15 Μαΐου 2012

Δημιουργικότητα και παιδιά

Εχθές το απόγευμα πήγα σε συνάντηση της σχολής γονέων στο ΟΞΥΓΌΝΟ . Ήταν μια ενδιαφέρουσα ομιλία της κυρίας Εμμανουηλίδου Καλλιόπης σχετικά με τη δημιουργική απασχόληση των παιδιών.Μεταξύ των άλλων ήταν και τρόποι  που μπορούμε και εμείς οι γονείς να γίνουμε δημιουργικοί και να "σπρώξουμε " τα παιδιά μας στην δημιουργικότητα. Και όταν λέμε δημιουργικότητα , για να μην μπερδευόμαστε, δεν είναι μόνο τα καλλιτεχνικά - η ζωγραφική , το τραγούδι και ο χορός - αλλά γενικά ο τρόπος σκέψης .

Δυστυχώς όμως παντού και όλοι μας μαθαίνουμε έναν τρόπο σκέψεις που πρέπει να συμβαδίζει με τα" κοινωνικά αποδεκτά" ,που μπαίνει σε καλούπια , που πάντα υπάρχει σωστό και λάθος και πάντα υπάρχει ο φόβος του λάθους.

Τα παιδιά όπως όλοι μας ζούμε μέσα σε μια κοινωνία που έχει όρια και κανόνες. Αυτά καλώς ή κακώς πρέπει να τα μάθουμε και να λειτουργούμε με αυτούς τους κανόνες.Αλλά πρέπει να υπάρχει και μια ισορροπία ανάμεσα στους κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε και  στο  χρόνο για να εξωτερικεύσουμε , να εξευρενήσουμε , να εφεύρουμε , να ανακαλύψουμε. Και αυτή είναι η δημιουργικότητα.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση όταν το παιδί μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τις σκέψεις του χωρίς φόβο και χωρίς να το επικρίνουμε, να μπορεί να πλάθει ιστορίες από το τίποτα , να μπορεί να παρατηρεί και να βλέπει αυτά που οι άλλοι δεν μπορούν , να ανακαλύπτει νέα υλικά και γιατί όχι και νέες χρήσεις.

Υπάρχουν διάφορες θεωρίες σχετικά με τα στάδια και τους τρόπους που αναπτύσσεται η δημιουργικότητα. Στο τέλος όμως οι περισσότερες καταλήγουν στο ότι η όλη διαδικασία απαιτεί πράξη και εφαρμογή των ιδεών  χωρίς να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τι θα πουν οι άλλοι , τι είναι σωστό και τι όχι. Ότι κάνει και ένα παιδί δηλαδή χωρίς ιδιαίτερη σκέψη  προσπαθώντας να ανακαλύψει το κόσμο γύρω του.

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να επικρίνουμε συνεχώς ένα παιδί , να μην το αφήνουμε να εκφραστεί και να αγχώνεται από το φόβο μήπως κάνει λάθος , να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και να είναι αναγκασμένο συνεχώς να λειτουργεί μόνο σύμφωνα με τις νόρμες του κοινωνικά αποδεκτού Εκφράσεις του τύπου " τι χαζό είναι αυτό που έφτιαξες" " ο ουρανός είναι μπλε και όχι κόκκινος" ,
" είναι λάθος αυτό που λες" , δεν βοηθούν στο να είναι ένα παιδί δημιουργικό.

Όλα αυτά όμως προϋποθέτουν χρόνο που θα διαθέσουμε στα παιδιά μας , ποιοτικό χρόνο, και φυσικά και μια τρελή ακαταστασία.Φανταστείτε να πείτε σε ένα παιδί να ασχοληθεί με ζωγραφική αλλά να περιμένετε να μην λερώσει και να μην λερωθεί. Απίθανο!
Προσωπικά το χαίρομαι τρελά όταν ό μικρός γίνεται χάλια στον κήπο με λάσπες και χώματα - έχω την πολυτέλεια του κήπου και να έχει πολλά ερεθίσματα - όταν παίρνει τα πράγματα και πετάει κάτω για να δει αν κάνουν θόρυβο ή όταν παίζει με  το φαγητό.



Είμαι εργαζόμενη μητέρα και μπορώ να καταλάβω την κούραση και την έλλειψη χρόνου.Αλλά τι έχει μεγαλύτερη σημασία  να αφήνεις ένα παιδί να ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του ελεύθερα και να το βοηθάς σε αυτές τις ανακαλύψεις ή ένα συμμαζεμένο σπίτι και με τους γονείς να είναι μόνιμα με τις λέξεις " όχι"  " μη " ,"λάθος", " δεν " στο στόμα ? Θα προτιμήσω το δεύτερο γιατί μαζί με το παιδί μπορώ και εγώ να γίνω παιδί να έχω δικαίωμα στο λάθος , να πω αυτό που θέλω χωρίς να σκέφτομαι αν είναι παλαβό και τι θα πουν οι άλλοι.

Και στην τελική τι παιδιά θέλουμε να μεγαλώσουμε ας αναρωτηθούμε λίγο. Δείτε το βίντεο και ας αναρωτηθούμε όλοι.




Ιf you’re not prepared to be wrong, you’ll never come up with anything original.” (Ken Robinson)