολο είναι να γεννήσεις όχι να θηλάσεις"

Και αναρωτιόμουν τότε πόσο δύσκολο να είναι να θηλάσω και ότι μου λέει μπούρδες , μάλλον δεν κατάλαβε τι πείσμα έχω και πόσο το ήθελα. Έξω από το χορό πολλά τραγούδια λες και είχε δίκιο.

Και ήρθε η μεγάλη ώρα. Γέννησα φυσιολογικά όλα πήγαν πολύ καλά.Μου έφεραν και παιδί στα γρήγορα.

"Και τώρα τι το κάνω αυτό το γατί?"

Ούτε να κουνηθώ δεν μπορούσα την πρώτη φορά που μου φέρανε τον μπουμπούκο μου , είχα κοκαλώσει.Πρώτη προσπάθεια για να θηλάσω ας πούμε ότι το στοματάκι του ήταν στο στήθος μου.Θήλασα, δεν θήλασα κανείς δεν ξέρει.Έτσι πέρασε η πρώτη και η δεύτερη μέρα.Την τρίτη μέρα το στήθος τούμπανο.

"Τι είναι αυτά από που ήρθαν ? Μήπως μου έκαναν καμία πλαστική και δεν το κατάλαβα? Και πρήξιμο ατελείωτο.Βοήθεαααααα."

Χλιαρά ντουζάκια και ευτυχώς μου έφερναν το παιδί συχνά κάθε 2 ωρίτσες περίπου. Και τελείωσαν οι χαλαρές μέρες του μαιευτηρίου και επιστρέψαμε σπίτι.Εδώ σε θέλω κάβουρα.!

Ξεκινήσαμε να θηλάζουμε και να θηλάζουμε.Ο μπουμπούκος όμως κουραζόταν εύκολα. Μια ,δυο τρεις ρουφηξιές και ύπνο. Και ένα άγχος τρελό με το μέτρημα των πανών. Πόσες πάνες είχε ? Πόσες φορές έκανε κακά? Τι χρώμα είχαν? Ευτυχώς άρχισα να το ξεπερνάω σχετικά εύκολα αυτό το στάδιο.
Βέβαια το ξενύχτι δεν το συζητάω.

"Μα γιατί ξυπνάει κάθε ώρα? Αφού άλλες μαμάδες λένε ότι κάθε τρεις ώρες ξυπνάει το παιδί και το ταΐζουν τι κάνω λάθος?"

Οι άλλες μαμάδες όμως είχαν μπιμπερό. Μια μόνο που θήλαζε μου είπε πως η δικιά της θήλαζε κάθε δυόμιση με τρεις ώρες - ήταν από τις πολύ τυχερές.

Πέρασαν οι πρώτες μέρες και ήρθε η παιδίατρος μας.Ας πούμε καλό το βάρος 50γραμμάρια είχε πάρει.Δεν πτοήθηκα , Συνέχισα και θήλαζα και θήλαζα.Κάποια στιγμή ό μικρός δεν χόρταινε , έκλαιγε.Τι κάνω τώρα , τι γίνεται , μήπως δεν έχω γάλα? Ευτυχώς τα κορίτσια του μητρικού θηλασμού και η  ιστοσελίδα του με βοήθησαν.

"Συνέχισε να θηλαζεις, μόνο έτσι αυξάνεται η ποσότητα του γάλακτος. Είναι φυσιολογικό".

Ήμουν τυχερή γιατί τελικά πολύ εύκολα αυξήθηκε η ποσότητα του γάλακτος. Και λέω τυχερή γιατί φίλη μου που θηλάζει αυτό το διάστημα είχε προβλήματα - δεν είχε αρκετό γάλα ,έχει πιει ένα σωρό ματζούνια, ότι κυκλοφορεί στη Γη και στον Άρη αλλά δυστυχώς δεν είχε ικανοποιητική ποσότητα. Κανένας δεν τις εξήγησε γιατί και μάλλον κανείς δεν ήξερε.Υπάρχουν και αυτές οι περιπτώσεις τελικά.

Έλα όμως που ο μικρός - είναι στο DNA του - να τρώει λίγο και πολλές φορές ( ακόμα και σήμερα αυτό κάνει με τις τροφές). Κάθε μια ώρα το βυζί έξω και μαραθώνιοι θηλασμοί για μια με μιάμιση ώρα. Και όταν τελειώναμε φτου και από την αρχή. Και βέβαια δεν κοιμόταν πουθενά αλλού εκτός από την αγκαλιά μου .Έτσι και έκανα το λάθος να τον αφήσω ο κακός χαμός.

Είχα γίνει κουρέλι όπως όλες οι μαμάδες άλλωστε.Τα νεύρα μου!! Ένιωθα σαν αγελάδα. Ευτυχώς άρχισε κάπως να στρώνει το βράδυ ο ύπνος του δηλαδή ξυπνούσε κάθε 2 ώρες. Ο άντρας μου τότε σκέφτηκε ένα κολπάκι.Να βγάλω με το θήλαστρο και να του δώσουμε με μπιμπερό.Έτσι θα έτρωγε λίγο παραπάνω και θα κοιμόταν λίγο παραπάνω . Το κόλπο έπιασε και έτσι άρχισε να κοιμάται το βράδυ 4 -5 ώρες. Βέβαια μέχρι να προσαρμοστεί το στήθος ξεχείλιζα από γάλα.

Και ξαφνικά ο μικρός μετά τις πενήντα πρώτες μέρες ( όχι σαράντα μάλλον είναι μύθος) άρχισε να κοιμάται σερί όλο το βράδυ. Από τις 11 που τελειώναμε με τον θηλασμό ξυπνούσε 6 ή 7 το πρωί.
Επιτέλους λίγο ύπνος, άρχισε να στρώνει το και μάτι μου.

Βέβαια για να μην ξεχνιόμαστε το απόγευμα κάθε μια ώρα βυζί.Ούτε στην τουαλέτα δεν μπορούσα να πάω.Όσο για καμιά βόλτα πως να βγεις όταν κάθε λίγο και λιγάκι έπρεπε να έχεις το βυζί έξω και να κοιμάται πάνω του?Ανακάλυψα το sling και το babywearing και σώθηκα. Σε καφετέριες, βόλτες, ταβέρνα στην τουαλέτα - ναι μην σας φαίνεται περίεργο και εκεί - με το sling.

Άρχισαν και οι κολικοί ή για την ακρίβεια η ανησυχία που έχουν τα μωράκια όταν δυσφορούν, έτσι ήταν οι κολικοί μας. Κοιμόταν επάνω μου με την κοιλίτσα του πάνω στο στομάχι μου και θήλαζε συνέχεια.

Και ο καιρός περνούσε και η άδεια που είχα από τη δουλειά τελείωσε.Είχα κάνει και τράπεζα γάλακτος αλλά είχα κουραστεί και σκεφτόμουν να αποθηλάσω. Ευτυχώς με κράτησε η παιδίατρος μας.

"Κάνε λίγο υπομονή να κλείσει και τον τέταρτο και μετά θα συζητήσουμε για σκόνη."

Και έκανα υπομονή. Άντε και λίγο ακόμα.

"Θα περάσει και αυτή η εβδομάδα και μετά θα σταματήσω" 

Αλλά συνέχιζα μέρα με τη μέρα σαν τους ναρκομανείς ένα πράγμα.

Πως πάνε στη δουλειά όμως τώρα? Ο μικρός ούτε για πλάκα δεν ήθελε το μπιμπερό, το έβλεπε και έκλαιγε. Εξαφανίστηκα από το σπίτι κάνα  δυο μέρες για πολλές ώρες , αλλά ο κύριος δεν έπινε από το μπιμπερό. Και τώρα τι κάνουν? 

" Θα συνηθίσει μην στεναχωριέσαι"  ήταν οι απαντήσεις που έπαιρνα.

Και όντως συνήθισε. Την πρώτη μέρα ήπιε πολύ λίγο την δεύτερη κάτι παραπάνω από την τρίτη και μετά κανονικά. Όταν γυρνούσα στο σπίτι δεν ξεκολλούσε από πάνω μου. Ξυπνούσα μιάμιση ώρα πιο μπροστά για να τον θηλάσω και να τον κοιμίσω.Επειδή όμως τον λυπόμουν να τον ξυπνάω άρχισα να βγάζω με το θήλαστρο. Μετά από 20 μέρες περίπου η παραγωγή ελαττώθηκε και η τράπεζα γάλακτος που είχα κάνει τελείωσε.Ήρθε η ώρα για γάλα σκόνη.Το πρωί που έλειπα γάλα σκόνη και όταν γυρνούσα είχε μαμάκα.

Μας δίνει η παιδίατρος ένα δείγμα ευτυχώς το ήπιε αλλά στούμπωσε για δυο μέρες. Αλλαγή γάλακτος εκεί παραστουμπώσαμε. Άι στα κομμάτια τι σκατά έχουν μέσα? Τη μία δεν μπορεί να ρευτεί, την άλλη έχει δυσκοιλιότητα, την άλλη έχει αέρια. Πειράματα κάνουμε στο παιδί για να βρούμε  ποιο γάλα μας ταιριάζει είμαστε σοβαροί? Και όμως έτσι πάει δυστυχώς.

Ξεκινήσαμε και τις στερεές και μαζί ξεκίνησαν και δόντια μας και ξεκίνησε να ξυπνάει και συνέχεια.
Μαζί στο κρεβάτι και να θηλάζει συνέχεια και όταν τον ενοχλούν ακόμα περισσότερο. Και να δαγκώνει.Ευτυχώς το τελευταίο το έκοψε γρήγορα.Αλλά μας έγινε συνήθεια να κοιμόμαστε μαζί και να ξυπνάει για μαμάκα.

Τώρα είναι 16μηνών και συνεχίζω να θηλάζω.Πλέον μόνο το μεσημέρι και όταν ξυπνάει το βράδυ γιατί δεν μπορώ να το κοιμίσω διαφορετικά. Ξέρει ο μάγκας τι κάνει!

Διαβάζοντας τα παραπάνω κάποιος θα αναρωτιόταν αν αξίζει όλη αυτή η ταλαιπωρία. Γιατί κακά τα ψέμματα είναι πολύ μεγάλη ταλαιπωρία , κούραση και σπάσιμο νεύρων.Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως θα το ξανάκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κάνει αλλά ναι θα το ξανάκανα.Δεν μπορεί να περιγραφτεί η αίσθηση , τα συναισθήματα , το δέσιμο που νιώθω.
Εξαιτίας του θηλασμού δεν έχουμε αρρωστήσει , είναι πιο ήρεμο το παιδί όπως και εγώ. Μπορεί να μην ισχύουν βέβαια τίποτα από όλα αυτά, ποιος ξέρει.

Η ιστορία θα μας επιβεβαιώσει ή όχι.