2 Απριλίου 2012

Εξομολογήσεις - ένα μικρό παράπονο

Καλημέρα και καλό μήνα σε όλους μας.
Ήταν ένα ωραίο Σαββατοκύριακο με πολλές βόλτες αλλά έχω ένα μόνο παράπονο γι' αυτό θα ήθελα να γράψω σήμερα
Καταρχήν ο μικρός έκανε τα πρώτα του βήματα, ξεκινήσαμε να περπατάμε επιτέλους! Βέβαια τι επιτέλους λέω τώρα αρχίζει το κυνηγητό.
Σάββατο πρωί τσάκωσα τον μικρό και με μια φίλη μου πήγαμε για καφέ. Έπρεπε όμως να πάω και στο σούπερ μάρκετ για τα εβδομαδιαία ψώνια μας. Ο άντρας μου δούλευε, η μαμά μου είχε πάει ταξίδι, ο μπαμπάς μου είχε δουλειές και έπρεπε να τον πάρω μαζί μου.
Και που είναι το πρόβλημα θα αναρωτιέστε?  Το μοναδικό μου πρόβλημα είναι πως πρέπει να έρθει και κάποιος άλλος μαζί μου γιατί ο μικρός ναι μεν κάθεται στο καρότσι αλλά έλα που είναι πολύ περίεργος  και συνεχώς κουνιέται και προσπαθεί να πιάσει τα πάντα. Έτσι επιστράτευα την φιλενάδα μου - ήθελε δεν ήθελε ήρθε μαζί μου.
Γυρίσαμε στο σπίτι κάτι να μαγειρέψω , κάτι να βάλω ένα πλυντήριο ρούχων πέρασε η ώρα ,φάγαμε ωραία και καλά. Το απόγευμα ήθελα να κάνω την περπατόπιτα και είχα αποφασίσει να κάνω και μια κρέμα καραμελέ γιατί είχα πολύ γάλα και δεν ήθελα να το πετάξω.Οργανώσαμε και την Κυριακάτικη έξοδο και όλα καλά και όλα ωραία.
Κυριακή πρωί αφού έβαλα ηλεκτρική , πήγα στην γειτόνισσα για να της πάω περπατόπιτα και ήπια και ένα καφέ εκεί.Το μεσημέρι βγήκαμε έξω μαζί με τον μικρό και είχαμε και πολύ καλή παρέα.
Για να μην τα πολυλογώ μετά κάνα δίωρο ο μικρός νύσταξε και τον πήγε ο άντρας μου σπίτι - ευτυχώς είχαμε βγει κοντά - και συνεχίσαμε.
Δεν λένε ;όμως πως όταν περνάς καλά ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα? Το επιβεβαιώνω.
 Ξαφνικά κοιτάω το ρολόι και βλέπω 7.30 η ώρα.

- Ωχ !!
-Έλα μωρέ μην κάνεις έτσι , αφού δεν χτύπησε το τηλέφωνο μια χαρά θα είναι.

Άλλο που δεν ήθελα και εγώ  και συνεχίσαμε σε διπλανό μαγαζί το καφεδάκι μας.Η ώρα όμως πήγε 9 και εγώ δεν είχα καμία διάθεση να γυρίσω σπίτι ( τι μάνα είμαι άραγε !)Ο μικρός όμως χωρίς τη μαμά το βράδυ δεν έχει μάθει.

Εγώ:  - Δεν θέλω να πάω σπίτι. Να πας εσύ (αναφερόμουν στον άντρα μου)
Ο άντρας μου : - Ξέρεις ότι δεν έχω πρόβλημα να κρατάω τον μικρό αλλά το βράδυ θέλει εσένα
Εγώ: Δεν θέλω να γυρίσω , θέλω να κάτσω, δεν μπορώ έχω βαρεθεί  ( σαν μικρό παιδί εγώ)

Με τα πολλά έφυγα αλλά με ένα ψυχοπλάκωμα και με τα αυτιά κατεβασμένα.Έχω να βγω και να περάσω έτσι καλά σχεδόν ενάμιση χρόνο.Αρχίζει και μου την δίνει αφάνταστα που είμαι κλεισμένη στο σπίτι.
Και να σας πω και το  παράπονό μου ίσως ακουστώ λίγο αχάριστη όμως.
Από τότε που με θυμάμαι   μόνιμα προσπαθώ να τα καταφέρω μόνη μου - γιατί μεγάλωσα λίγο στον αυτόματο άλλη κουβέντα και αυτή- και προσπαθώ να τα καταφέρνω όσο το δυνατόν καλύτερα.
Μόνιμα μια προσπάθεια , πολλές φορές και ένα άγχος. Να τα καταφέρω να είμαι η καλύτερη μαθήτρια στο σχολείο, να βρω μια καλή σχολή να πάω , να βρω μια καλή δουλειά κλπ κλπ.
Και τώρα πρέπει για μια ακόμα φορά να τα καταφέρω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σπίτι δουλειά παιδί.Ευτυχώς αυτή τη φορά έχω και βοήθεια από τον άντρα μου  γιατί αλλιώς δεν παλευόταν η κατάσταση.
Απλώς θα ήθελα οι γονείς μου να μην ήταν και τόσο στον δικό τους κόσμο, να άκουγα και κάποια στιγμή άσε το παιδί και βγείτε οι δυο σας , άσε θα το αναλάβουμε εμείς.
Ίσως ζητάω πολλά - άραγε όσες γυναίκες δεν έχουν βοήθεια τι κάνουν - δεν ξέρω , ίσως με έχει ρίξει κάτω το ότι δεν προλαβαίνω να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου και να είμαι χαλαρή , ίσως φταίνε οι ορμόνες. Δεν ξέρω!!
Μήπως αρχίζω να ανήκω στην αρμοδιότητα της ψυχολογίας - ψυχιατρικής?