23 Μαρτίου 2012

Η κατάρα των μαμάδων - αγώνες αυτοκινήτων

Ταχύτητα, αδρεναλίνη δυο πράγματα που είναι συνυφασμένα στο μυαλό μου με το ράλι αυτοκινήτων. Ναι  ναι καλά διαβάσατε με ράλι αυτοκινήτων .Λίγο έξω από τα συνηθισμένα ε? Είμαι από τις ελάχιστες μαμάδες που είχα την τύχη - θα εξηγήσω γιατί λέω τύχη- να μπω έστω και λίγο στο χώρο των ράλι αυτοκινήτου και της ταχύτητας.
Και με κύπελλο!!
Με την ταχύτητα πάντα είχα πολύ καλή σχέση, μου άρεσε. Για να μην τα πολυλογώ εντελώς από τύχη μπήκα σαν συνοδηγός και έτρεξα σε ράλι - ευχαριστώ τον Δημήτρη και τον Βασίλη που μου έδωσαν αυτή την ευκαιρία.
Εμπειρία εκπληκτική και μοναδική.Το σημαντικότερο είναι ότι μου άλλαξε τον τρόπο που οδηγώ.Πριν από το ράλι δυστυχώς μπορώ να πω ότι ήμουν από εκείνα τα "καγκουράκια" που έτρεχα λίγο στον δρόμο, έκανα λίγες χαζοκοντρίτσες.Μετά την πρώτη φορά που μπήκα σε αγωνιστικό αυτοκίνητο συμμαζεύτηκα.Θυμάμαι χαρακτηριστικά μετά από δοκιμαστικά που κάναμε στην Βέροια μπήκα στο αυτοκίνητο για να γυρίσω Θεσσαλονίκη.
Λες και οδηγούσα για πρώτη φορά .Στη επιστροφή γύρισα με 80 χιλιόμετρα.
Το ερέθισμα για να γράψω το συγκεκριμένο post ήταν μια συζήτηση που είχα με γνωστή που ξεκίνησε με τα καθημερινά κουτσομπολιά και το τι θα κάνετε  το σαββατοκύριακο και καταλήξαμε στο είσαι παλαβή και τρελή - γιατί θέλω να πάω την Κυριακή σε δεξιοτεχνία αυτοκινήτου και θα πάρω και τον μικρό μαζί μου.
Και η φοβερή ατάκα ήταν:
 - Άλλοι πάνε τα παιδιά τους στα μπαλέτα και στο ποδόσφαιρο και εσύ άρχισες να το τρέχεις σε αγώνες αυτοκινήτου. Είσαι τρελή?


Μπορεί να είμαι λίγο τρελή ή να το πω αλλιώς δεν μου άρεσε ποτέ να είμαι συμβατική.
Για να βάλουμε λίγο τα πράγματα σε μια τάξη. Οι αγώνες αυτοκινήτου είναι ένα σπορ όπως όλα τα άλλα.και ακολουθούνται συγκεκριμένοι κανόνες ασφαλείας.
Τώρα θα μου πείτε τι είναι αυτά που λες , είναι επικίνδυνο, τρέχουν με τέτοιες ταχύτητες , υπάρχει κίνδυνος θανάτου κλπ.Γενικά οι μαμάδες είμαστε λίγο φοβικές.
Πρώτον όσο επικίνδυνο είναι να οδηγάς το αυτοκίνητό σου άλλο τόσο επικίνδυνο είναι να βρίσκεσαι μέσα σε αυτοκίνητο ράλι.Τα αυτοκίνητα αυτά είναι ειδικά διαμορφωμένα και παρέχουν υψηλό βαθμό ασφάλειας ειδικές ζώνες ασφαλείας, roll bars κλπ.

Πάρτε μια μικρή γεύση.
Δεύτερον οι οδηγοί και οι συνοδηγοί φοράνε ειδική εξάρτηση  κράνος , ειδική στολή άκαυστη , παπούτσια.Οι οδηγοί έχουν "τρίψει την μούρη τους" στην οδήγηση και "έχουν σπάσει" το χέρι τους στο τιμόνι όπως λένε. Δεν καβάλησαν έτσι ξαφνικά ένα αυτοκίνητο και άρχισαν να πατάνε γκάζι και όποιον πάρει ο χάρος.Ούτε ο καθένας μπορεί να γίνει οδηγός αυτοκινήτου ράλι.
Τρίτον και τελευταίο οι αγώνες γίνονται σε δρόμους όπου δεν υπάρχει άλλη κυκλοφορία οχημάτων την συγκεκριμένη μέρα και ώρα.
Και τώρα στα δικά μας. Δική μου καθαρά άποψη.Το πιο πιθανόν είναι ότι ο μικρός θα έχει την τρέλα του μπαμπά - έτρεχε σε δεξιοτεχνίες - και της μαμάς λόγω DNA.΄Οταν με το καλό φτάσουμε στην ηλικία - συνήθως κάπου στα 15- 16 εκεί στην τρέλα της εφηβείας - που θα θέλει να μάθει να οδηγεί και να κάνει μαγκιές στο δρόμο ελπίζω να τα καταφέρω να τον βάλω πρώτα να κάτσει σε ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο έτσι για να καταλάβει τι είναι ταχύτητα, ΠΟΥ τρέχουμε και με τι κανόνες ασφαλείας τρέχουμε.Αν πάλι δείξει από πιο μικρός ότι του αρέσει,θα ξεκινήσουμε με καρτ.Τι διαφορά έχει δηλαδή το να αρχίσει ποδόσφαιρο ή κάποιο άλλο σπορ? Τι διαφορά δηλαδή έχει να πάμε να δούμε έναν αγώνα μπάσκετ - δεν μιλάω καν για ποδόσφαιρο αυτό και αν είναι επικίνδυνο σπορ - από τα πάμε να δούμε έναν  αγώνα αυτοκινήτου?
Καταλαβαίνω ότι είναι λίγο περίεργο και ξενίζει τους περισσότερους αλλά γιατί όχι?
Εάν θελήσει και δείξει από μικρός ότι του αρέσουν τα αυτοκίνητα και ο μηχανοκίνητος αθλητισμός κανένα πρόβλημα. Για να πω την αλήθεια θα μου άρεσε κιόλας να γίνει οδηγός αγώνων.
Λέτε ο γιος μου να βγει ο επόμενος Sebastian Loeb?