11 Απριλίου 2012

Attachment parenting, θηλασμός - Μια φεμινιστική άποψη

Νέοι όροι και νέοι συνήθειες που τελευταία τους ακούμε. Πολλά ακούγονται αλλά δυστυχώς λίγοι γνωρίζουν πλέον εκ των έσω. Και λέω λίγοι και εκ των έσω γιατί δυστυχώς λίγες θηλάζουμε και ειδικά για μεγάλο διάστημα και γενικά είναι ξένες φιλοσοφίες από αυτά που μας έχουν μάθει μέχρι τώρα.

Εγώ το έμαθα λόγω χρήσης - όχι δεν είναι κάποια τεχνική ή κάποιο εργαλείο που έχει και εγχειρίδιο χρήσης - αλλά απλώς μου βγήκε γιατί το θεώρησα πολύ φυσιολογικό.Λειτούργησε το ένστικτό μου και όχι οι οδηγίες του παιδιάτρου ή των γύρω.

Θεωρούσα και συνεχίζω να θεωρώ εντελώς φυσιολογικό τον θηλασμό ( τα οφέλη του θηλασμού θεωρώ ότι οι περισσότερες τα γνωρίζουν)μέχρι όποια ηλικία θέλει το παιδί.Βέβαια όταν αναφέρω ότι θηλάζω ακόμα - μετά από 14 μήνες - με κοιτάνε σαν ούφο.Και βέβαια εκεί που μπαίνει και η σφραγίδα ότι είμαι από το άλλο πλανήτη είναι όταν λέω πως κοιμόμαστε και μαζί.


Γιατί όμως κάτι τόσο φυσιολογικό έχει καταντήσει τόσο περίεργο? Έχει καιρό που το σκέφτομαι και δεν είμαι σίγουρη για την απάντηση.
Καταρχήν θηλασμός δεν είναι μόνο το γάλα  , η τροφή που παίρνει  το παιδί αλλά κυρίως η σωματική επαφή.Και εκεί μπαίνει το attachment parenting - η μετάφραση δυστυχώς δεν ενδείκνυται.Είναι η δημιουργία ενός συναισθηματικού δεσμού και στόχος και σκοπός είναι οι ανάγκες του παιδιού -όχι των γονιών το τονίζω αυτό. Το attachment parenting  στοχεύει στην συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού.Θηλασμός, co-sleeping , co-bedding , baby wearing  (φοράω το μωρό μου - τι ωραίο που ακούγεται), positive disipline  είναι όλα μέρη ενός τρόπου ζωής και ανατροφής των παιδιών που μέχρι πριν μερικά χρόνια ήταν συνηθισμένες πρακτικές.Αλλά όταν αποφασίσαμε σαν κοινωνία να εκσυγχρονιστούμε, τρομάρα μας, αποβάλλαμε όλες τις συνήθειες μας καλές ή κακές χωρίς να σκεφτόμαστε καθόλου.

Αν το καλοσκεφτούμε όμως όλες οι μητέρες δεν προσπαθούν να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των παιδιών τους, πρώτα δεν έρχεται το παιδί και μετά όλα τα υπόλοιπά?
Και εδώ μάλλον αρχίζει και μπερδεύεται το όλο θέμα.Στις δεκαετίες του '60 και του '70 τότε που το κίνημα του φεμινισμού άρχισε να αναπτύσσεται, οι γυναίκες μέσα σε αυτό κίνημα της απελευθέρωσης ενθαρρύνθηκαν να μπουν σε ένα νέο ρόλο , τον ρόλο της απελευθερωμένης γυναίκας της εργαζόμενης γυναίκας , της γυναίκας επιχειρηματία κλπ. και να ξεχάσουν τον ρόλο της μητέρας ή να τον βάλουν σε δεύτερη μοίρα .Έτσι για περισσότερη ευκολία μπήκε το μπιμπερό στη ζωή μας , τα μωρά έπρεπε να μάθουν να κοιμούνται μόνα τους και να κοιμούνται όλο το βράδυ , να είναι μόνα τους ή να παίζουν μόνα τους με τη λογική ότι έτσι γίνονται ανεξάρτητα και εμείς έχουμε χρόνο για τις δουλειές μας. Στο βωμό της ανεξαρτητοποίησης ξεχάσαμε να ακούμε το μητρικό ένστικτο και τις ανάγκες των παιδιών.

Αν και είμαι από εκείνες τις γυναίκες που μου αρέσει να δουλεύω,είμαι ανεξάρτητη, υποστηρίζω με πάθος ότι οι γυναίκες πρέπει να δουλεύουν για να μπορούν αν είναι ανεξάρτητες και να μην στηρίζονται - εξουσιάζονται από άλλους, εντούτοις ο νέος ρόλος της μητέρας με ολοκλήρωσε σαν άτομο.Είναι εκείνο το μικρό κομματάκι στο παζλ που αν δεν υπάρχει δεν πειράζει- την βλέπεις την εικόνα - αλλά όταν μπει κάνει την διαφορά γιατί το παζλ γίνεται τέλειο.Είμαι από εκείνες τις μητέρες που ήθελα να γυρίσω στην δουλειά μετά την γέννα  και τώρα νιώθω τύψεις γιατί δεν έχω περισσότερο χρόνο να περνάω να το παιδί μου.Διχασμένη προσωπικότητα θα πείτε, μπορεί.

Δεν θηλάζω και δεν κοιμάμαι με τον μικρό γιατί έτσι προστάζει η νέα μόδα στην ανατροφή των παιδιών ή μου το επέβαλλε κάποιος γιατρός με τις συμβουλές του αν και πολλοί "γκουρού" - προστάζουν  να μην κοιμόμαστε με τα παιδιά μας .Κοιμάμαι μαζί του γιατί μετά από τόσες ώρες που λείπω το ευχαριστιέμαι και εγώ να είναι ο μικρούλης πλάι μου και να με αγκαλιάζει αλλά και γιατί με βολεύει σαν μητέρα περισσότερο από το να σηκώνομαι και να τρέχω στο άλλο δωμάτιο κάθε φορά που ο μικρός ξυπνάει. Μπορεί να μετανιώνω για πράγματα αλλά για ένα πράγμα δεν μετανιώνω που συνεχίζω να θηλάζω και να κοιμάμαι  με το παιδί και τις περισσότερες φορές το απολαμβάνω - όχι πάντα για να λέμε και αλήθειες.

Ο σκληρός στίβος μας  έχει παγιδέψει σε ένα πρότυπο που δεν μας ταιριάζει .Δεν είχα sling από κάποια μόδα ή από κάποια τυρόπιτα που μου καρφώθηκε στο κεφάλι αλλά από την ανάγκη του παιδιού μου να θηλάζει και να είναι κοντά μου , να με μυρίζει , να με αισθάνεται και να νιώθει ασφάλεια αλλά και από την δική μου ανάγκη να λειτουργώ - έχω πάει και στην τουαλέτα με το sling.
Πολλές φορές και εγώ σκέφτομαι να τον βάλω στο κρεβάτι του να κοιμάται , να τον εκπαιδεύσω στον ύπνο, να σταματήσω να θηλάζω και όλα αυτά γιατί ? Από τον φόβο μήπως γίνει μαμμόθρεφτο και δεν ξεκολλάει από πάνω μου αλλά και γιατί μήπως δεν είναι σωστό. Έτσι μας μάθανε , αυτά βλέπαμε δυστυχώς.

Υπάρχει όμως και άλλος δρόμος  έξω από τα στερεότυπα και τις συνήθεις πρακτικές
Ας ανοίξουμε το μυαλό μας και ας σκεφτούμε και λίγο φεμινιστικά : μεγαλώνουμε τα παιδιά μας όπως θέλουμε όχι γιατί μας το επιβάλλουν αλλά  γιατί έτσι θεωρούμε πως κάνουμε το καλύτερο και αφήνουμε  πίσω παλιές πρακτικές. Και στην τελική αυτό το θέμα του attachment parenting , co-sleeping  των υπολοίπων είναι ο ποιοτικός  χρόνος που αφιερώνουμε στα παιδιά μας.