17 Μαΐου 2012

Βρεφονηπιακός πρώτες αγχωτικές σκέψεις

Άγχος, άγχος.

Μόνο έτσι μπορώ να πω αυτό που αισθάνομαι που πρέπει να πάω τον μικρό μου στον βρεφονηπιακό από τον Ιούνιο. Δεν θέλω αλλά δυστυχώς δεν γίνεται αλλιώς.
Και αρχίζω και σκέφτομαι η δόλια η μάνα και αν δεν του αρέσει , και αν πάθει κάτι ,και αν κλαίει και δεν σταματάει - γιατί αυτό είναι κυρίως το άγχος μου πως και αν θα προσαρμοστεί γρήγορα.
Βέβαια όπως λένε και πιο έμπειρες μαμάδες το άγχος είναι μόνο σε εμάς , τα παιδάκια συνήθως είναι μια χαρά.

Έλα όμως που εγώ τρελαίνομαι αλλά κάνω την πολύ ψύχραιμη τρομάρα μου. Και αρχίσαμε και την γύρα μας βέβαια στους βρεφονηπιακούς.Μα τι ωραία που τα λένε όλοι και τι ωραίοι χώροι τόσο που θα ήθελα και εγώ να κάθομαι εκεί.Είναι όμως έτσι τα πράγματα όπως τα παρουσιάζουν?
Και αρχίζω το ψάξιμο και το διάβασμα τώρα αν βοηθάει ή δεν βοηθάει ο βρεφονηπιακός, ποια είναι η κατάλληλη ηλικία , αν μπορεί να επηρεάσει αρνητικά κλπ κλπ.
Και διαβάζω ένα φυλλάδιο που μας δώσανε από ένα βρεφονηπιακό σταθμό στο οποίο λέει ότι " οι βίαιες αλλαγές που δεν λαμβάνουν υπόψιν τις ανάγκες και τα συναισθήματα του παιδιού δεν βοηθούν στην ένταξή του , ενώ αντίθετα μπορεί να ενισχύσουν την ανασφάλεια που νιώθει"
Μια χαρά ,φτιάξτε με  να αρχίσω τα ψυχοφάρμακα ή να παραιτηθώ από τη δουλειά.
Και ρωτώ δεν είναι βίαιη αλλαγή στην ζωή και στην καθημερινότητα του μικρού μου ο βρεφονηπιακός? Γιατί κατ' έμε είναι μικρός ακόμη για βρεφονηπιακό - είναι 15 μηνών. Αν μπορούσα θα τον κρατούσα άλλο ένα χρόνο στο σπίτι.
Ο λόγος που πάει σίγουρα δεν είναι οι ανάγκες του αλλά οι ανάγκες τις καθημερινότητας άρα........ μια τρύπα στο νερό.

Άστα βράστα δεν διαβάζω τίποτα άλλο γιατί δεν έχω άλλη επιλογή από το να τον στείλω.

Ουφ βοήθεια μανούλες!!!