17 Απριλίου 2012

Δύσκολα παιδιά ή αδιάφοροι γονείς?

Πόσες φορές δεν μας έχει τύχει να είμαστε με φίλους που έχουν παιδιά και να σας εκνευρίζει ένα από τα παιδιά τους? Να είστε στο σπίτι με τους φίλους σας και τα παιδιά τους να είναι διαβόλια και να κάνουν ζημιές και να προσπαθείτε εσείς να πειθαρχήσετε τα παιδιά των άλλων? Προσωπικά μου τυχαίνει αρκετά με παιδιά των φίλων μας  και θέλω να γίνω Μήδεια.Βέβαια τι μου φταίνε τα παιδιά όταν βλέπεις τις μαμάδες και τους μπαμπάδες τους να κάθονται και να μην τρέχει τίποτα, να μην δίνουν σημασία ότι και αν συμβαίνει.Και το κλασσικό με το που έρχονται σε εμάς πέφτει η ατάκα
 " Πάτε μέσα να παίξετε στο δωμάτιο " κοινώς αφήστε μας στη ησυχία μας και μετά από λίγο αρχίζει ο κακός χαμός.

Για να διευκρινίσω δεν με ενοχλεί που το δωμάτιο θα γίνει άνω κάτω , δεν με ενοχλεί που θα φάνε τα παιδιά και θα λερώσουν. Με ενοχλεί που αρχίζουν να τσιρίζουν και να χτυπιούνται , που κάνουν ζημιές και οι γονείς στην κοσμάρα τους.

Γιατί μαντάμ δεν ξεκολλάς τον πισινό σου να πας να δεις γιατί τσιρίζει το παιδί σου? Γιατί ρε πατέρα δεν πας να συμμαζέψεις τον κανακάρη σου που χτυπάει τα άλλα παιδιά και κάνει και ζημιές? Και στην τελική γιατί πρέπει εγώ να προσπαθώ να βάλω μια τάξη στα παιδιά σου? Επειδή εσύ βαριέσαι ή θέλεις να πιεις το ποτό σου με την ησυχία σου? Κάποια πράγματα έχουν και όρια.

Τρέμω στη ιδέα ότι ο γιος μου θα αρχίσει να συμπεριφέρεται έτσι.Μόνο που το σκέφτομαι με πιάνει τρέλα. Καλύτερα να μην πάω πουθενά και να κάτσω στο σπίτι μέχρι βρούμε τι μας φταίει και συμπεριφέρεται έτσι.

Έλα όμως που εμείς οι γονείς μας αρέσει να δικαιολογούμε τα πάντα ή να μην σκεφτόμαστε και έχουμε βρει μια καραμέλα ότι είναι δύσκολο παιδί και δεν ακούει , δεν μπορώ να κάνω τίποτα  και διάφορα τέτοια.Δεν θα διαφωνήσω, όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια, υπάρχουν διαφορές στον χαρακτήρα τους όπως και στον τρόπο που το κάθε παιδί αντιμετωπίζει το περιβάλλον του .Αλλά δύσκολο, γιατί? Γιατί εμείς δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε μαζί τους ή γιατί δεν έχουμε διάθεση και φταίει το παιδί γι' αυτό? Δηλαδή μόνο με φωνές και άσχημο τρόπο μπορεί κάποιος να μάθει και να δείξει σε ένα παιδί πως πρέπει να φέρεται και ποια είναι τα όρια ?

Το καλύτερο όμως είναι όταν ακούω ότι "ναι είναι δύσκολο παιδί το ξερω αλλά είναι μικρό ακόμα. Θα μεγαλώσει και θα αλλάξει".Δηλαδή μετά από μερικά χρόνια αφού θα μου έχει αλλάξει τα φώτα θα ηρεμήσει?

Οι ευθύνες βαραίνουν τους γονείς και όχι τα παιδιά.Ειδικά τα μικρότερα παιδιά είναι σαν τα παπαγαλάκια. Ότι βλέπουν και ότι ακούν, το αντιγράφουν.Είναι ο καθρέφτης μας και ας μην μας αρέσει.Είναι πολύ εύκολο να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας ως γονείς με την δικαιολογία της κούρασης , της κληρονομικότητας , των διαταραχών και οτιδήποτε άλλο ευφάνταστο.

Δεν είμαι γιατρός για να μπορώ να κάνω διαγνώσεις όταν υπάρχει ιατρικό θέμα. Είμαι όμως μια μητέρα που μπορώ να ξεχωρίσω γονείς που ασχολούνται με τα παιδιά τους και τους ενδιαφέρει η συμπεριφορά τους από τους γονείς που έχουν βάλει τα παιδιά να μεγαλώνουν στον αυτόματο.

Ποιος είπε ότι το να είσαι γονιός είναι  εύκολο ? (Αρχίζω και το ανακαλύπτω και εγώ με την σειρά μου)

Αν δεν ασχοληθούμε εμείς με τα παιδιά μας δεν θα ασχοληθεί άλλος και το κυριότερο ότι τους μαθαίνουμε ή δεν τους μαθαίνουμε το κουβαλάνε μια ζωή.